मुक्तक

रस्त्यांवरून फिरताना, मजेमजेत धावताना खिदळत असतो, उधळत असतो आम्ही थकून जेव्हा बसतो तिथेच, बाजूला एखाद्या झाडाखालच्या दगडावर माझ्या मांडीवर बसून सानुली माझी करते चाळा माझ्या शर्टाशी डाव्या हाताचा अंगठा तोंडात तसाच ठेवून माझ्याकडे मान तिरपी करत पाहते आणि विचारते अंगठा तेवढ्यापुरता तोंडातून काढत, "बाबा, आपण घरी कधी ज्यायच्य?" मी हसतो, लगेच दोन्ही हातांनी तिला उचलून घेतो गुदगुल्या करीत तिला खांद्यावर टाकतो खळखळून तिच्या हसण्याने प्रश्न वाहून गेलेला असतो मग आम्ही जातो बागेत बरीच गर्दी असली तिथे जरी हिरवळीवर एक कोपरा धरून आम्ही बसतो पण, मिनीटभरच, कारण... पुन्हा सुरू होते पळापळी सुपारीच्या झाडाभोवती

मी तृषार्त भटकत असता मृगजळास भरते आले मी मला गवसण्या आधी वैफल्य विकटसे हसले शब्दांच्या इमल्यापाशी सावली शोधण्या गेलो पण शब्दांचे केव्हाचे धगधगते पलिते झाले क्षण क्षणास जोडित जाता वाटले काळ संपेल पण वितान हे काळाचे दशदिशा व्यापुनी उरले

सक्काळपासूनच्या कौतुकाने हरखलेली माय मराठी दमून भागून जरा ओसरीवर टेकली. डोक्यावरचं संदेशांचं, भाषणांचं, योजनांचं ओझं उतरवलं. गळ्यातले हारतुरे काढून बाजुला ठेवले. पिशवीतला श्रीखंडाच्या गोळ्यांचा डब्बा पुन्हा घडवंचीवर ठेवत पुटपुटली, "एवढा मोठा सोहोळा झाला ,सगळी पोरं जमली पण नातवंडं काही भेटली नाहीत. "

पेरणा अर्थातच तूम्ही भकार, मकार, गकाराने सुरु होणारे शब्द उच्चारत माझ्या एक सणकन कानफाटीत मारता, तेव्हा मी तुमचे राकट् हात लालसर डोळे पहात राहतो. तुम्हाला पाहुन जीव इतका का घाबराघुबरा व्हावा? तुम्ही माझे मनगट कचकन पिरगळून पाठीत दणका घालता, पितृभाषा कि काय तिच्यातच जीव जातो बघा, बापाचा माल आहे का?

आजकाल आपले पुणे सुध्दा.. रात्रभर जागे राहून धडधडत असते! कारण आपली सुध्दा मुंबई झाल्याचे.. स्वप्न जागेपणी त्याला पडत असते! पुण्यातील पीएमटी खचाखच गर्दीने भरून.. केविलवाणी धावत रडत असते! मुंबईतील लोकल ट्रेनचा हात हातात धरून.. ती सुद्धा मैत्रीला जागत असते! मुंबईतील मराठीपणा हद्दपार झाल्याचं.. दुःख मुंबई पचवत जगत असते! पुणे सुध्दा तिच्याशी समदुःखी होऊन.. गळ्यात गळा घालून रडत असते! कशापायी आमच्या मुंबईला ठेवता नाव? पुण्याची मुंबई आता झाली की राव! तुमचा आमचा असतो सेम वडा पाव.. दिवसरात्र लोकांची जीवघेणी धावाधाव! - निमिष सोनार (आता पुणेकर पण भूतकाळातील मुंबईकर)

पुन्हा पुन्हा लिहितात, अन पुन्हा पुन्हा खोडतात, दिवसभर मोबाईलशी, हात, खेळत बसतात. मनातले शब्द शेवटी मनातंच रहातात.. माणसं दूर जातात.. पण आठवणी जवळ राहतात टाईमलाईनवर जाऊन, डोळे नुसतेच रेंगाळतात. सुदाम्याचे पोहे कधीकधी कनवटीलाच रहातात..