करुण

तो दिनकर तिकडे जसजसा बुडत चालला आहे अन् माझा आठवणींचा डोह घुसळला जात आहे पलीकडे एक सुंदर पहाट फुलणार आहे इकडे माझ्या आयुष्याची वाट हरवली आहे इतके दिवस या आठवणी दडपून टाकल्या होत्या मग आजच का या पुन्हा आठवू पाहात आहेत? उद्या काहीतरी घडणार आहे का? माझ्या प्रिय व्यक्तीला काही होणार तर नसेल ना? देवा, तिला नेहमी आनंदात ठेव काढत नसेल माझी आठवण तरी सुखात ठेव माझ्या आठवांच्या लहरी तिच्यापर्यंत पोहोचू नको देऊस मन माझे रडले तरी तिला ऐकू नको येऊ देऊस विसरून गेली मला तरी सुद्धा चालेल पण भेट जर कधी झाली तर ओळख मात्र दाखव -स्वप्निल

प्रेरणा : सुधीर काळेंचा हा थ्रेड - http://www.misalpav.com/node/14446 माये का करु अजुनही सेवा तुझी ? हा खेळ चाले जीवनी, पाहितेस का कधी ? लहानपणी स्वप्नाळलेले मन माझे वेडे असे रक्षणात सीमांच्या अखंड सताड उभे आता करुनी मुर्खात गणना माझी त्यागलेली ती कोमलता, पाहितेस का कधी ? पुरुषात रुपांतर करुनी झाले सुखवस्तु कातडीस पिळवटुन झाले सग्या - सोयर्‍यांपासुन दूर वंचीत कायम हरवलेले रोमांचीत जीवन, पाहतेस का कधी ? धुक्यात विरघळूनी ..उन्हात होरपळूनी रक्त सांडलेले तुझ्या पदरी ...

सार्‍या उदास वाटा, कापीत चाललो मी होउन मूषक काळा, शापीत चाललो मी नाले गटारे अनेक, सुगंधी या पथाने, ओल्या ओघळांत काही, हुंगीत चाललो मी वस्ती उठून गेली, ओसाड ती कवाडे, तो घास नासलेला, शोधीत चाललो मी, काखेत एक गाठ, आक्रोश आणि टाहो, मृत्यो तुझ्या तमाच्या धुंदीत चाललो मी. पसरला प्लेगपाश, दूषीत आसमंत, प्रतिशोध मानवाचा भेदीत चाललो मी. ( खूप दिवसांनी एकाच कवितेवर विडंबने पडताना पाहिली आणी रहावलं नाही.. खुप दिवस काहीच लिहायला वेळ मिळाला नाही म्हणुन जरा हात आणी कळफलक साफ करून घेतोय.. )

3

आदिती आणि अडगळ यांच्या प्रेरणेने. सारे बोबाट शब्द, फेकीत चाललो मी सोडुन सार्या वाटा, का पीत चाललो मी ? रिचवुनी अनेक प्याले, रातीचे ओसाड नाले अडखळीत का असेना, धुंदित चाललो मी रात्रीत विरले दु:ख, सरलेली सारी स्वप्न झुगारुन लक्ख नभास , ऐटीत चाललो मी झाले आप्त ही परके, रक्तबंध विस्कटलेले नजरेच्या तप्त ज्वाला, सोशीत चाललो मी डागाळलेला चंद्र उरी, नभास का खंत आहे आपुलेच खोटे नाणे, घाशीत चाललो मी

आमचीही प्रेरणा http://www.misalpav.com/node/14884 पाकिट , पर्स , चेना ढापीत चाललो मी, लवते न तोच पाते, कापीत चाललो मी, वाणी विमा विजेची , सारी बिले मिळाली, हिरवा वसंत कोठे? शोधीत चाललो मी. पाकीट का म्हणावे , "हैदोस" भावनांचा, पत्रे पुराणी पिवळी , वाचीत चाललो मी, बघतो अनंत कप्पे , ना नोट , नाही नाणे, घाला चुलीत ह्याला, काशीत चाललो मी, पेठांत या पुण्याच्या ना राहिली खुमारी, औंधात हात मारु, घोकीत चाललो मी.

द.मा.मिरासदारांची एक 'कोणे एके काळी' नावाची कथा आहे. त्यात एका राजाचे मन जिच्यावर बसले आहे अशा एका सुंदर आणि चतुर स्त्रीचे हृदय जिंकण्यासाठी त्या राजाचा विदूषक त्याची मदत करतो असे कथानक आहे. श्रीमंत नगरशेठची मुलगी असलेली ती ललना राजाच्या बुद्धीची पारख करण्यासाठी जी सांकेतिक कोडी घालते आणि त्यांचा अर्थ लावून तो विदूषक तिच्याच भाषेत तिला कसे संदेश पाठवतो याचं बहारदार वर्णन कथेत आहे.

एका शापित मेघा*ने फारच डोक्याला त्रास दिला ;-) सार्‍या रिकाम शुभेच्छा घेऊन राहिलो मी कापीत केक मात्र वाढीत चाललो मी गेले सफेद केसही, ओसाड होई टाळके झाले बधीर नयन 'उप-नयन' वापरतो मी उत्साह झडून गेला, नाही कशात लक्ष शर्करा होई कडवट शोधीत चाललो मी झाले श्रवण परके, उदास विराण गाणे यंत्र असे तारक वापरीत ऐकतो मी विस्मरण सतत सोबत, विसरलो वय वाढ संगे सोबती अन् केक कापीत चाललो मी *यात मेव्याचा काहीही संबंध नाही.

सार्या उदास वाटा कापीत चाललो मी, होऊन मेघ काळा शापीत चाललो मी झाले उन्हाळे अनेक, ओसाड उदास राने ओल्या अधीर धारा कुरवाळीत चाललो मी श्रुंगार झडून गेला, गर्भगळीत निस्तेज वृक्ष पानगळीत श्वास गुंतलेला शोधीत चाललो मी झाले आप्त ही परके, उदास विराण घरटे दाहक अंतरातला दूरावा तोडीत चाललो मी पसरला गहिरा अंधार, झाकोळला आसमंत दिशाहीन प्रवासात वाहवत चाललो मी ------ गणेशा

गंधवार्ता दोर गळ्यात लटकवून बाप झुलतोय झाडावर माय निपचित पडलीय हृदय फाटता धरतीवर बाळ खिदळतंय मनीसंगे मिशा तिच्या धरता-धरता नाही जराही त्याला कसलीsssचं गंधवार्ता . . . . . गंगाधर मुटे ...................................