माझं आणि शुभदाचं आपल्याला होणार्‍या वेदना ह्यावर चर्वीचरण चाललं होतं.तिची आई म्हणाली तुम्ही चर्चा करा तो पर्यंत मी अपनाबाजारमधे जाऊन येते. मी शुभदाला म्हणालो, "वयाबरोबर वेदना साथ देत असतात.लहानपणचं आठवलंस तर कधी कधी आईने जवळ घेऊन घेतलेला मुका आणि जखमेवर केलेली मलमपट्टीसुद्धा वेदना कमी करू शकत नाही. जसं वंय वाढत जातं,तस तसा आपला सर्वात मोठ्या वेदनेचा अनुभव सुरू होतो तो निकामी झालेल्या गुडघ्यापासून ते उघड्या डोळ्यांना पण दिसणार नाहीत अश्या गहन भावुक वेदना मिळेपर्यंत हा अनुभव वृद्धिंगत होत राहतो." जेव्हा जेव्हा शुभदा मला भेटते तेव्हा काहीना काहीतरी जुन्या घटना आठवून आमचं बोलणं होत रहातं.

राखीपौर्णिमेचं लहानपणापासूनच कधीही फारसं अप्रूप नव्हतं. एकतर मला सख्खी बहीण नाही. त्यामुळे तिच्याकडून राखी बांधून घेण्याची क्रेझ नव्हती. मामेबहिणी कधीतरी असायच्या रत्नागिरीत. तेव्हा राखीबंधनाचा सोहळा व्हायचा. पण ती राखी नैसर्गिक न वाटता, "बंधन'च वाटायचं. शेजारची स्वरूपा लहानपणापासून राखी बांधायची. आजही बांधते.

चुकले मी परत अस कधीही करणार नाही. तुझी शप्पथ. तुला वाटत तस काहीही नाही. हव तर मार परत एकदा मला. तु सांगशिल ती शिक्षा मला मंजुर आहे. आता इतर मैत्रीणी ऐनवेळी आल्या नाहीत त्याला मी काय करु? आता ही पोर हाताशी नसती तर हीला कधीच सोडली असती. आई म्हणायच का ह्या बयेला? कसले संस्कार आयशीच्या घोवाचे. तरी सांगत होतो एवढा जाच करु नकोस. नाही दिवस राहीले पुर्वीचे. हिच्या आग्रहाकरता कन्या शाळेत घातली. आता पोर रुपाने माझ्यावर गेली त्यात तीचा काय दोष? ही तीच्या रुपावर जळते की काय? ३६ गुण मिळतात म्हणून बापाने सांगितले. लग्न केले. लग्न कसले बोडक्याचे. १७ वर्षाचा जाच झाला. प्रत्येक गोष्टीत उलटच डोक चालत. लग्न जेम