मुक्तक

रोजच्या जाण्याच्या रस्त्यावर होते एक झाड
पिंपळाचे..
ते भेटायचा मला रोज..
मी ही थांबून कधी दोन शब्द बोलयचो त्याच्याशी

लांबूनच बघायचे ते मला येतांना
अन त्याची पानं हालायची..
मज अभिनंदनच जणू काही
अन जवळ पोहोचताच
एक थंड झुळुक वार्याची माझा घाम पुसायची

असेच बघत भेटत राहिलो आम्ही
कित्येक वर्ष..अविरत
घरोबा खूपच वाढला होता तोवर
भेटावयास कधी मग..
तिच्या आठवणींना ही घेउन जायचो सोबत

नॅशनल जिऑग्राफिकमधील (फेब्रुवारी २०११) 'अंडर पॅरिस' या लेखामुळे आणि त्यातील काही छायाचित्रांमुळे सुचलेले हे मुक्तक. जागतिक मराठी दिनानिमित्त माझे (काहीच्या काही) योगदान.
लेख इथे आणि छायाचित्रे इथे -
https://ngm.nationalgeographic.com/2011/02/paris-underground/alvarez-ph…

अंधाराच्या निसरड्या कातळावरून निसटून
अवकाशाच्या खोल दरीत असहाय कोसळताना
निर्वाणीची मदत मागणारे त्याचे दोन हात
तुला दिसले नसणारच…

त्याच काळ्या कभिन्न पोकळीत होरपळत
अदृश्य झालेल्या त्याचं पुढे काय झालं असेल
ही काळजी अस्फुटशी सुद्धा तुला शिवली नसेल
याचीही खात्री आहेच

पाहिलं मी तुला त्या रात्री
स्वप्नांची झापड ओढलेल्या अनिमिष नेत्रांनी
निखळणा-या ता-याकडे
स्वतःसाठी अजून एक मागण मागताना

तुझ्या माझ्यातील अंतर........
तसे बर्हीगोल भिंगाच्या आरशातील प्रतिबिंबासारखे.....
कितीही दुरावले....... तरी...... जवळ भासणारे..........
.................
अंतरे वाईट नसतातच...............
अंतरांची कारणे मात्र वाईट असू शकतात..........
..............
भरभरून कोसळ्णारा पाऊस........
एक न टाळता आलेली रणरणती दुपार....................
जीवाला घोर लावणारी कातरवेळ.....................
ह्रदयाच्या अंतापर्यंत पोहचणारी उत्तररात्र.....................
अन्.......... या सगळ्यांना गोळा करून...........
भारलेल्या डोळ्यात दाटणारी पहाट..................

चाललंय काय चाललंय काय..
मिपावर सध्या चाललंय काय..

बिका शेख, रंगा शेठ रजेवर आहेत
VRS ची चाचपणी करत आहेत..
कमी हजेरीबद्दल प्राजुतैला शिक्षा होणार आहे
तिला आता कोदाच्या सायटीवर संपादक करणार आहेत..

कोदा आमचा ज्ञानेश्वर आहे
शुचि मुक्ताईची जागा घेतच आहे...
गवि आणि हर्षद पाठीशी आहेत
निवृत्ती सोपान शोभत आहेत..

अदिती आजकाल विस्थापितांवर लिहिते
विस्थापिताचे दु:ख विस्थापितांनाच जाणवते..
मकी आजकाल गायब असते
फक्त व्यनीत रममाण असते..

आज सकाळी नेहमीप्रमाणे घाई घाई ने आवरले आणि निघालो तेव्हा बायकोने विचारले ...
तुला कसली रे एवढी घाई ?

निघण्याची घाई, मला जगण्याची घाई ...
आयुष्याची पाने मला उलटायची घाई

हसायची घाई, मला रडायची घाई ...
चार पावले चालताच मला पडायची घाई

खायची घाई, मला पिण्याची घाई ...
कोणी काही देवो, मला घेण्याची घाई

जिंकायची घाई, मला हरायची घाई ...
कुठे जातो माहित नाही, पण धावायची घाई

भेटीची घाई, मला गाठीची घाई ...
ऐन तारुण्यातच मला साठीची घाई

सवयीची घाई, मला सवयीची घाई ...
मरणाची घाई ... मला सरणाची घाई ... मला सरणाची घाई ...

मी बालपणी खेळविले, तुज खांद्यावर नाचविले
तुज खेळविता मी बाळा, ना केला कधी कंटाळा
तू किती जरी मज छळले- तव खेळी मन विरघळले
कधि घोडा-घोडा झालो; ओझ्याचे गाढव बनलो !
तू तळहाताचा फोड, पुरविले सर्व तव लाड
ठेवून 'रोज' मनी स्वार्थ , ना घालविला क्षण व्यर्थ !
कालांतरि होशिल मोठा ! सन्माना नसेल तोटा !
नोटांच्या पायघडया त्या- कुणि घाली सामोरी त्या
ना विसरावे तू मजला, ही एकच आस मनाला !
कधि कुणापुढे ना झुकलो; परि आता मी रे थकलो-
'ती' इच्छा मम पुरवावी ' मज वृद्धाश्रमी न ठेवी ! '
तव खांदा मला मिळावा- मजसाठी "सुखाचा ठेवा" !