मुक्तक

भिजलो असा सचैल, मी पावसात पुढच्या, या आजच्या उन्हाचे, मज तकदीर ज्ञात आहे. जाळो कितीक मजला, हे वणव्यातले निखारे, अन देवो कितीक नियती, रक्तातले इषारे, नक्षत्र ते मृगाचे, मी जपले अंतरात आहे. फिरल्या नभी ग्रहांच्या, वक्रीच आज छाया , अन झाल्या फितुर दैवा, माझ्याच हस्तरेषा, आवळीन मी तयांचा, जीव मनगटात आहे. जगतो असा सदैव, स्वप्नात त्या उद्याच्या, अन जाणतो खुणा मी, सुकल्या या नदीच्या, मिळणार रुप मजला, जे जगवि़ख्यात आहे.

दुखवट्याचा देखावा करून मनात आनंदाच्या उकळ्या फुटाव्या तसेच काहीसे झाले आहे फुर्रर्र्र फुर्र्रर्र्र्र फुर्र्र्रर्र्र्र सुंसुंसुंसुंसुंसुंसुंसुं नुसताच सर्टिफिकेटचा कागद घेऊन डोक्यात मात्र काहीच नसावे असेच काहीसे झाले आहे कुंडीत टोम्याटोचे झाड लाऊन टरबूज यावा अशी अपेक्षा करावी का पण असेच काहीसे झाले आहे हृदयात धडधड होऊन प्रेमाच्या ऐवजी हार्ट आट्याक यावा असेच काहीसे झाले आहे प्रेमाचा वॉलपेपर लावून आपले हित साधावे असेच काहीसे झाले आहे सुरुवातच कडू कडू केल्यावर शेवट तरी कसा गोड गोड होणार तसे करायची इच्छा मात्र होत आहे अशीच कडवाहट ठेवली तर आम्ही नाही ज्ज्ज्जा !!! ----------------------------

गुत्त्यात मी प्यायलो कितीदा सस्त्यात मी पटलो कितीदा! तिचे दुर्लक्ष, तिचे नकार इष्कात मी हरलो कितीदा! मागितली मी नभाची मालकी सूर्यास मी भेटलो कितीदा! दिले धडे मी धर्मरक्षणाचे विहिरीत मी बाटलो कितीदा! तिचे ओठ, तिची स्तनाग्रे स्वप्नात मी रंगलो कितीदा! -- तात्या अभ्यंकर, ३० जून, २०१० - ख्रिस्तपश्चात.

तो अविष्कार आता माझा नव्हे तो पुरस्कार आता माझा नव्हे.. मी मस्त मजेत गायलो, भिजलो तो पाऊस आता माझा नव्हे.. घेतली होती रम्य, हळुवार चुंबने तो किनारा आता माझा नव्हे.. मोप मिळविल्या टाळ्या अन् शिट्ट्या तो रंगमंच आता माझा नव्हे.. मी स्त्रीलंपट काहीसा, सभ्य बुरख्यातला! तो स्वभाव आता माझा नव्हे.. घुसविली मी काळजात कट्यार तो तेजिनिधी आता माझा नव्हे.. उपाध्या, पद्व्या करतो अता अर्पण तो सन्मान आता माझा नव्हे.. -- तात्या अभ्यंकर.

कविता वाचता वाचता कुणी तरी करतोय विडंबन छान,मस्त,झकास वगैरे म्हणून आम्हीही देतोय उत्तेजन पण एकदा कहरच झाला एकामागून एक विडंबनाच्या गाड्या धावायला लागल्या सटासट्‌ आम्हाला भिती की एखादे वेळी गाडीच घसरायची अचानक त्या गुळगुळीत ’रुळा’वरून !!!