दिवाळीच्या रम्य आठवणी आवडल्या.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- सीख नहीं पा रहा हूँ मीठे झूठ बोलने का हुनर,कड़वे सच से हमसे न जाने कितने लोग रूठ गये।

सुंदर स्मरणरंजन. बालपणीच्या अश्या सणाच्या आठवणी म्हणजे मौल्यवान ठेवा. कधी उघडा आणि त्या गंधाने भूतकाळाचे सुख पुन्हा उपभोगायचे.

आठवणी आवडल्या, आपल्याच वाटल्या! कुणीतरी या आठवणी लिहून, साठवून ठेवतंय हे पाहून हायसंही वाटलं!!

अगदी एका वयोगटातल्या प्रत्येकाला यातील अनेक आठवणी जशाच्या तशा येत असतील. उत्तम स्मरणरंजन. खालील काही केवळ गंमत म्हणून:

दसऱ्याच्या अगदी दुसऱ्या दिवशी पासून सहामाही सुरु होई.

सहामाही नाई काई. सहामई किंवा सामई...!!

एक मातीचा डोंगर, त्यात पायऱ्या , आणि पायऱ्या संपल्या की थेट महाराजांचे आसन.

अगदी तंतोतंत..!! शिवाय मावळे, वाघ, सिंह, पक्षी यातील कोणीही कोणाहीपेक्षा आकाराने मोठे लहान असणे हेही. हाय टेक लोक, विशेशत: पालक डॉक्टर असतील ती पोरे इंजेक्शनची सुई पैदा करुन एक सलाईन तत्वावर कारंजेही बनवत किल्ल्यासमोर.

उरलेली सुट्टी केलेला किल्ला आवरण्यात

गुहा या नंतर सुतळीबॉम्ब लावण्यासाठीच जणू बनवलेल्या असत. आपलीच रचना खुद्द आपणच उत्साहाने बॉम्ब लावून उध्वस्त करणारे वीर म्हणजे फार रोचक व्यक्तिमत्वे असू आपण मुळातच. पुन्हा एकदा, लेख आवडला.

दिवाळीची सुट्टी आणि मे महिन्याची सुट्टी, 11 वी नंतरच जास्त Enjoy केली ह्या दोन्ही सुट्टट्या, आधीच खराब असलेले अक्षर, अजून जास्त खराब करण्यातच गेल्या पाढे, परवाचे, इंग्रजी स्पेलिंग आणि शुद्नलेखन ह्या चौघांच्या खांद्यावर बसूनच, आमची सुट्टीची तिरडी निघत होती जाऊ दे नकोच त्या आठवणी ...

छान आठवणी आहेत, बऱ्याचशा आठवणी मिळत्या जुळत्या आहेत त्यामुळे अधिकच आवडल्या.

मागच्या पिढीच्या सर्वांच्या आठवणी अशाच आहेत. फक्त तो दिवाळीचा अभ्यास ही संकल्पना ज्या कुणी काढली असेल त्याला नरकात पण जागा मिळणार नाही. स्वच्छन्दी आनन्द लुटताच यायचा नाही सुट्टीचा. आमचा एक मास्तर सहामाहीचे पेपर सोडवायला सांगायचा, ज्याचा पुढच्या टर्मला काही उपयोग नसायचा. सुट्टी संपून शाळा सुरू झाली की ज्यांनी दिवाळीचा अभ्यास लिहून आणला नाही त्यांना छड्या. नुसता छळवाद होता. लेख आवडला.

दिवाळीच्या रम्य आठवणी आवडल्या.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- सीख नहीं पा रहा हूँ मीठे झूठ बोलने का हुनर,कड़वे सच से हमसे न जाने कितने लोग रूठ गये।

सुंदर स्मरणरंजन. बालपणीच्या अश्या सणाच्या आठवणी म्हणजे मौल्यवान ठेवा. कधी उघडा आणि त्या गंधाने भूतकाळाचे सुख पुन्हा उपभोगायचे.

आठवणी आवडल्या, आपल्याच वाटल्या! कुणीतरी या आठवणी लिहून, साठवून ठेवतंय हे पाहून हायसंही वाटलं!!

अगदी एका वयोगटातल्या प्रत्येकाला यातील अनेक आठवणी जशाच्या तशा येत असतील. उत्तम स्मरणरंजन. खालील काही केवळ गंमत म्हणून:

दसऱ्याच्या अगदी दुसऱ्या दिवशी पासून सहामाही सुरु होई.

सहामाही नाई काई. सहामई किंवा सामई...!!

एक मातीचा डोंगर, त्यात पायऱ्या , आणि पायऱ्या संपल्या की थेट महाराजांचे आसन.

अगदी तंतोतंत..!! शिवाय मावळे, वाघ, सिंह, पक्षी यातील कोणीही कोणाहीपेक्षा आकाराने मोठे लहान असणे हेही. हाय टेक लोक, विशेशत: पालक डॉक्टर असतील ती पोरे इंजेक्शनची सुई पैदा करुन एक सलाईन तत्वावर कारंजेही बनवत किल्ल्यासमोर.

उरलेली सुट्टी केलेला किल्ला आवरण्यात

गुहा या नंतर सुतळीबॉम्ब लावण्यासाठीच जणू बनवलेल्या असत. आपलीच रचना खुद्द आपणच उत्साहाने बॉम्ब लावून उध्वस्त करणारे वीर म्हणजे फार रोचक व्यक्तिमत्वे असू आपण मुळातच. पुन्हा एकदा, लेख आवडला.

दिवाळीची सुट्टी आणि मे महिन्याची सुट्टी, 11 वी नंतरच जास्त Enjoy केली ह्या दोन्ही सुट्टट्या, आधीच खराब असलेले अक्षर, अजून जास्त खराब करण्यातच गेल्या पाढे, परवाचे, इंग्रजी स्पेलिंग आणि शुद्नलेखन ह्या चौघांच्या खांद्यावर बसूनच, आमची सुट्टीची तिरडी निघत होती जाऊ दे नकोच त्या आठवणी ...

छान आठवणी आहेत, बऱ्याचशा आठवणी मिळत्या जुळत्या आहेत त्यामुळे अधिकच आवडल्या.

मागच्या पिढीच्या सर्वांच्या आठवणी अशाच आहेत. फक्त तो दिवाळीचा अभ्यास ही संकल्पना ज्या कुणी काढली असेल त्याला नरकात पण जागा मिळणार नाही. स्वच्छन्दी आनन्द लुटताच यायचा नाही सुट्टीचा. आमचा एक मास्तर सहामाहीचे पेपर सोडवायला सांगायचा, ज्याचा पुढच्या टर्मला काही उपयोग नसायचा. सुट्टी संपून शाळा सुरू झाली की ज्यांनी दिवाळीचा अभ्यास लिहून आणला नाही त्यांना छड्या. नुसता छळवाद होता. लेख आवडला.

रामायण असो की महाभारत, हिंदू कधीच एकत्र येणार नाहीत

ते रामभाऊंच्या गुरुजींचा परत काहीच पत्ता नाही लागला का? आणि हे लोक गावी सुद्धा कधी नाही गेले का?

भाऊबंदकी हा कोकणातल्या असंख्य घरांना मिळालेला शापच आहे. ओघवते लेखन अतिशय आवडले. आवर्जून वाचावीच अशी ही मालिका आहे.

छान लेखन. वाचतो आहे.

छान ओघवती शैली आहे तुमची!! पुभाप्र .

सर्व वाचकांचे धन्यवाद

रामायण असो की महाभारत, हिंदू कधीच एकत्र येणार नाहीत

ते रामभाऊंच्या गुरुजींचा परत काहीच पत्ता नाही लागला का? आणि हे लोक गावी सुद्धा कधी नाही गेले का?

भाऊबंदकी हा कोकणातल्या असंख्य घरांना मिळालेला शापच आहे. ओघवते लेखन अतिशय आवडले. आवर्जून वाचावीच अशी ही मालिका आहे.

छान लेखन. वाचतो आहे.

छान ओघवती शैली आहे तुमची!! पुभाप्र .

सर्व वाचकांचे धन्यवाद

हे शब्द वाचताच .....

हे शब्द वाचताच .....

हा भागही खूप आवडला. ओघवते लिखाण आणि झरझर निघून जाणारा काळ. जुन्या काळचे वर्णन सुरेख.

छान चालू आहे लेखमाला

उत्तम शैली आहे. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत.

+1

हा पण भाग आवडला

+1 पुभाप्र

जुन्या काळचे वर्णन सुरेख. >>> +++१

हा भागही खूप आवडला. ओघवते लिखाण आणि झरझर निघून जाणारा काळ. जुन्या काळचे वर्णन सुरेख.

छान चालू आहे लेखमाला

उत्तम शैली आहे. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत.

+1

हा पण भाग आवडला

+1 पुभाप्र

जुन्या काळचे वर्णन सुरेख. >>> +++१

अहाहा. सुरेख. अस्सल नाट्यवेड्याची आर्त आळवणी. आवडले. आवडले काय भिडलेच. बघुयात आता दीर्घ काळानंतर कोणत्या प्रयोगाने नारळ फुटतो. आम्हीही वाट पाहत होतोच.

नाट्यरसिकाचे हृदयंगम स्वगत!

मनोगत आवडले, फारच मनापासून लिहिले आहे. बघू नाट्यगृहात कधी पाउल टाकायला मिळते ते पैजारबुवा,

कुठल्याही "स्क्रीन" चा उबग आल्यामुळे असेल कदाचित, पण नाट्यगृहात जाऊन एखादं नाटक किंवा गाण्याचा कार्यक्रम बघायची आस लागलेली आहे. अगदी, मला पुन्हा :- पुन्हा सही रे सही बघायची खूप इच्छा आहे. :)

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Main Duniya Bhula Doonga... :- Aashiqui

रुला दिया यार !

उत्कृष्ट आणि समयोचित लेख परवाच महाराष्ट्राची हास्यजत्रा मध्ये पण याच विषयावर एक प्रवेश होता. नाटकं बघायला आतुर आहे.

अहाहा. सुरेख. अस्सल नाट्यवेड्याची आर्त आळवणी. आवडले. आवडले काय भिडलेच. बघुयात आता दीर्घ काळानंतर कोणत्या प्रयोगाने नारळ फुटतो. आम्हीही वाट पाहत होतोच.

नाट्यरसिकाचे हृदयंगम स्वगत!

मनोगत आवडले, फारच मनापासून लिहिले आहे. बघू नाट्यगृहात कधी पाउल टाकायला मिळते ते पैजारबुवा,

कुठल्याही "स्क्रीन" चा उबग आल्यामुळे असेल कदाचित, पण नाट्यगृहात जाऊन एखादं नाटक किंवा गाण्याचा कार्यक्रम बघायची आस लागलेली आहे. अगदी, मला पुन्हा :- पुन्हा सही रे सही बघायची खूप इच्छा आहे. :)

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Main Duniya Bhula Doonga... :- Aashiqui

रुला दिया यार !

उत्कृष्ट आणि समयोचित लेख परवाच महाराष्ट्राची हास्यजत्रा मध्ये पण याच विषयावर एक प्रवेश होता. नाटकं बघायला आतुर आहे.

कदाचित पुढील भागात कळेल.

रोचक चित्रदर्शी लेखन ! चित्र डोळ्यांपुढे उभं राहिलं ! +१ पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत !

कदाचित पुढील भागात कळेल.

रोचक चित्रदर्शी लेखन ! चित्र डोळ्यांपुढे उभं राहिलं ! +१ पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत !

छान... शेवटी डोळे भरून आले!

हा भागही सुरेख. काळाचा प्रवाह मात्र झपाटून वाहिलाय ह्या भागात.

वाचतोय.

कथा छान पुढे सरकते आहे! ह्या भागात वेग वाढला!!

छान लिहिलंय. हाही भाग जमलाय - अचानक वाढलेला वेग दिसला म्हणून "उरकून टाकू नका" म्हणून मुद्दाम दम द्यायला लॉगिन केले :)

शेवटचा परीच्छेद पुढच्या भागात टाकायला हवा होता असे वाटतेय

बाप रे, या भागात खुपच घडामोडी झाल्यात !

हिंदळ्यातून निघताना हरभटांनी काळभैरवाला पुन्हा पुन्हा नमस्कार केला. तिथल्या गाभाऱ्यातील थंडावा अनुभवला. शंभो चा नाद केला. नंदीला कुरवाळले. देवळाच्या पायऱ्यांवर बसले. ओवऱ्यातून, कोनाड्यांमधून फिरले. आता ही कदाचित शेवटचीच भेट. पुन्हा इथे येणे होते की नाही कोण जाणे. आपले पूर्वज इथे राहिले, फळले, वहिवाट केली, बागा लावल्या ,घरे बांधली, माड पोफळी रोपल्या, मुलांप्रमाणे जगवल्या. ते सगळे आता इथेच सोडून जायचे. या कल्पनेने त्यांना गलबलून आले.

हे वाचताना मलाही कातर व्ह्यायला झाले ! सुंदरच लिहिता आहात. आता प्रतिक्षा पुढच्या भागाची !

कथा छान चालू आहे

उत्तम. लवकर लिहा पुढचे भाग. उत्सुकता आहे. त्या वातावरणात घेऊन जाणारी कथा.

छान... शेवटी डोळे भरून आले!

हा भागही सुरेख. काळाचा प्रवाह मात्र झपाटून वाहिलाय ह्या भागात.

वाचतोय.

कथा छान पुढे सरकते आहे! ह्या भागात वेग वाढला!!

छान लिहिलंय. हाही भाग जमलाय - अचानक वाढलेला वेग दिसला म्हणून "उरकून टाकू नका" म्हणून मुद्दाम दम द्यायला लॉगिन केले :)

शेवटचा परीच्छेद पुढच्या भागात टाकायला हवा होता असे वाटतेय

बाप रे, या भागात खुपच घडामोडी झाल्यात !

हिंदळ्यातून निघताना हरभटांनी काळभैरवाला पुन्हा पुन्हा नमस्कार केला. तिथल्या गाभाऱ्यातील थंडावा अनुभवला. शंभो चा नाद केला. नंदीला कुरवाळले. देवळाच्या पायऱ्यांवर बसले. ओवऱ्यातून, कोनाड्यांमधून फिरले. आता ही कदाचित शेवटचीच भेट. पुन्हा इथे येणे होते की नाही कोण जाणे. आपले पूर्वज इथे राहिले, फळले, वहिवाट केली, बागा लावल्या ,घरे बांधली, माड पोफळी रोपल्या, मुलांप्रमाणे जगवल्या. ते सगळे आता इथेच सोडून जायचे. या कल्पनेने त्यांना गलबलून आले.

हे वाचताना मलाही कातर व्ह्यायला झाले ! सुंदरच लिहिता आहात. आता प्रतिक्षा पुढच्या भागाची !

कथा छान चालू आहे

उत्तम. लवकर लिहा पुढचे भाग. उत्सुकता आहे. त्या वातावरणात घेऊन जाणारी कथा.

कोणता काळातील कथा सांगत आहेत साहेब?

मस्त जमतंय.. फक्त ते नवचंडी यागाचे बघा.. नवचंडी याग करायला जास्तीत जास्त 10 ब्राह्मण आणि 1 दिवस पुरतो. हा नुसता चंडियाग म्हणालात तर सोपे होईल. सारखा 30दिवसांचा नवचंडी याग दाताखाली येत होता वाचताना.

हा भाग सुरेख, मात्र कथेला एकदमच वेगळे वळण लागले आहे. जांभूळपाडा ८० का ९० च्या दशकात पुरामुळे संपूर्ण उध्वस्त झाला होता त्याची आठवण आली.

आपण सर्वजण इतके आपुलकीने आणि बारकाईने वाचुन मला सुचना करताय ही माझ्या लिखाणाला मिळालेली पावतीच समजतो. धन्यवाद. संपादक मंडळींना विनंती करतो की "नवचंडी" च्या जागी "चंडी" असा बदल करावा. आणि शेवटच्या परीच्छेदात "आठ दहा दिवसांपुर्वी" च्या जागी "महिन्यापुर्वी" असे करावे. काळ साधारण १८९०-९५ पर्यंत आला आहे. जसे सुचत जाईल तसे लिहितो आहे, त्यामुळे कधी कधी पाल्हाळ होत आहे तर कधी थोडक्यात उरकल्यासारखे. हे कबुल. तरीही काही एक फ्रेम् वर्क डोक्यात तयार आहे त्यानुसार कथा पुढे जात आहे. अवांतर- आपले सगळ्यांचेच आयुष्य थोड्याफार फरकाने असेच असते नाही का? आज घडणारी एखादी छोटीशी घटना किवा प्रसंग आयुष्याची दिशा बदलु शकतो. किवा नवीन धड्याला सुरुवात होउ शकते. एखादा अपघात, गुन्हा, नैसर्गिक किवा राजकीय आपत्ती, थोर माणसाची प्रभावशाली भेट असे काहीही आयुष्याचा प्रवाह अकल्पितरित्या बदलु शकतो. तसेच इथे गोष्टीतही...

हा भाग वाचून आता पुढे काय होणार याची उत्सुकता लागली आहे.

वाचतोय. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत.

आयुष्याचा प्रवाह अकल्पितरित्या बदलु शकतो.

>> अगदी.

बाप रे, या भागात एकदमच कलाटणी मिळाली की !

बोडस गुरुजींचे काय झाले असेल? त्यांचे कुटुंब वाचले असेल का? असल्यास ते कुठे गेले असतील? की पुरात सगळेच वाहून गेले? घरातील इतर नोकर, गुरेढोरे यांचे काय झाले? त्यांचा तपास कसा लागेल?

आम्हालाही उत्सुकता लागली. पुढचा भाग वाचनाच्या प्रतिक्षेत !

कोणता काळातील कथा सांगत आहेत साहेब?

मस्त जमतंय.. फक्त ते नवचंडी यागाचे बघा.. नवचंडी याग करायला जास्तीत जास्त 10 ब्राह्मण आणि 1 दिवस पुरतो. हा नुसता चंडियाग म्हणालात तर सोपे होईल. सारखा 30दिवसांचा नवचंडी याग दाताखाली येत होता वाचताना.

हा भाग सुरेख, मात्र कथेला एकदमच वेगळे वळण लागले आहे. जांभूळपाडा ८० का ९० च्या दशकात पुरामुळे संपूर्ण उध्वस्त झाला होता त्याची आठवण आली.

आपण सर्वजण इतके आपुलकीने आणि बारकाईने वाचुन मला सुचना करताय ही माझ्या लिखाणाला मिळालेली पावतीच समजतो. धन्यवाद. संपादक मंडळींना विनंती करतो की "नवचंडी" च्या जागी "चंडी" असा बदल करावा. आणि शेवटच्या परीच्छेदात "आठ दहा दिवसांपुर्वी" च्या जागी "महिन्यापुर्वी" असे करावे. काळ साधारण १८९०-९५ पर्यंत आला आहे. जसे सुचत जाईल तसे लिहितो आहे, त्यामुळे कधी कधी पाल्हाळ होत आहे तर कधी थोडक्यात उरकल्यासारखे. हे कबुल. तरीही काही एक फ्रेम् वर्क डोक्यात तयार आहे त्यानुसार कथा पुढे जात आहे. अवांतर- आपले सगळ्यांचेच आयुष्य थोड्याफार फरकाने असेच असते नाही का? आज घडणारी एखादी छोटीशी घटना किवा प्रसंग आयुष्याची दिशा बदलु शकतो. किवा नवीन धड्याला सुरुवात होउ शकते. एखादा अपघात, गुन्हा, नैसर्गिक किवा राजकीय आपत्ती, थोर माणसाची प्रभावशाली भेट असे काहीही आयुष्याचा प्रवाह अकल्पितरित्या बदलु शकतो. तसेच इथे गोष्टीतही...

हा भाग वाचून आता पुढे काय होणार याची उत्सुकता लागली आहे.

वाचतोय. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत.

आयुष्याचा प्रवाह अकल्पितरित्या बदलु शकतो.

>> अगदी.

बाप रे, या भागात एकदमच कलाटणी मिळाली की !

बोडस गुरुजींचे काय झाले असेल? त्यांचे कुटुंब वाचले असेल का? असल्यास ते कुठे गेले असतील? की पुरात सगळेच वाहून गेले? घरातील इतर नोकर, गुरेढोरे यांचे काय झाले? त्यांचा तपास कसा लागेल?

आम्हालाही उत्सुकता लागली. पुढचा भाग वाचनाच्या प्रतिक्षेत !

पाटील साहेब नेहमीची मजा नाही आली. पुढे वाचताना कंटाळा आला :(

खिक

पाटील साहेब नेहमीची मजा नाही आली. पुढे वाचताना कंटाळा आला :(

खिक

छान लय साधली आहे. लेखन शैली पण आवडली. पुलेशु!!!

सुंदर .. ओघवती शैली ... थोडे मोठे भाग टाकले तर अजुन मजा येईल ...

वाचतो आहे.

ओघवते आणि उत्कृष्ट लेखन.

१९५० मधला काळ दिसतो आहे.

आवडलं,!

सुंदर.

खूप छान चालू आहे कथा! किती खडतर प्रवास करावा लागत होता त्यावेळी लोकांना तेही समजतंय. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत.

सर्व वाचकांचे धन्यवाद

कथा मस्तच चालू आहे. पुढे काय होणार याचा आता तरी काहीच अंदाज येत नाहीये म्हणून उत्सुकता खूपच वाढली आहे. पुभाप्र

छान चालू आहे कथा, पुभाप्र

तुमच्या लिखाणात बारीक तपशील देण्याची तुमची हातोटी छान आहे. सहज म्हणुन सारी गावे गूगल मधे शोधुन रस्ता मॅप केला. आजच्या गतीमान जीवनात हे अंतर काही तासाचे आहे. त्याकाळी हेच अंतर पार करण्या साठी काय दिव्य करावे लागत असेल याची जाणीव झाली ... मस्त . ..

कथा काहीतरी वास्तव तपशील लक्षात घेऊनच लिहीली आहे हे कळत असूनही.. अधिक विचार करता.. पनवेलीजवळ असलेल्या गावात जाण्यासाठी अलिबागहून त्याकाळी इतका खडतर रस्ता किंवा वेळखाऊ प्रवास असेल तर त्याऐवजी थेट मुंबईस उतरुन पनवेल गाठणे अधिक सोयीचे पडले असते किंवा कसे असे मनात आले.

एक जांभुळपाडा हे गाव खोपोली पाली रस्त्यावर आहे आणि ते पालीच्या जवळ आहे. त्यामुळे तेथे जाणारा रस्ता हा पनवेल पर्यंत जात नाही तर अलिबाग वडखळ पेण वरून मंगरूळ वरून थेट जांभूळपाड्याला जातो अर्थात दुसरा जांभुळपाडा न्हावा शेवा बंदराचे जवळ चिरनेर वरून जाताना लागतो परंतु हा पालीच्या गणपती मंदिरापासून फारच लांब आहे. मूळ कथावस्तूला धक्का लागू नये म्हणून मी या तपशीलाकडे दुर्लक्ष केले होते.

वाह, सुंदर .. ओघवती चित्रदर्शी लेखनशैली ... चित्रं डोळ्यापुढं उभी राहतात.

⛴

बोटीचा प्रवास, अलिबाग ते जांभूळपाडा बैलगाडी प्रवास वर्नान आणी पाठशाळेतील वातावरण सुंदर रंगवलंय !

छान लय साधली आहे. लेखन शैली पण आवडली. पुलेशु!!!

सुंदर .. ओघवती शैली ... थोडे मोठे भाग टाकले तर अजुन मजा येईल ...

वाचतो आहे.

ओघवते आणि उत्कृष्ट लेखन.

१९५० मधला काळ दिसतो आहे.

आवडलं,!

सुंदर.

खूप छान चालू आहे कथा! किती खडतर प्रवास करावा लागत होता त्यावेळी लोकांना तेही समजतंय. पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत.

सर्व वाचकांचे धन्यवाद

कथा मस्तच चालू आहे. पुढे काय होणार याचा आता तरी काहीच अंदाज येत नाहीये म्हणून उत्सुकता खूपच वाढली आहे. पुभाप्र

छान चालू आहे कथा, पुभाप्र

तुमच्या लिखाणात बारीक तपशील देण्याची तुमची हातोटी छान आहे. सहज म्हणुन सारी गावे गूगल मधे शोधुन रस्ता मॅप केला. आजच्या गतीमान जीवनात हे अंतर काही तासाचे आहे. त्याकाळी हेच अंतर पार करण्या साठी काय दिव्य करावे लागत असेल याची जाणीव झाली ... मस्त . ..

कथा काहीतरी वास्तव तपशील लक्षात घेऊनच लिहीली आहे हे कळत असूनही.. अधिक विचार करता.. पनवेलीजवळ असलेल्या गावात जाण्यासाठी अलिबागहून त्याकाळी इतका खडतर रस्ता किंवा वेळखाऊ प्रवास असेल तर त्याऐवजी थेट मुंबईस उतरुन पनवेल गाठणे अधिक सोयीचे पडले असते किंवा कसे असे मनात आले.

एक जांभुळपाडा हे गाव खोपोली पाली रस्त्यावर आहे आणि ते पालीच्या जवळ आहे. त्यामुळे तेथे जाणारा रस्ता हा पनवेल पर्यंत जात नाही तर अलिबाग वडखळ पेण वरून मंगरूळ वरून थेट जांभूळपाड्याला जातो अर्थात दुसरा जांभुळपाडा न्हावा शेवा बंदराचे जवळ चिरनेर वरून जाताना लागतो परंतु हा पालीच्या गणपती मंदिरापासून फारच लांब आहे. मूळ कथावस्तूला धक्का लागू नये म्हणून मी या तपशीलाकडे दुर्लक्ष केले होते.

वाह, सुंदर .. ओघवती चित्रदर्शी लेखनशैली ... चित्रं डोळ्यापुढं उभी राहतात.

⛴

बोटीचा प्रवास, अलिबाग ते जांभूळपाडा बैलगाडी प्रवास वर्नान आणी पाठशाळेतील वातावरण सुंदर रंगवलंय !