आरसा अथ ते इथी
लहानपणी खूप मजा यायची
त्याच्या मध्ये डोकावताना
मीच स्वताचे पाहुनी बोळके
हसायची रडता रडता
मग मी थोडी झाले मोठी
आरसा परी तोच होता
गणवेशातले रूप वाढते
तोही अलगद निरखत होता
मग मी चढले शिडी नाजुकशी
तारुण्याच्या उंबरठ्यावरी
आणि सर्वांगावर माझ्या
शृंगाराची फिरली नक्षी
आरसा.....
मग माझा सखाच झाला
संवाद तासन तास झडू लागला
नित्य नवा साज बहराचा
अंगांगी माझ्या उमलू लागला
मग ती मोहक वेळ आली
आयुष्याच्या वळणावरती
साद कुणी ती घालून हळवी
मोहविले मज मनी मानसी
आरसा ....
नित्य सख्या स्तव सजता सजता
आरसा कानी सांगतसे
आज चढव हा साज नवा
तोच सख्या मोहवितसे
चालुनी मग ती सप्तपदी
झाले सात जन
काव्यरस
मिसळपाव