मुक्तक

जेव्हा खूप खूप पाऊस पडेल ना, आणि तुला माझी खूप खूप आठवण येईल ना, आणि तेव्हा जेव्हा आपण भेटू ना, तू म्हणशील, "नमस्कार मॅडम!" मी तुझ्याकडे एक लुक देईन अन् मग तुझ्या बाजूला गाडीत बसेन. "अगं, बेल्ट!" मी मग चिडून बेल्ट लावेन. "बोला!", तू म्हणशील. मग मात्र मला रहावणार नाही. मी तुझा गीअरवरचा हात हातात घेईन. गालापाशी नेईन. तू हसशील..म्हणशील, लोक बघतील मी म्हणेन बघुदेत. रहावणार नाहीच मला.. बेल्ट काढेन, अशी अख्खी झुकून मी तुझ्या जवळ पोचेन. तुझ्या छातीवर डोक ठेवेन.. मान वर करून तुझ्याकडे पाहीन. तू एवढा ताडमाड उंच, कशी पोचू तुझ्या ओठांकडे?? तू आता गाडी कशी चालवू या चिंतेत असशील.. मी हसून पुन्हा डोकं तुझ्

जपल्या होत्या ओंजळ भरून कळ्या परसातील वेलीवर तुला फुले देण्यासाठी दंवाचे माळून मोती लेऊन वसने अंगभर सोनेरी किरणांची सजल्या होत्या कळ्या पाकळ्या पाकळ्यांत भरून गडद रंग करून साठवण सुगंधाची कळ्यांचे फुले झाली भरली ओंजळ रिते अंगण आणि दारावर मोठे कुलूप गाव सोडून गेलेली तू आत्ताच कळले मला हातातली फुले आपसूक सांडली अंगण भर त्यांनी रांगोळी मांडली झेलत मा‍झ्या आसवांचे मोती क्षणात फुल झाली निर्माल्य फुले नव्हतीच ती कोमेजली प्रीतीच माझी...

अस्पर्शिता एक राधा मानसीं दडून आहे.. रिक्त रुक्ष ओंजळीच्या रसतळीं भरुन वाहे.. वठला जरी तरु तो वैशाख अग्निदाहे.. नि:शब्द भावनांचे तृण-अंकुर गर्भि वाहे.. वनवास वाटचाल पायातळीं निखारे.. अंतरी परि चित्ताच्या श्रीहरी नित्य पाहे.. होरपळे तनु विरहाचा वैशाख-दाह साहे... हृदयी परि गोविंद मीलनाची आस आहे..

हवा कुंद झालीय. आभाळ गच्च भरून आलंय. आणि तुझ्या विरहात, मी कातर झालोय sss. छ्या! काय फालतूगिरीय ही ! त्यापेक्षा हवा बेफाम झालीय आणि कुत्र्यांना सीझनची चाहूल लागलीय, असं बोला. थेट. मुद्द्याचं. रिमझिम पाऊस आणि ओल्या मातीचा सुवास. छि: छि: छि: हे तर अगदीच टुकार झालं. चावून चोथा... थू: बरं मग पावसाळी गझला, निदान मेघमल्हार तरी?? आता मात्र हद्द झाली..! चला फुटा इथून. बाहेर एक पाऊस. वेड्यासारखा. उभा-आडवा. रपारप. दणादण. आणि आत एक पाऊस स्मूथ. घनदाट. ऊबदार. कनवाळू. मेलॅन्कोलीक. हलका हलका असलं काही असेल तर सांगा..

आयुष्याच्या वाटेवर.. आयुष्याच्या वाटेवर अनेकजण भेटतात काही विस्मृतीत जातात ; तर काही मनात घर करतात.. आयुष्याच्या वाटेवर अनेकजण भेटतात.. मनात घर करणारे खोलवर रुजतात; त्यांची साथ हवीहवीशी वाटत असताना मात्र साथ सोडुनिया जातात. आयुष्याच्या वाटेवर अनेकजण भेटतात.. त्यांच्या परतण्याची वाट पाहत असताना डोळेही पाणावतात. त्यांच्याही मनात तेच असतं ; सांगताना मात्र कचरतात. आयुष्याच्या वाटेवर अनेकजण भेटतात.. त्यातले काहीजणच मात्र मैत्रीला जागतात.. -दिप्ती भगत (२१जून,२०१९)