एखाद्याचे नशीब कसे असते ना. शॉपिंग तेही सुपरमार्केटमधे जाऊन करणे ही एखाद्यासाठी एन्टरटेन्मेन्ट कशी ठरू शकते. पण माझ्यासाठी ती असते. निदान  माझ्या सारख्या बैचलर साठी तरी. कसे आहे ना . त्या निमीत्ताने एखादे वेळेस काही छान आयटम पहायला मिळतात.  पण हे  कधीतरीच.   भर पावसाळ्यात अचानक आकाश उघडून लख्ख सूर्यप्रकाश यावा तसे नशीब उघडले असावे तेंव्हाच.  नाहीतर एरवी दिसतात त्या, सुधृड बालकांची स्पर्धा करावी इतक्या गुटगुटीत म्हाताऱ्या काकवा नाहीतर करवादलेले चेहरे घेऊन येणारे चष्मेवाले काका, नाही तर मावशी छाप  सदावशिवपेठी ताया. पण नाईलाज असतो.

माझा एक विचित्र अनुभव आहे

दक्षीण अफ्रिकेत असताना एका विक्रेत्याकडे मला एक  लाकडावर कोरलेला अफ्रिकन माणसाचा मुखवटा ( बस्ट)  दिसला.

त्याच्याकडे इतरही होते. पण  या मुखवट्याकडे लक्ष्या जरा जास्तच वेधले जात होते. पुतळा अगदी जिवंत वाटावा इतका छान कोरलेला होता.

मुखवट्याच्या डोक्या वरच्या भागात लाकडाला  एक लहान चीर पडलेली होती .इतकाच काय ती  थोडीशी खोट होती.

तो विक्रेता अगोदर मला मुखवटा विकायला राजी नव्हता.

पण नंतर त्याने तो मला अनिच्छेनेच  दिला.  देताना तो म्हणाला की हा मुखवटा शक्यतो झाकून ठेवा.

काही दिवसांपूर्वी 'अशी ही बनवाबनवी' मधल्या त्या ७० रुपयांच्या हिशोबावरून सोशल मीडियावर खूप गप्पा रंगल्या. तेव्हा धनंजय माने अत्यंत गंभीर चेहऱ्याने म्हणाला होता की ७० रुपये वारले! पण आजकालच्या डिजिटल आणि अत्यंत 'संस्कारी' युगात हिशोबाचे आकडे आणि स्वतःच्या फायद्यासाठी बदलली जाणारी श्रद्धेची व्याख्या पाहिली, की जाणवतं की आता फक्त ७० किंवा ३७० रुपये नाही, तर थेट कोट्यवधी जनतेच्या श्रद्धेचा जाहीर लिलाव मांडला गेला आहे. अयोध्या प्रभू रामचंद्रांच्या नावाने जमा झालेल्या दानपेटीतील ज्या चोरीचे प्रकरण समोर आले आहे, ते निव्वळ धक्कादायक नसून डोळ्यात अंजन घालणारे आहे.