वर्षभर तहानलेल्या चातकाला,
इवल्याश्या थेंबाने तृप्ती देताना.,
मिळेल मलाही त्याच्या प्रेमाची उब,
ही ग्वाही देणारा पाऊस.
त्याच्यामाझ्यात तलम रेशमी,
निमिषाचा अंतरपाट धरताना,
क्षणभर दुरावा देऊन मिलनासाठी,
इंद्रधनुष्य उभारणारा पाऊस.
त्याच्या केसातून ओघळताना,
माझ्या तळहातावर मोती बनुन येणारा,
त्याच्या ओठांवरुन मी अलगद,
माझ्या ओठांनी टीपलेला पाऊस.
मनाच्या कुपितली आठवणींची ,
अत्तर चौफेर शिंपडणारा ,
मला चिंब करत माझ्या,
तनामनावर बरसणारा पाऊस.
लहानपणी शाळेत तुझी झाली भेट;
एक नवी मैत्रीण म्हणून;
जगण्याच्या संकल्पनाही न कळल्या तेव्हा;
तुझा हात धरला आधार म्हणून.
या माणसांच्या बाजारात;
मला सगळंच अनोळखी वाटायचं;
तुझं माझं मैत्रीच नातच फक्त;
मला माझ हक्काच वाटायचं.
तारुण्यातल्या नवथर गोष्टी;
आपण एकमेकींना सांगत गेलो;
आपल्या मैत्रीच्या विश्वात रमताना;
क्षणाक्षणाला वाढत गेलो.
सप्तपदी चालताना सुद्धा;
माझी नजर तुलाच शोधितं होती;
मनात होतो हुरहुर नव्या जोडीदाराची;
पण तुझी नजर मात्र आश्वासक होती.
रमत गेले मी ससांरात नकळत;
चंदामामा वीज विकत घेतो...
सूर्यदादा कडून!
चांदण्याताईंना वीज मोफत वाटतो ...
ओंजळ भरून!
महिनाभर निघते आकाश,
प्रकाशाने उजळून!
महीना संपल्यावर सूर्याकडून येते,
विजबीलही भरभरून!
बील भरले नाही तर सूर्यदादा बघतो...
रागाने थरथरून!
चंद्राची वीज कापतो अमावस्येला...
चंद्राकडे पाठवून!
ढगआजोबा करीती थयथयाट...
चंद्राला विझलेला पाहून!
उडल्या वीजरूपी ठीणग्या अन संतापाच्या जलधारा ...
त्यात पृथ्वीताई निघाली न्हाऊन!
यावे गणास गणपती आज
नमन करीतो आम्ही तुम्हास
रसीक जमले तुमचा भास
होवूद्या गौळणवग खास
वंदन करीतो गजाननास ||धृ||
कार्यारंभी वंदन करूनी
गणास आळवी शुभशकूनी
हाती घेतली डफतुणतूणी
द्यावा आशिर्वाद आम्हास
वंदन करीतो गजाननास ||१||
सरस्वतीचे लेणं लिहूनी
गान मंदिरी गाणं गावूनी
नम्र होवूनी तिजला वंदूनी
विनवितो बुद्धी देवीस
वंदन करीतो गजाननास ||२||
लेकराला मायेच्या ह्या मायेची तहान
मायेनेच दिला सूर, उजळाया रान
आजीच्या कवतिकाचा सोनियाचा तोडा,
आईच्या पदराचा आधारही थोडा
मायेच्या गावाला या नाहीच किनारा
मऊशार पंखाखाली साजिरा निवारा.
थोडी आभाळात आता नवी दिशा दिसे.
नव्या क्षितिजाचे मला लागलेले पिसे.
नव्या नव्या पंखाना या भरारीची आस
कधी स्वच्छ सूर्य, कधी ससाण्याचा भास
खोलखोल दरी आणि माणसे निश्चेत
प्रेमानेच सावरले पुन्हा घेऊन कवेत
मायेनेच दिले लख्ख, मायेनेच प्राण
मायेचाच ठेवा आता, नाही काळा क्षण.
मैत्रीदिनाशी मैत्री करा,
मैत्रीशी मैत्र धरा!
मित्रांच्या हृदयात घर करा,
मैत्रीच्या शब्दार्थाला सर करा!
A builder builded a temple
he wrought it with grace & skill
pillars & groins & arches
all fashioned to work his will
men said as the saw it's beauty,
"it shall never know decay
great is thy skill o builder!
thy fame shall endure for aye!"
A mother builded a temple
with loving & infinite care
planning each arch with patience
lying each stone with prayer
None praised her unceasing efforts
none knew of her wonderous plan
for the temple the mother builded
was unseen by the eyes of man
तुझ्या श्वासांचा विळखा
तुझ्या नजरेची मिठी
तुला पाहता लाजून
झुके पावलांशी दिठी
तुझे मौनही बोलके,
गूज डोळ्यांनी सांगते
भाव जाणून त्यातले
गीत मनात रंगते
दुराव्यात जवळीक
जपणारी तुझी प्रीत
तिचा अनाहत नाद,
तिचे स्वर्गीय संगीत
तिची अवीट माधुरी
स्वप्न जागवी बिलोरी
तुझी क्षणांची संगत
माझी जन्माची शिदोरी
बाच्या मळ्यामंदी पिंपळाला बांधला झोका
पुढं जाई मागं येई चुके काळजाचा ठोका
पति संग बांधलं मन, इथं झुल्याला जागा न्हाई
झोक्यावर झुलतांना माहेराची आटवण येई ||१||
भाऊ मुद्दामच बांधे झोका वरच्या फांदीला
सुर जाई लांब मोठा जवा राही मैत्रीण जोडीला
इथं मोठ्या शेहरात नावालाही सोबत न्हाई
झुल्यावर झुलतांना माहेराची आटवण येई ||२||
मिसळपाव