करुण

नाही ...नाही म्हणायचेच होते तुला ..
तर हसुनच का बोलली नाहीस....
दुर...दुरच जायचे होते जर तुला ...
निरोप का घेउन गेली नाहीस..

तुला साथ नव्हती द्यायची जरी...
सवली तरी सोडुन गेली असतीस...
मनातुन निघायचेच होते जर तुला..
मनात खोलवर का गेलीस..
अलगदच निघुन गेली असतीस...

तुझ्या आठवणी ओसरायला जन्मच अपुरा पडेल..
पण नविन आठवणी करायला तुच आता नसेन...
नको नको येऊ समोर कधी सय्यम माझा सुटेल..
कितीही म्हटले तरी तुझ्या १ झलकसाठी मन हे तरसेल...

(आज नाशिकचे आमदार डॉक्टर वसंत पवार यांची अंत्ययात्रा बघीतली. त्यांच्या नविन पंडीत कॉलनीच्या हॉस्पीटलाच्या शेजारच्या बिल्डींगमध्येच माझ्या कंपनीचे ऑफीस आहे. मी नाईट शिफ्ट करत होतो. ऑफीसमधल्या काचेमधून त्यांच्या अंत्ययात्रेचा सोहळा पाहत होतो. त्याचवेळी खालील कवीता सुचली. डॉ. पवारांना श्रद्धांजली. )

आता काही देणे घेणे उरले नाही

१) तृप्ततेची चमक

तुझ्यात मी? की माझ्यात तू? नाही माहीत
तरीपण आपले छानपैकी यमक जुळत आहे
दिले फ़ाटक्या हातांनी तुला मी... तेवढ्यानेच
तृप्ततेची चमक तुझ्या नजरेत खेळत आहे

जिथे झालेय मीलन मनाचे मनाशी
तिथे रूप-स्वरूपाला काही अर्थ उरले नाही
हे नाशवंत काये..! मला तुझ्याशी
आता काही देणे घेणे उरले नाही.....!!

२) मर्यादा सहनशीलतेची

परदेशात नुकत्याच जन्मलेल्या
माझ्या नातवाचं "तोंड" मला
फेसबूकवर दाखविण्यात आलं
तेव्हा माझ्या इतकच लक्षात आलं
कि माझ्या अंत्ययात्रेच्या वेळी
...माझ्या मुलाला यायची गरज नाही
अंत्यायात्रेची क्षणचित्रे त्याला
फेसबूकवर पाहता येतील...!
खरच या इन्टरनेट मुळे किती
जवळ आलो आहोत नाही आपण...?
अगदी सगळं "नेटनेटकं" झालय....!!

(सुरेश भटांच्या प्रतिभेला सलाम करून. मूळ कविता खाली दिली आहे)

सोसुनी सोसास या आक्रोश माझा वेगळा
गुंतुनी गुंत्यात नाही श्वास माझा मोकळा

कोण जाणे कोठुनी हे पाहुणे आले इथे
मी असा की लागतो ह्या पाहुण्यांनाही लळा

राहतो माझ्या घरी हा सासरा खाष्टापरी
बायको का ही अपूरी कापण्या माझा गळा?

कोणत्या काळी कळेना मी जुवाला जुंपलो
अन् कुठे पत्नी पळाली ती भगीनी मंडळा

वाटुनी आश्चर्य माझे सांगते साऱ्या जना
"काय सांगू मठ्ठ आणी मूलखाचा वेंधळा"

पाहुण्यांच्या मध्यभागी कोंडलेला बैल मी
माझियासाठी न माझा नांगराचा सोहळा

मूळ कविता

मंडळी, कव्वालीचा 'लुत्फ' लुटा!

कधी येशील तू?
मी तुझी वाट बघतोय

आभाळ भरून आलंय
ढगही गडगडताहेत
माझ्या मनातला टाहो
जणू तेच व्यक्त करताहेत

बघ, त्याचा चेहरा कसानुसा झालाय
तु नाही आलीस तर
लवकरच ते रडायला लागेल
त्याच्या अश्रूंनी मलाही भावूक करेल

पण मी रडणार नाही
त्याला साथ देणार नाही

आणि
जर आलच रडायला तर
सरळ पावसात भिजत राहीन
कोणालाच माझे अश्रू दिसू देणार नाही

कारण
माझ्या रडण्याचे बोल तुला लावलेलं
मला सहन होणार नाही

नमस्कार,

मिसळपावच्या इतिहासात प्रथमच खफ वरील साहित्य इथे प्रकाशित करतो आहे. आपण धाग्याचा खफ अनेकदा झालेला पाहिला असेल पण ही अशी ही पहिलीच वेळ असावी की आम्ही खफचाच धागा करुन एक प्रकारे बॅकवर्ड इंटीग्रेशन केले आहे. तरी कोणत्याही पुर्वग्रहदुषित नजरेने आमच्या सदर धाग्याचा आस्वाद घ्यावा आणि प्रतिक्रियांचा पाऊस त्यावर पाडावा ही न्रम विनंती.

हे साहित्य आमचे एकट्याचे नसुन आमच्या ह्या योजनेत अभावितपणे सहभागी झालेल्या श्री नावातकायआहे, श्री भेन्डिबाजार, श्री कुक, श्री स्वानंद व सौ. शुचिताई यांचे आहे.

तू कूक मी स्नेही
तू बूक मी वही

चौदावं सरुन पंधरावं लागलय तिला..
दाट केसांच्या घट्ट दोन वेण्या घालुन शाळेला निघालीये ती..
तळपत्या सूर्याची किरणं पडताहेत तिच्या कोवळ्या चेहर्‍यावर
त्यांना चुकवण्यासाठी मान खाली घालून चाललीये ती..
रस्त्यातून जाणार्‍या एक-दोन आज्ज्यांच्या डोलताहेत माना..
"कशी सालस पोर हो..कधी डोकं वर करुन नाही बघायची!"
पण खरं तर मनातुन तिलाही वाटतय
कुणीतरी यावं मागून सायकलवरुन
अन 'विचारावं' तिला
मग निर्दयपणे हसून 'नाही' म्हणावं तिनं त्याला..
पण नाही वाजत सायकलची घंटी मागून!
जाऊ द्या..तिला काय त्याची पर्वा..