शांतरस

(धृपदात थोडी आलापी घेतली आहे त्यामुळे धृपद जरा लाबंल्यासारखे वाटेल. प्रत्यक्षात
विठ्ठल उभा राहीला |
मी तो डोळा पाहीला || एवढेच धृपद आहे. )

कधी रागाने फटकारलं,
तरी नंतर समजूत काढणाराही तोचं असतो.
त्याच्यासोबत सगळ्या गोष्टी share करता याव्या
असा best friend ही तोचं असतो.

आपल्या वाईट संगतीबद्दल
रागावणारा तोच असतो.
पण चांगल्या friends सोबत जाण्याची
मोकळीक देणाराही तोचं असतो.

अपयशात धीर देऊन
नवीन उमेद जागवणाराही तोचं असतो.
आणि यशाच्या आनंदात
आपल्या बरोबर नाचणाराही तोच असतो.

आपल्याला स्वावलंबी व सक्षम बनवण्यास
प्रयत्नशील असणाराही तोचं असतो.
स्वतः उपाशी राहून आपल्याला
जेवू घालणाराही तोचं असतो.

माझे नांव- सिंधू वडाळकर.
राहाणार- मालेगांव
वय-६६
संसाराचा गाडा चालवता चालवता लिहायला वेळ मिळालाच नाही.
आता मुलींची लग्ने झाली.
थोडा मोकळा वेळ मिळाला असे वाटते... तेव्हा मी काही उखाणे लिहिले आहेत, ते वाचून आपला अभिप्राय कळवा.
जुन्या काळातले काही अनुभव पण मी तुमच्या सोबत लवकरच शेअर करणार आहेच.
मनोगत वरचे हे माझे पहिलेच लिखाण.
१९७५ च्या आसपासचा काळ. पूर्वीच्या आठवणींना उजाळा देता देता आमच्या काळचे उखाणे ही आठवतात.
***
(१) सुदाम्याचे पोहे केले कृष्णाने भक्षण...

--- राव म्हणतात, संकटकाळी मी करीन देशाचे रक्षण.

स्पर्श

तुझ्या प्रेमळ स्पर्शाने
सारा आसमंत कवेत येतो.
आई, तुझ्या रागावण्याने
जणु देवचं माझ्यावर रुसतो.

तुझ्या कौतुकाच्या शाबासकीने
आनंदाला पारावर उरत नाही.
आई, तू उमेद दिल्यावर
अशक्य असं काहीचं राहतं नाही.

आई, तुझ्या कुशीत,
मला मायेची ऊब मिळते.
तू खेळ्वू लागल्यावर
संध्याकाळही हसून बघते.

तू गोष्ट सांगताना
तारेही गोष्ट ऐकायला येतात.
आई, तुझ्यासोबत असताना
भीतीचे 'राक्षस'ही मला घाबरतात.

तुझा प्रसन्न चेहरा बघुनचं
माझ्या दिवसाचा सूर्य उगवतो.
आई, तू नाराज असल्यावर
वाराही घोंगावण्यास घाबरतो.

औदार्य…. ? ? ? ? ?

प्रीतित तुझिया मला
उध्वस्त होते व्हायचे,
विधिलिखित भाली जसे
तैसेची होते व्हायचे.

बरबाद सकल जाहलो
“हाय” ही ना वदलो कधी,
पहिला मी अन्त माझा
दोष तुज ना दिधला कधी.

निरंजन वहाळेकर