कातरवेळ कधी रिकाम्या हाती येत नाही आठवणींच्या सुंदरशा कव्हर मध्ये गु्ंडाळलेले खूप सारे प्रश्न आणते ती.. मी काही उघडून पहातो तर काही तसेच ठेवून देतो येऊ घातलेल्या रात्रीला भेट देण्यासाठी. न उघडलेल्या गिफ्टस् दुसऱ्यांना देण्याची पद्धतच आहे हल्ली... मग लाजत मुरकत पहाट येते, पाठोपाठ सकाळ... दुपार ...दोघी कामात बुडलेल्या... आणि नंतर पुन्हा कातरवेळ.... कातरवेळ कधीच रिकाम्या हाती येत नाही, मी रात्रीकडे पुढवलेले प्रश्न नव्या वेष्टनात पुन्हा मलाच गिफ्ट मिळतात....

आज तूही जगात आहेस आज मीही जगात आहे आपल्यात काहीतरी बिनसलंय हे दोघांनाही ज्ञात आहे कधीकाळी जुळली होती आपली मने मग दिसू लागले फक्त एकमेकांचे उणे वाढत्या अंतराने दुरावतच गेलो आयुष्याच्या प्रवाहात वहावतच गेलो आज मागे वळून पाहताना वाटतंय की नसतं झालं असं तर बरं झालं असतं दबलेल्या अगणित भावनांचं ओझं इथपर्यंत वागवावं लागलं नसतं उद्या कदाचित तूही नसशील …. किंवा मीही नसेन तरीही असंच अव्याहत चालू असेल जग क्षणभंगुर आयुष्य आहे हे आपलं हे राग लोभ कशाला हवेत मग? सगळं सोडून देऊन बघू एकदाच जसं काही झालंच नाहीये मी तयार आहे विसरायला मागचं पण दोन पावलं तूही पुढे ये !!

पोट गहीवरुन आले वात गेला निसटून दोष कुणाचा लपवण्यास गवाक्ष खुले हे झाले गुन्हा केला कोणी आरोपी कुणा ठरवावे बालंट ते नाकारण्यास सगळेच भोळे झाले चर्चा केली त्यांनी संशयित शोधण्याचे ठरले ढोंग सारे रचण्यात मग लोकही कडवे झाले चौकश्याचें सत्र होते आरोपी सर्वत्र होते कोठुनी गंध तो आला रोख मात्र इतरत्र होते हायसे झाले 'निरागसाला' नाव कल्लोळी वाचले संशयात हरले सगळे पण त्याचेही सोहळे झाले