मुक्तक

नव्हते जेव्हा पाहत कुणिही ... रडलो होतो झगमगताना पायतळीच्या अंधारी... तगमगलो होतो बेमालुमसा प्रतिमेमागे... दडलो होतो उजेड नाकारून अंधारा... भिडलो होतो श्रेयस प्रेयस तुंबळात.. सापडलो होतो रुजताना उन्मळलो... का मी किडलो होतो?

बोलणं जे जिवंत कागदावर त्याचं प्रेत बोलणं जे भाबडं मुक्त कागदावर तेच अडचणीचं बोलणं अधीर ओथंबलेलं कोवळं कागदावर विचारपूर्वक शुष्क निबर बोलणं गरमागरम लालबुंद कागदावर डीप्लोमसीटाईप गुळमुळीत बोलणं, वार्‍यावर विरून जाणारं कागदावरचं, आयुष्यभर पायगुंता होऊन बसणारं बोलणं, अगदी वैयक्तिक, थेट ओंजळभर. कागदावरचं, वाचणाराच्या मूडनुसार हरवणारं गवसणारं. बोलताना जे गाणं, त्याचं कागदावर संदर्भासहीत स्पष्टीकरण. एकेकाळी, बोलणं, प्रपोज करायला घाबरणारं. त्याचकाळी, लिहिणं, चिठ्ठी पाठवायची सोय असणारं. बोलणं, मनस्वी, हळवं, जखडून टाकणारं. कागदावर तेच, तुफान विनोदी रडगाणं. बोलणं, माझ्यासारखं, आधी. लिहिणं

आयुष्याच्या वाटेवर एखादा अजाणता क्षण ज्यावेळी कठोरपणे थांबलेला असतो.. आणि काही प्रारब्धातील प्रश्नांची उत्तर शोधायला ही पर्याय नसतो.. त्यावेळी अचानक एखादा पर्याय उभा दिसतो.. त्यावेळी फक्त तूच आठवतोस.. अनादी ...अनंत.. जेव्हा, सगळं जग सोबत असतानाही आम्ही एकटे असतो.. आणि संसारिक दुःखात आम्ही पराजित होत असतो.. तेव्हा आमच्या रथाचा सारथी म्हणून तू समोर दिसतो.. त्यावेळी फक्त तूच आठवतोस.. अनादी ...अनंत.. मी पणा सोबत घेऊन जेव्हा आम्ही तुला शोधत असतो.. दानपेटीत दान टाकून , तुला जणू विकतच घेत असतो.. आणि तरीही तुझ्यावरचा विश्वास जेव्हा आमचा डळमळीत होत असतो.. त्यावेळी फक्त तूच आठवत