शांतरस

एकदा मी एक फुलपाखरु झालो पहिल्या मंजीली वरून खाली पडलो भेटला मला एकदा सांडू ज्याच्या डोक्यात नव्हता मेंदू म्हणे मला तू कसा तुरू तुरू उदातोस मे बोललो जसा तू डूर्रडूर्र हवा सोडतोस सांडूला तेल लावायला आली त्याची बायको तिच्या सोबत आली एक फुलपाखरीन तिला घेऊन लपलो मी एका फुलात तिच्या मागून आला तिचा बेवडा बाप मला सुद्धा त्याने केला बेवडा की मी झालो फुलपाखरूचा देवदास आता माझी फुलापाखारीन परो गेली सोडून आणि मे शोधली एक नवीन फुलापाखारीन

नाही ...नाही म्हणायचेच होते तुला .. तर हसुनच का बोलली नाहीस.... दुर...दुरच जायचे होते जर तुला ... निरोप का घेउन गेली नाहीस.. तुला साथ नव्हती द्यायची जरी... सवली तरी सोडुन गेली असतीस... मनातुन निघायचेच होते जर तुला.. मनात खोलवर का गेलीस.. अलगदच निघुन गेली असतीस... तुझ्या आठवणी ओसरायला जन्मच अपुरा पडेल.. पण नविन आठवणी करायला तुच आता नसेन... नको नको येऊ समोर कधी सय्यम माझा सुटेल.. कितीही म्हटले तरी तुझ्या १ झलकसाठी मन हे तरसेल... गहिरे हे बोल... घुमसट्लेले हे मन... विचारव्नत हा कवि... पण तरिही...पण तरिही ....का अपुर्ण ही कविता............... कल्पेश इसई..(१४ जानेवारी २००५)

फार पूर्वी पासून मी जेव्हा स्वतःला बघत आलो.. तेव्हा मला जाणवलं की मी आजिबात बदल्लेलो नाही.. ..आणि बदल होणं हे जीवंतपणाचं लक्षण असेल तर मी जीवंत कसा..? असाही मला प्रश्न पडतो मला असही वाटतं की मी जीवंत नसतो तर या प्रश्नानीही मला सतावलं नसतं कारण मढ्याला पडत नाहीत प्रश्न आणि स्वप्नही...! मला तर दोन्ही ही पडतात...!!

आई फक्त माणूसच बोलू शकतो का? नाही बाळा, सारी सृष्टी बोलते आपल्याशी ऐक जरा. फक्त भाषा भिन्न असते. ____ चंद्राची भाषा चांदणे, सूर्याची भाषा रवीकिरणे वार्‍याची भाषा झुळकेची, समुद्राची अलवार गाजेची ||१|| पिंपळवृक्षाची सळसळ, नदीनाल्यांची खळखळ सार्‍यांचे मन उमगेल तुला, स्तब्ध शांत करशील मना||२|| कमळ बोलतसे उमलण्यामधुनी, मधमाशी ती कष्टांमधुनी पहाड बोले अचलपणांतुनी, नभ ते त्याच्या पोकळीतुनी||३|| मौन होउनी संवाद साध बघ, आकळेल निसर्ग तुला सार्‍यांचे मन उमगेल तुला, स्तब्ध शांत करशील मना||४||