मुक्तक

मळलेल्या वाटेवरुन मी जातो
बागेतल्या त्या कोपर्‍याकडे
गुलमोहोराखाली असलेल्या
लाकडी बाकाकडे
तिथे असतो गुलमोहोराच्या फुलांचा
पखरण ल्यायलेला जमीनतुकडा.

मला हे चित्र सुखदायी वाटतं
वाटतं करावंसं चौकटबध्द
मी चौकट टाकतो त्या चित्राभोवती.

आता लाकडी बाक, मागे बहरलेला गुलमोहोर
अन् त्याखालची लालरेशमी जमीन
... तरीही आजूबाजूस राहतेच उरलेली
अनाच्छादीत जमीन अन् लांब गेलेली फिकट वाट.

मग मी चौकट लहान करतो
लाल जमीनीच्या तुकड्यासाठी
ओबडधोबड जमीन आणि
वाट काढूनच टाकतो चित्रातून.

फार पूर्वी पासून मी जेव्हा
स्वतःला बघत आलो..
तेव्हा मला जाणवलं की
मी आजिबात
बदल्लेलो नाही..

..आणि बदल होणं हे
जीवंतपणाचं लक्षण असेल
तर मी जीवंत कसा..?
असाही मला प्रश्न पडतो

मला असही वाटतं
की मी जीवंत नसतो
तर या प्रश्नानीही मला
सतावलं नसतं

कारण मढ्याला पडत नाहीत
प्रश्न आणि स्वप्नही...!
मला तर दोन्ही ही पडतात...!!

नमस्कार,

मिसळपावच्या इतिहासात प्रथमच खफ वरील साहित्य इथे प्रकाशित करतो आहे. आपण धाग्याचा खफ अनेकदा झालेला पाहिला असेल पण ही अशी ही पहिलीच वेळ असावी की आम्ही खफचाच धागा करुन एक प्रकारे बॅकवर्ड इंटीग्रेशन केले आहे. तरी कोणत्याही पुर्वग्रहदुषित नजरेने आमच्या सदर धाग्याचा आस्वाद घ्यावा आणि प्रतिक्रियांचा पाऊस त्यावर पाडावा ही न्रम विनंती.

हे साहित्य आमचे एकट्याचे नसुन आमच्या ह्या योजनेत अभावितपणे सहभागी झालेल्या श्री नावातकायआहे, श्री भेन्डिबाजार, श्री कुक, श्री स्वानंद व सौ. शुचिताई यांचे आहे.

तू कूक मी स्नेही
तू बूक मी वही

नमस्कार मंडळी,
मिपावर लिखाणाचा पहिलाच प्रयत्न! गेलं एक वर्ष खूप वाचलंय इथे. लिहिण्याचं धाडस मात्र आज पहिल्यांदाच करतेय. थोडी धाकधुक आहेच.
जे लिहिलंय त्याला कविता किंवा मुक्तक काय म्हणायचं हे मलाही ठरवता येत नाही. ह्या कवितेला मला सुचली होती ती "इश्किया" चित्रपटानंतर. विद्या बालन ने साकारलेल्या कृष्णाने पार झपाटून टाकलं होतं मला!

चौदावं सरुन पंधरावं लागलय तिला..
दाट केसांच्या घट्ट दोन वेण्या घालुन शाळेला निघालीये ती..
तळपत्या सूर्याची किरणं पडताहेत तिच्या कोवळ्या चेहर्‍यावर
त्यांना चुकवण्यासाठी मान खाली घालून चाललीये ती..
रस्त्यातून जाणार्‍या एक-दोन आज्ज्यांच्या डोलताहेत माना..
"कशी सालस पोर हो..कधी डोकं वर करुन नाही बघायची!"
पण खरं तर मनातुन तिलाही वाटतय
कुणीतरी यावं मागून सायकलवरुन
अन 'विचारावं' तिला
मग निर्दयपणे हसून 'नाही' म्हणावं तिनं त्याला..
पण नाही वाजत सायकलची घंटी मागून!
जाऊ द्या..तिला काय त्याची पर्वा..