"सर कुठं जायचंय?"
"अरे, त्या पुलावरून घे ना"
मी टॅक्सीच्या ड्रायव्हरला सांगितले. त्याने मान डोलावली. त्याने गाडी पुलाच्या दिशेने वळवली. मी टॅक्सीच्या मागच्या सीटवर एकटाच बसलो होतो. मी बाहेर बघितले. रात्र झाली होती, पावसाने जोर पकडला होता. बाहेर गाड्यांची संख्या तशी कमीच होती. बरे आहे, मी डोळे मिटले. दीर्घ श्वास घेतला. मी वाकून माझे डोके माझ्या दोन पायांमध्ये सरकवले. मी तसाच बसून राहिलो. ड्रायव्हरने माझ्याकडे नाराजीने बघितले. मी कण्हत होतो.
कॅमेरामागे : ज्योति अलवनि
कॅमेरासमोर : चिन्मयी सुमित
गोष्ट ... चा पहिला अध्याय चालू असताना ज्योति ताईने सतिश राजवाडेंना साक्षात हजर करुन उपक्रमाला एक अनपेक्षित भेट दिली होती ! काही काही उपक्रम आणि त्यांच्याबरोबर आपणहुन येणारे ज्योति ताईसारखे लोकं यांचे ऋणानुबंधच असतात असं म्हणायला हवं. याही वेळी त्या घेऊन आल्या आहेत आपल्या भेटीला चिन्मयी सुमित यांना.
अमेरिकन हवाईदलातून निवृत्त होऊन लेफ्टनंट कर्नल चार्ल्स उर्फ चार्ली ब्राउन परिपूर्ण असे आयुष्य जगत होता. १९७२ साली अमेरिकेच्या परराष्ट्र खात्यातून निवृत्त झाल्यावर मायामी येथे स्थायिक झाला. १९८६ सालच्या एका कॉम्बॅट पायलट रीयुनियन सोहळ्यात त्याला वक्ता म्हणून निमंत्रित करण्यात आले होते. तेथे त्याला एकाने विचारले की "दुसर्‍या महायुद्धातील तुमचा सहभाग असलेल्या एखाद्या कामगिरीची आठवण सांगता का?" त्यावर त्याने 'ती' घटना सांगितली. ती घटना सांगितल्यावर चार्ल्स ब्राउनला वाटले की त्या घटनेतील एका व्यक्तीचा शोध घ्यायला हवा.
मिसळपाव
