मुक्तक

जस्ट अ जोक .एन.ओ.एम !!

बिडी अर्थातच बिनधास्त डिसक्लेमर : खालील सर्व व्यक्तींविषयी मला आदर आहे आणी त्यांचाविषयी बोलण्याचा आदरयुक्त मनमोकळेपणाही ..कोणालाही अनादर झाल्यासारखे वाटल्यास मला सेंटर-फ्रेश खाण्यास काही ही हरकत नाही

प्रत्येक लेखाआधी थोडेशी प्रस्तावना असावी असे माझे ,शिरीष कणेकरांचे आणी छोटा डॉनचे खाजगी मत आहे..तशी माझी बरीचशी खाजगी मते आहेत आणी त्या मतांशी मी ईमान राखुन आहे ,पण जेव्हा बाटलीतली दारु माझ्या मेंदुशी ईमान राखते तेव्हा माझी खाजगी मते सार्वजनीक होतात. ही व्यथा माझ्या एकट्याची नाही तर जवळपास सर्वांची आहे ...आता काही दिवसांपुर्वीचीच गोष्ट ..

मनाच्या खोल कोपरयात दडलेले काहीबाही...
नकळत वर येते, जाणवतही नाही...
खळखळून हसणं, जागवलेल्या रात्री, उबदार गप्पा..
आणि बोलून बोलून लागलेली भूक.

कधीतरी कशाचातरी धरलेला राग....
मनाच्या कोपऱ्यातला इवलासा वण...
मीच बरोबर होतो तेव्हा... हेका अजून ...
मलाच नाही पटत.., तरी खोटा प्रयत्न.

निसटून गेले क्षण, एका बेसावध क्षणी...
उरतो आता केवडा, आणि चुकार एखादा मणी...
आतून आतून येते हाक, मोहरता सुगंध...
गंधांच्या शय्येवर, रात्र स्वप्नधुंद..

"आल्या का गं मॅडम?'' कोर्टरूमच्या आतून माझ्या मैत्रिणीने खुणेनेच विचारलं.
माझी मुंडी तिसर्‍यांदा नकारार्थी हालताना बघून तिने चेहरा वाकडा केला आणि कोर्टरूमच्या पुढील बाजूची तिची खड्या पारशाची पोझ घेत पुन्हा एकदा आमच्या दाव्याचा क्रमांक साधारण कधी, किती वाजता येईल याची तेथील लिपिकास विचारणा करू लागली.

थोडं अंतर राहिलय आता... तो ठिपका अगदी जवळ आलाय.

किती तास, दिवस, महिने, वर्ष की युगे
अशीच लोटली माहित नाही
काळ जणु काही थबकुन गेलेला
प्रकाश अंधार ह्या कालाच्या खुणा कधी संपल्या माहित नाही...

किती काळ लोटला
त्या गुढ प्रकाशाच्या दिशेने जात आहे
जिकडं पहावं तिकडं फक्त अंधार
आणि
मिच्च काळ्या अंधारावर
फिक्कटसा दिसणारा तो ठिपका
चालत आहे अनंत काळापासुन त्याच्याच दिशेने...

वाटेत कित्येक पाय-या लागल्या
बुळबुळीत निसरड्या
पाय ठेवताच धप्पकन पाडुन परत माघारी पाठवणा-या...

टिळक, पुन्हा एकदा तुम्हाला विनम्र श्रद्धांजली!

परवा एक ऑगस्टला आम्ही तुमचे पुण्यस्मरण केले टिळक महाराज!

ती शेंगांच्या टरफलांची गोष्ट पुन्हा आठवली
सध्या लोक काहीही खातात आणि शेंगा खाल्ल्यावर टरफले इथे तिथे नाही टाकत, तर ती ही खाउनच टाकतात.
शेंगा खाल्ल्याचा कुठलाच पुरावा ठेवत नाहीत मागे.

संत शब्द तुम्ही तीन प्रकारे लिहिलात
आता संत शब्द कुठल्याच प्रकारे लिहावा लागत नाही फारसा
संत व्हायचा प्रयत्न तर कुणीच करत नाही, कुणालाच तेवढी उसंत नसते.

तो: एक विचारु ?

ती: ह्म्म.. विचार की..

तो: तिच्या गावी जातोय तर एकदा भेटेन म्हणतोय..

ती:( कातर,व्याकूळ झालेले डोळे लपविण्यासाठी मान फिरवून ) बघ. म्हणजे ठरव तूच !

तो: एकदा भेटूनच येतो.

ती: परवा सकाळी येशील नं घरी?

तो: हो.

तो जातो. ही सैरभैर. ही भेटण्याआधी ती याच्या आयुष्यात होती. लाटेसोबत आलेल्या शिंपलीसारखी. दुसर्‍या लाटेबरोबर निघूनही गेली....हिला त्या जखमा दिसल्या तेव्हा दातओठ खाऊन जिवाच्या कराराने त्या पुसण्यासाठी किती झगडली ! आणि आज पुन्हा तो म्हणतोय............

मला तो खूप वेळा भेटलाय, आताशा संपर्क कमी झालाय हे खरं पण तरीही संबंध काही संपला नाहीये.

अजून कधीतरी एखाद्या निवांत रात्री रपरपत असतो. मीच टाळतो बाहेर जायचं. सखीची झोपमोड करून त्याला भेटायला जायचं म्हणजे नको वाटतं. पण अस म्हणून, झोप येते का शांत, त्याच्या हाका चालूच असतात की. आपण तोंडावर पांघरूण ओढून झोपेचं सोंग घेऊन रहायचं.

"बाबा, आपल्याकडे फ्रेंडशिप बॅंड आहेत?''
शी-शू करायची अक्कल आत्ता आत्ता आलेली आमची साडेपाच वर्षांची चिमुरडी मला विचारत होती.
"नाहीत,' असं सांगून मी टाळण्याचा प्रयत्न केला.
""मला उद्या पाच -सहा फ्रेंडशिप बॅंड हवेत!'' तिनं फर्मान सोडलं.
""कशाला गं?'' मी साळसूदपणाचा आव आणला.
""आमच्या वर्गातली मुलं आज एकमेकांना बांधत होती. माझ्याकडे एकही नव्हता. मला उद्या हवा म्हणजे हवा!'' तिनं ठणकावलं.
आपला गरीब बिच्चाऱ्या पित्याच्या भूमिकेत शिरून गप्प बसलो. संध्याकाळी आईनं तिला फ्रेंडशिप बॅंड आणून दिले. आज वर्गातल्या तिच्या आवडत्या मुलांना ती बांधूनही आली.
आमची शाळा आठवली.