प्रेरणा शाहरुख ह्यांची 'तरीबी तिच्यायला आमी येक कविता करनार !!' कोनी एका ओळिचं धागं काडाया कायबी जुळिवतंय आनी पब्लिक त्येच्यावर येड्यावानी परतिक्रिया देतंय आमानी नाय कवा परतिसाद देयाचं वाटनांर तरीबी तिच्यायला आमी येक इडंबन करनार !! लोकं लावत्यात कौल अन गाव म्हनतंय भारी आमी मात्र मनात हानतुय दगुड, फोड कौलं तिच्यामारी लावली तुमी कौलं सोन्याची तरी आमी फाट्याव मारनार तरीबी तिच्यायला आमी येक इडंबन करनार !! परत्येक अवांतर परतिसादाव येक चांदनी मोजत्यात आनी मार्केटातल्या दलालावानी बेरीज वजाबाकी करत्यात आसला काय बी हिसाब आमी नाय मांडनार तरीबी तिच्यायल

कोनी 'ट' ला 'ट' आनि 'क्ष' ला 'क्ष' जुळिवतंय आनी पब्लिक त्ये आगदी आतून आलंय म्हनतंय आमानी नाय कवा काय आतून आल्यागत वाटनांर तरीबी तिच्यायला आमी येक कविता करनार !! लोकं लिवत्यात कोड्यात अन गाव म्हनतंय भारी आमी मात्र मनात म्हनतुंय हाय काय ही भानगड तिच्यामारी असली आमची भाषा गावंढळ तरी शिंपल शिंपल लिवनार तरीबी तिच्यायला आमी येक कविता करनार !! परत्येक वळीतला काना मात्रा उकार येलांट्या मोजत्यात आनी साळंतल्या बीजगनितावानी बेरीज वजाबाकी करत्यात आसलं काय गनित आमी नाय मांडनार तरीबी तिच्यायला आमी येक कविता करनार !! निम्म्यांच्या कवितेत असत्यात पानं फुलं फळं अन पक्षी आनी राहिलेल्यास्नी दिसतिया ढगांमद

न तांबडा न हिरवा , मी एक सिग्नल पिवळा कायम गोंधळलेला ,मी एक सिग्नल पिवळा तांबड्यापेक्षा कमी अन हिरव्यापेक्षा जास्त स्वत:ची किम्मतच माहीत नसलेला ,मी एक सिग्नल पिवळा कुणी पाळला , कुणी तोडला कुणी स्वत: माझ्यासारखाच गोंधळलेला, मी एक सिग्नल पिवळा माझे सांगणे काहीच नाही , तसेही ऐकायला कोणीच नाही गर्दीत असुनही नसलेला , मी एक सिग्नल पिवळा मला द्यायचे काही नाही , आणि घ्यायचे काही नाही सगळ्यांशी संबध तोडलेला , मी एक सिग्नल पिवळा भारत जिंकला , भारत हरला , कुणी जगला , कुणी मेला कशाचे सोयर-सुतक नसलेला , मी एक सिग्नल पिवळा माझ्याकडे प्रेमही नाही आणि द्वेषही नाही भावनांचा सागर आटलेला , मी एक स

पंधरा ऑगस्टच्या रात्री जेवल्यानंतर शतपावलीसाठी म्हणुन मी व आमचे गृहमंत्री बाहेर पडलो. खारघरच्या शिल्पचौकात एका फुटपाथच्या कडेला झोपलेला दहा-बारा वर्षाचा एक मुलगा दिसला. स्वातंत्रदिनानिमीत्त कुठल्याशा पक्षानं लावलेला कापडी फलक त्याने खाली अंथरला होता, त्याचाच अर्धा भाग अंगावर घेवुन ते लेकरु गाढ झोपलं होतं. स्वातंत्र्यप्राप्तीनंतर ६० वर्षे उलटुन गेल्यानंतरदेखील जर आपल्या देशात ५०% च्यावर लोकांची ही अवस्था असेल, तर खरोखर आपल्याला स्वातंत्र मिळालं आहे असं म्हणता येइल का?