शांतरस

ही कल्पना बरीच आधी सुचली होती.. पण शब्द सापडत नव्हतेत.. यशोधरातैंचा ये परतीचा वारा... हा लेख वाचून शब्द आपोआप स्फुरायला लागलेत.. म्हणून ही कविता त्यांचीच! :)

जीवन म्हणजे सागर असतो
शांत गंभीर भासणारा..
वादळांस प्रसवणारा..
नवा प्रलय दाखवणारा..

जीवन म्हणजे वादळ असतं
खंबीर झाडांना उचकटून टाकणारं..
रूळलेल्या वाटांमधून घोंघावणारं..
पुढ्यांत येईल ते उध्वस्त करणारं..

मी मराठी वरच्या "गाण्याच्या-यशामधले-संगीत-संयोजकाचे-योगदान" या धाग्यावरून मला खालील गाणे करता आले. ( हे गीत येथे देतांना त्याची लिंक संकेतस्थळ अ‍ॅक्सेस होत नसल्याने देवू शकत नाही.

भिजलो असा सचैल, मी पावसात पुढच्या,
या आजच्या उन्हाचे, मज तकदीर ज्ञात आहे.

जाळो कितीक मजला, हे वणव्यातले निखारे,
अन देवो कितीक नियती, रक्तातले इषारे,
नक्षत्र ते मृगाचे, मी जपले अंतरात आहे.

फिरल्या नभी ग्रहांच्या, वक्रीच आज छाया ,
अन झाल्या फितुर दैवा, माझ्याच हस्तरेषा,
आवळीन मी तयांचा, जीव मनगटात आहे.

जगतो असा सदैव, स्वप्नात त्या उद्याच्या,
अन जाणतो खुणा मी, सुकल्या या नदीच्या,
मिळणार रुप मजला, जे जगवि़ख्यात आहे.

पायी चालतोया पंढरीची वारी

चाल: एखाद्या अभंगाची (तेथे ऐका: https://www.youtube.com/watch?v=9wwsu4VyoPM )

पायी चालतोया पंढरीची वारी
वारी...वारी....
पायी चालतोया पंढरीची वारी
मुखी बोलतोया पांडूरंग हरी
पांडूरंग हरी हरी...पांडूरंग हरी
पायी चालतोया पंढरीची वारी ||धृ||

संत सज्जन सगळे, नाचती गाती
मेळा भरवीती सारखे चालती
कुणी छेडूनी विणा, टाळ हाती धरी
पायी चालतोया पंढरीची वारी ||१||

एक होती मासोळी, सुळसुळ पोहतसे जळी
चमचम मऊ पोट करी,वर्ख मिरवे सोनेरी ||१||

आई तिची सांगे तिला,जपून नेहमी रहायाला
जळात असे गळ टाकूनी,दुष्ट माणूस किनार्‍यावरी ||२||

मासोळी होती उचापती,भारी होती करामती
तमा आईच्या बोलांची,नसे करीतसे कधीच ती ||३||

शिंपल्यातल्या मोत्यांशी, इतर सुंदर माशांशी
लव्हाळांशी बेडकांशी, मस्ती करावी मनमुरादशी ||४||

सुळसुळत पळत सुटावे,आईचे कोणी ऐकावे
आईने धपाटले तर्,मुळ्ळी फुगा करुन बसावे ||५||

मग एका काळ्या दिवशी, जाळ्यात सापडे मासोळी
कोळी तिला पकडून न्याहाळी, त्यालाही मग दया येई ||६||

सारेच सुटलेत, हे पाहिल्यावर दिवसभराचा कंटाळा काढून टाकताना हे काही तरी होत गेलं... नंतर कळलं, कविता झाली.

नात्यातील प्रश्नांचे कंगोरे
एकेक करून उकलून घेताना,
काही सिद्धांत ती मांडायची, अन्
नेमकी विरुद्ध मूल्ये माझी

समीकरणाची मांडणी करून,
प्रमेयांची भूल विरून जाताना,
सारीच गणिते सोडवायची, असे
एकमेकांना हलकेच बजावून सांगायचो

उभयान्वयी अर्थांचे सूत्र चालवत
आपले गणित सोडवून ती गेली,
मी मात्र झोके खात राहिलो
शब्दांच्या जाती आणि संख्यांच्या किंमतीत

एका आवडलेल्या कवितेचा भावानुवाद ..

आपली व्यक्तिपूजा

तुम्ही आम्ही, या देशातील व्यक्ति-पुजारी आम जनता
केवळ व्यक्तीरूप मूर्ति शोधतो .. घडवतो. ..
वंदण्याकरता पूजेकरता ..
हार घालण्याकरता .. आरत्या करण्याकरता ..
मैदानातल्या मांडवात
स्थापना करण्याकरता ..

पुतळ्यांचा वारसा प्रवाहमान आहे आमच्या या धमण्यांत
म्हणूनच "मूरत" आणि "सूरत" शिवाय मन रमत नाही.
कुठे व्यक्तीरूप मूर्ति; कुठे मूर्तिरूप ईश्वर
स्वत:च घडविलेल्या मूर्ति
आणि नंतर स्वत:च त्यांना समर्पित होणे
कधी झालाच अपेक्षाभंग तर त्याच जागी ती मूर्ति पाडून दुसरी बसविणे