मुक्तक

हाॅकिंगे जे प्रेडिक्टले ते म्यां चक्षुर्वै पाहिले कृष्णविवरासी भेदिले आरपार म्यां आजची कृष्णविवराचा चव्हाटा तेथ पुंजभौतिकीचा बोभाटा चारी मितींचा उफराटा कोलाहल माजला कार्यकारणाची तर्कटे उलटी पालटी पडती येथे आधी कळस मग पायथे हाची लोच्या येथला कवाडे विभिन्न विश्वांची ठोठाविता उघडती साची अनवट रूपे तयांची जाणे केवळ हाॅकिंग

असा पिझ्झा बेस द्या मज आणुनि सजविन मी जो चीझ टॉपिंगज् ने बेक करुनि त्यास ओव्हन मध्ये खाईन मी तो आनंदाने थिन क्रस्ट वा थिक असो वा मिट असो वा मिटलेस असो वा शर्करावगुंठित सोडयासंगे खाईन मी तो आनंदाने हाय कॅलरी लो फायबर तयाला एक्स्ट्रा चिजचा थर पोषणमूल्ये असो नसो वा खाईन मी तो आनंदाने मिट लव्हर्स वा मार्गारिटा वरती एक्स्ट्रा चीझ मारा नानाविध टॉपिंग्ज संगे खाईन मी तो आनंदाने चीज असो वा व्हेजि असो वा स्मॉल मीडियम लार्ज असो वा चिकन टिक्का वा चिकरोनी खाईन मी तो आनंदाने चीज-न-कॉर्न, मार्गारिटा पेरी-पेरी अथवा फियेस्टा पॅराडाईज वा पनीर मखानी खाईन मी तो आनंदाने पनीर तंदुरी, चिकन विंग्ज अन गार्ल

गणपत वाणी, सतत मागणी. विड्या ओढून थकलेला गणपत वाणी कवितेच्या छपराखाली अलंकार गोळा करताना मला दिसला. म्हणाला, 'पूर्वीसारखे संपन्न अलंकार आता कोण कवी वापरतो? तसा एखाद दुसरा हौशी असतो नाही असं नाही, पण त्याला काय अर्थेय ?' त्याला एकदा मालक म्हन्ले, 'अरे, इतक्या अलंकृत कवितेचा खप होत नाही काव्यापेक्षा कवित्व जड आवरा आवाराच्या हाकाट्या पडतात कवितेला हाणून पाडतात. गणप्या, आता तुझं काम एकच, अलंकार काढायचे, अन कविता वाळत टाकायची.' 'मग काय होईल मालक?' पिंक टाकीत मालक म्हन्ले , ' काय होईल? अरे, मग काय वास्तवदर्शी, सत्याचे खोल भान, कित्ती खर्र वा, वा!

पायातल्या घुंगरानी मला विचारले …. “खरे खरे सांगशील? ...तू नाचतेस की मी नाचतो ? तूच नाचतेस तर माझी जरुरी काय ? जर मीच नाचतो तर तुझा उपयोग काय ? केव्हा केव्हा अशीच श्रांत उगाचच बसलेली असतेस … माझ्याकडे नजर जाताच … सारी सारी फुलून येतेस ! माझ्यासवे तू आणि तुझ्यासवे मी .. मग नाचच नाच होतो … तू तू नसतेस ..मी मी नसतो …..” प्रश्न माझेच घुंगरानी विचारलेले …. नाच होतो तेव्हा नेमके काय होते ?

सूत्रांनी गुणांच्या कट काय केले नी बंदीगृहांच्या प्रवासास सुरवात काय झाली स्वतःचेच अपहरण करण्याची दिवा स्वप्ने पहात सतत अपहरणातूनच तर पुढे सरकतोय . अपहरणकर्ते फक्त बदलत जातात अनेकदा अनुमती शिवाय , अनेकदा हातातन निसटणार्‍या अनुमतीने अपहरणांच्या घटनांचे हे आत्मचरीत्र अद्याप बाकी आहे, वाढवेन म्हणतोय उसंत मिळेल तसे तसे नव नव्या अपहरणकर्त्यांची तेवढीच सोय जुन्या अपहरणकर्त्यांना जरासा दिलासा प्रेर्ना

दिशा, मिति, कालगति जिथे सापेक्ष उरती तिथे स्थिर, अविनाशी शोधण्यात श्रमू किती ? कार्य-कारण नियम थिटा पडतो कशाने? निरगाठ गहनाची उकलेल का प्रज्ञेने ? अंध:कार अज्ञाताचा कधी वाट उजळेल? मृगतृष्णा जिज्ञासेची कोण, कधी शमवेल? गुंता जटिल, कठिण कधी सुटेल की नाही? जड-चैतन्यामधली सीमा धूसरून जाई

"हे राम शिव शंकरा..Sssss" होय मी धार्मिकच आहे. रोज निद्राधीन होताना मनाची कवाडं बंद करण्याआधी ही शब्दफुलं अंतरात्म्याला वहावीच लागतात मला. त्याशिवाय ह्या देव्हाऱ्यात रात्रीचा निरव येत देखील नाही. त्याचे कर्तव्य करायला. देहाची कुडी जन्माला आलो तेंव्हा अमुक एका धर्माचा ठसा घेऊन आली नव्हती.तो धर्मच नव्हे तिचा! हां., पण आधाराची गरज हा मात्र तिचा मूलभूत स्थायीभाव! ती तहान मात्र अत्यन्त नैसर्गिक,शाश्वत, अविनाशी!