चुकले मी परत अस कधीही करणार नाही. तुझी शप्पथ. तुला वाटत तस काहीही नाही. हव तर मार परत एकदा मला. तु सांगशिल ती शिक्षा मला मंजुर आहे. आता इतर मैत्रीणी ऐनवेळी आल्या नाहीत त्याला मी काय करु? आता ही पोर हाताशी नसती तर हीला कधीच सोडली असती. आई म्हणायच का ह्या बयेला? कसले संस्कार आयशीच्या घोवाचे. तरी सांगत होतो एवढा जाच करु नकोस. नाही दिवस राहीले पुर्वीचे. हिच्या आग्रहाकरता कन्या शाळेत घातली. आता पोर रुपाने माझ्यावर गेली त्यात तीचा काय दोष? ही तीच्या रुपावर जळते की काय? ३६ गुण मिळतात म्हणून बापाने सांगितले. लग्न केले. लग्न कसले बोडक्याचे. १७ वर्षाचा जाच झाला. प्रत्येक गोष्टीत उलटच डोक चालत. लग्न जेमतेम २ महीन्याचे. दिवस गेले, संपले सगळे. तरीसुद्धा पोरी कडे बघुन गप्प बसलो. गुणाची पोर. जरा भाषेत कमी मार्क पडले नसते तर बोर्डात आली असती. डॉक्टर होणार म्हणते. व्यवस्था करुन ठेवली आहे. तिथे पण यश मिळ्वेल. के.ई.एम मधे जाईल ह्याची खात्री आहे. गेली सिनेमाला मैत्रीणीबरोबर. काय झाले? आता इतर मैत्रीणी ऐनेवेळी नाही आल्या. एका मैत्रीणीचा भाउ आला. म्हणुन पाळत ठेउन पाठलाग करायचा? आता गोल्ड मधे सकाळच्या शो ला प्रेक्षक कमीच असतात. आता त्यात बिछान्यासारख्या खुर्च्या असतात हे पोरीला काय माहीत ? मला पण माहीत नाही. ए.सी सहन नाही झाला तर ब्लँकेट पण देतात. कोपर्‍यातील तिकिटे काय मुद्दाम घेतलेली नव्हती. मध्यंतरात पोराची गचांडी धरुन सगळ्यांसमोर तमाशा करायचे काहीच कारण नव्हते. घराण्याची अब्रु धुळीला मिळाली म्हणजे काय? घरी आल्यावर बोलता आले असते की? माझा पोरीवर पुर्ण विश्वास आहे. ती तसे काही नाही म्हणते म्हणजे तर अजिबात नसणारच. आता अगदी मुलाबरोबर सिनेमाला गेली म्हणून कॉलेजला जायचे नाही. १८ ची झाले की लग्न? हा काय अघोरीपणा. तुम्हाला काय जाते हो उपदेश करायला. रुप म्हणजे जळता निखारा. ब्लॅकेट मधे काय चाळे चालेले होते कुणास ठाउक? काय नको कॉलेज बिलेज. लग्न करुन देते म्हणजे मी सुटले. माझ्या आजीने माझ्या आईवर कडक लक्ष ठेवले. माझ्या आईने माझ्यावर आम्हाला त्याचा काहीही मानसिक त्रास नाही झाला. 'कपडे' तपासणे आईचे काम असते. माझ्यावरचे संसकार मी पाळणारच. मोकळे सोडायची नसती फॅड मला नाही जमणार. नंतरची भानगड संभाळायची कोणी? उद्या पोट वाढले तर लक्तरे वेशीला टांगतील घराण्याची. तुम्हाला नाही कळायचे. तुम्हाला मुलगी असती म्हणजे कळले असते. हे बघा 'गॉन केस 'आहे तुमची बायको. सध्या ती म्हणते तसे करा. जा गावाला. कॉलेजमधे अ‍ॅडमिशन घेतली आहे ना? चार दिवस कॉलेज बुडेल काहीही फरक पडत नाही. घ्या शपथ कुलदैवतासमोर. करा सकाळी ओलेत्याने पुजा मास्ती कट्ट्यावर. होउन जाउ दे त्यांच्या मनासारखे काही डीस्फंक्शन्स सुधारण्याच्या पलीकडे असतात. आणि तु ग पोरी ह्याचा जास्त विचार करु नकोस. ह्या एक दिवसाचा अडथळा पार कर. मेरीट मधे ये. के.ए.एम. चे लक्ष्य ठेव. नंतर सरळ हॉस्टेलला जा. तु मुंबईची असली तरी सुद्धा हॉस्पीटलमधे हॉस्टेलची व्यवस्था मी करुन देतो. मग बसु दे तुझ्या आईला बोंबलत. संस्कार संस्कार करत. दोन वर्ष तिच्या चौकटीत जग. शक्यतो कुठल्याही वादात शिरु नकोस. त्याचा काही उपयोग नाही. प्रतिकुल परिस्थीतीत थोडेसे नमते घ्यावे. देवांच्या देवाला सुद्धा घ्यावे लागले होते. ओबामाला सुद्धा रोज घ्यावे लागते. तर तु आणि मी कोण? येउ दे तीला कॉलेजला सोडायला आणि घ्यायला. दुर्लक्ष कर. मोबाईल नाही म्हणते तर नाही. त्याने काहीही फरक पडत नाही. जा दोन वर्ष कोषात. दोन वर्षाने तुला ह्याचे काहीच वाटणार नाही. मी सांगतो तुला विश्वास ठेव. डोळ्यातले अंगार कधीही विझु देउ नकोस. यशस्वी होशील. आता हस बरे. जाता जाता: मास्ती कट्टा= गावाबाहेरचा झाडाखाली सतीचे छोटेसे देउळ