मुक्तक — मराठी मुक्तक, चारोळ्या आणि छोट्या काव्यरचनांचा संग्रह. कमी शब्दांत मोठा आशय सांगणारी मराठी मुक्तके येथे वाचा.
रविवार दुपार. असाच निवांत पडलो होतो,शुक्रवारी रात्री ट्रेकला निघून रविवारी सकाळीचं परत आलो होतो,आणि जेवून झाल्यावर मस्त झोपायच्या तयारीत होतो. आणि दार वाजलं! आत्ता एवढ्या दुपारी कोण आलं असेल ? असा विचार करतच दार उघडलं तर एक सेल्समन ! जेल साबण आणि फ्लोअर क्लिनर वगैरे घेउन आलेला होता. चेहेर्‍यावर अतिशय दमलेला भाव, उन्हातनं आल्यामुळं घामाघूम झालेला. मी त्याला आत घेतलं,फॅन लावला आणि पाणी आणायला आत गेलो.पाणी भरत असतनाच मला त्याच्या जागी मीच दिसायला लागलो.
माफ करा. जरा चावून चोथा झालेल्या, मेंदुचा भुगा करणार्‍या प्रश्नावर विचार करतोय. आजच बातमी कळली की माझ्या एका सहकार्‍याने, बॅचमेटने आत्महत्या केली? का केलं असेल त्याने? मुलगा दिसायला चांगला, घरची परिस्थिती उत्तम.. अगदी दर दोन आठवड्यांनी विमान प्रवास करु शके, इतकी. त्याच्या लग्नात त्याने एका प्रसिद्ध गायकाचा कार्यक्रम ठेवला होता. प्रजासत्ताक दिनाच्या परेडमधे अश्वपथाचे संचालन करण्याचा मान मिळवलेला.. नोकरी कुठल्याही आई-वडीलांना अभिमान वाटावी अशी.. वन ऑफ द बेस्ट अ‍ॅथलिट्स आय हॅव सीन.. सगळं कसं आलबेल (दिसायला तरी)...
अनुप्रियाची तथास्तु !! वाचुन विडंबन करावे असे वाटले नाही (खर तर तसा कवितेचा विषय विडंबावा असा बिल्कुल नाही आहे )
तरिपण रिकामा वेळ असल्याने थोडासा हा नराधमपणा....
.. क्षण मंतरलेले ..
. तू येण्या आधीची ती हुरहूर ...अजून जाणवते मला.
अस्वस्थ मन.....हृदयाची ती किंचित थरथर ....एखादा चुकलेला ठोका...आताही जाणवतो मला..
तूला पाहताक्षणी..मनभर आणि तनभर पसरत गेलेली गुलाबी सरसर ..
....माझ्याच गालांचा बदललेला वर्ण..ओठांवर अकारण उमलेले स्मित ...त्याही पेक्षा..
हे सारं जाणवलेली तुझी नजर,
आणि तुझ्या त्या नजरेने पुन्हा सैरभैर आणि अस्वस्थ मी... अजून आठवते मला ..
जॉन मॅकक्रे ह्यांच्या In Flanders Field ह्या कवितेला We Shall Keep The Faith ह्या कवितेने उत्तर दिले आहे मोनिका मायकल ह्या अमेरिकन कवयित्रीने.
त्याच कवितेचा हा स्वैर अनुवाद.
तुम्ही सोपवलेल्या मशाली, विश्वास
आम्ही जपू
अविरत!
लालभडक खसखशीची फ़ुले
रणांगणावर पसरलेली
देताहेत संदेश आभाळाला
फ़्लॆंडर्सच्या रणावरील ते रक्त
केवळ अविस्मरीणयच!
ही मशाल आणि ही फ़ुले
नेहेमीच आठवण करून देतील
फ़्लॆंडर्सच्या रणात
शांतपणे निजलेल्यांची!
मूळ कविता
तू हात पुढे जो केला
मी दिला त्यास आधार
समजून फोड तळहाती
हळुवारपणे जपणार
वचनास पाळण्याचा
केला पक्का निर्धार
चाललीस सप्तपदी तू
मी कधी न अंतरणार
शंकेस कधी तो थारा
तू मनात ना देणार
जोडीची गोडि गुलाबी
ही सदैव दिसणार
तू कामावरून येता
तव स्वागत मी करणार
कप हाती गरम चहाचा
बिस्किटासवे देणार
तारीख एक ती येता
मी खूष अती होणार
तव पगार माझ्या हाती-
मी तुजभवती फिरणार
...स्वप्नातहि असले भलते
तू आणु नको कुविचार -
जा सांग तुझ्या बापाला
मी घरजावई ना होणार !
नमस्कार,नमस्कार........
विशेष नोंद : मी मिपावर इतर लेखांवर प्रतिसाद देत नाही व ह्यापुढे देणार नाही.पण मी लेख वाचतो,काही चांगले असतात्,आभ्यासु,वैचारीक,नवीन माहीती देणारे असतात.माझ्या एका लेखाच्या प्रतिसादात आधीच सांगितल्याप्रमाणे माझ्यासारख्या फडतुस in turn थर्ड क्लास माणसाने एक भिकार लेख लिहावा व त्यावर आपल्यासरख्या प्रेमळ माणसांनी प्रतिसाद द्यावेत,ही गोष्ट माझी पातळी(पडलेली) उंचावल्याचा भास करुन देते.
हो,फुकट आपुलकी मिळावी म्हणुन लिहल आहे,आपण खवमधे आपले विचार कळवावेत्,भीक आनंदाने स्विकारली जाईल.असो.
पुण्यातली बुधवार पेठ 'अनेक गोष्टींसाठी' प्रसिद्ध(!) आहे.याच वस्तीतल्या लोकांशी माझा अगदी जवळचा सबंध आलेला आहे त्याविषयी थोडंसं....
२००६ सालची गोष्ट्,पुण्यातल्या माझ्या एका ओळखीतल्या एका गृहस्थांनी 'मामाचं गाव' असा एक उपक्रम राबवला होता. कुणासाठी? तर ज्या मुलांना उन्हाळ्याच्या सुट्टीत जायसाठी मामाचं गावच नाही अशां मुलांसाठी. ही मुलं कोण? तर बुधवार पेठेतल्या वेश्याव्यवसाय करणार्‍या स्त्रियांची!
खरं तर एवढयातच पुन्हा लिवायचा काही विचार नव्हता. पण "धमु" शी खवखवता "सुशि"चा विषय निघाला, आणि खपली निघाली..
सुशिंना मी पहिल्यांदा केव्हा वाचला, आठवत नाही. पण "शॅबी" हा शब्द मी उगाचच्या उगाच वापरायचो, कारण तो "येता.. जाता" मध्ये वाचला होता. पिसाट हसलो होतो हि कादंबरी वाचुन..
खरंच काय रेंज होती ना या माणसाची स्साली ?
हृद्य पिळवटुन घ्यायचंय, वाचा मग दुनियादारी, कल्पान्त, क्षितिज, दास्तान, झूम...
हृद्याला भोकं पाडून घ्यावीशी वाटतंय? उचला जाई, तलखी, दास्तान, मधुचंद्र, स्वीकार, तलाश, देवकी पैकी कुठलीही..
मिसळपाव