मुक्तक

कामाच्या ढिगार्‍यातून मी बाहेर येऊ पहातो. टेबलवरचे असंख्य विखुरलेले कागद जरा बाजूला सारून मी कॉफी तयार करायला ठेवतो. नेहमीप्रमाणे. अगदी यांत्रिकपणे. सहज खिडकीबाहेर लक्ष जातं बाहेरच्या निर्मनुष्य मैदानाकडे, शुष्कपणे पानं ढाळणार्‍या कडुलिंबाकडे आणि उंच फांदीवर बसलेल्या पांढर्‍या-गुलाबी पक्ष्याकडेही परत निघतो कामासाठी तोच ऐकू येते एक लांब, सुरेल शीळ. कदाचित त्याच पक्ष्याची. कॉफीचा कप घेऊन मी खिडकीत जातो त्या पक्ष्याला पहायला. पण ओळखू येत नाही. कुठल्या कुळातला आहे तो. परत तशीच शीळ सुंदर लयदार तान घेतल्यासारखी मग एकापाठोपाठ एक..

दुपारच्या जेवणाची वेळ झाली आहे. सकाळचा नाश्ता करायला न मिळाल्यामुळे तुम्हाला कडकडून भूक लागली आहे. अशातच तुम्हाला गुप्त खबर मिळते कि तुमच्या हापिसातल्या खानावळवाल्याने (खानावळ हा योग्य शब्द आहे, कँटीन म्हणाव अस थोर पक्षी:चविष्ट काम काही त्या कँटीन वाल्याने केलेले नाहीये ) काही नवीन (?) पदार्थ विकायला सुरुवात केलेली आहे. हर्षाची लहर मनात उठून तुम्ही थेट त्या कँटीनच्या दिशेने चालायला सुरुवात करता. पोटातले कावळे ४ मिनिटांच अंतर १ मिनिटात पार करायला उद्युक्त करतात.

एक मुलगा होता. असाच कुठेतरी भटकत असताना त्याला एक सुंदर बगीचा दिसला. त्यात काही मुले आनंदाने खेळत बागडत होती. मुलाची सुद्धा इच्छा झाली कि तिथे जाऊन आपण खेळावे. त्याने त्या बागेत प्रवेश केला. थोडा वेळ खेळून झाल्यावर त्याचे कुणाबरोबर तरी भांडण झाले. मुलगा हिरमुसले तोंड करू परत घरी आला. त्याची बागेत खेळायला जाण्याची इच्छा होती. पण आता कसे जायचे याचा तो विचार करू लागला. काही वेळाने त्याला त्याच्या एक मित्राने एक सुप्पर आयडिया दिली. दुसर्याच दिवशी तो पुन्हा बागेकडे निघाला. वाटेत जाताना त्याने एक मुखवटा विकत घेतला आणि त्याच्या चेहऱ्यावर चढविला.

स्थळः पान्ढरे सदन तारीखः केव्हातरी वेळः कोणतीतरी बघता बघता येथे येउन दोन वर्षे झाली. येथे आल्यापासून बाहेर जाताना घराला कूलूप लावण्याची सवय साफ गेली आहे. येथून परत शिकागोला गेलो की सुरुवातीला कूलूप लावण्यची सवय परत करून घ्यावी लागणार आहे. आजचा दिवस जरा धकाधकीचा गेला. आधी ट्युनिशिया आता ईजिप्त. ह्या लोकाना एकदम पेटायला काय झाले समजत नाही. गुप्तचर खाते काय झोपले होते? उद्या एकेकाची तासायला पाहिजे. सुएझ कनॅल ईजिप्तमधूनच जातो आणि आमचे २०% तेल सुएझ कनॅल मधूनच येते. समजा आमचे मित्र सत्तेवर आले नाहीत तर बॅरलचा भाव २०० च्या वर जाईल.

ऋतू बदलतात, ऋतू हरवतातही... आणि हरवलेल्या प्रत्येक ऋतूबरोबर हरवतं मनही....येताजाता सळसळून हात उंचावत अभिवादन करणारा तरुण वृक्ष जेव्हा एका ऋतूला निरोप देताना अचानक संन्याशाची वस्त्र लेवुन समोर उभा ठाकतो तेव्हा स्तंभित होतं मन..एक एक पान गळताना बघुन गोठत जातं मन.. झाडावरचे पक्षीही भटके पंख घेऊन अज्ञातात जातात कुठेतरी...आभाळातून गळणार्‍या बर्फाच्या चुर्‍यासारखं सैरभैर पांगतं मन...बर्फाच्या त्या चुर्‍यावर पहिलं पाऊल टाकताना हलतं मन...

(चाल: विठ्ठला, तू वेडा कुंभार -) ‘भ्रष्टाचारा ’वरती करसी भाषणबाजी फार पुढार्‍या,तू मंञी होणार ! माती,वाळू,सिमेंट,चूना तूच पुरवसी खडी विटांना इमारती त्या उभारतांना तुझ्या ’आदर्शां ’च्या गणतीला नसे अंत ना पार ! सभासभांचे रूप आगळे प्रत्येकीचे जथे वेगळे तुझ्याविना ते काढती गळे हाती कुणाच्या दिसती नोटा कुणी पिऊन हुश्शार ! तूच भेसळीतून जोडसी घोटाळ्यांतुन एकी तोडसी कुरघोडयांतुन पक्ष फोडसी देसी पेटया- लाच पुरवसी पक्ष पुढे बेजार !!

तुझ्यासारखी माणसे त्यांच्या पंखावर निजत आकाश बघत स्वप्न, घेत गुडघे पोटाशी माझ्यासारखी माणसे हात पसरतात पंखा सारखे मांज्याला चोळतात काचा जिंकू पाहतात आकाशाचा तुकडा तुझ्या सारखी माणसे फाटक्या दु:खाला घालतात टाके, मायेने, उपजत तीक्ष्णतेने उध्वस्थ मनात वसवतात मैफिली आपल्या हिरव्या हाताने माझ्यासारखी माणसे आपुलकीच्या हातांची कापतात बोटे नव्या कागदासारखी बांधतात अभेद्य किल्ले माहिती असतात प्रत्येकाच्या गळ्याची मापे तुझ्यासारखी माणसे भेटल्यावर माझ्यासारखी माणसे पळत सुटतात जीवाच्या आकांताने क्लॉस्ट्रोफोबिक होते तुझ्या आकाशात मायेच्या तिक्ष्णतेत दिसते औषधी इंजेक्शन आणि तुझ्या गळ्याचे माप घेण्याइतके

आज १ विचार वाचनात आला- तो हा की "प्रशंसा का पहेला भोग भगवान को लगाये." ज्याप्रमाणे अन्नग्रहण करण्यापूर्वी देवाला प्रसाद दाखवतो त्याप्रमाणे कोणीही आपली स्तुती केली तर तिचा मनोमन त्याग करून ती प्रथम ईश्वराला समर्पित करा. "त्वदीयम वस्तु गोविन्दम तुभ्यमेव समर्पयेत" स्तुतीपासून कटाक्षाने दूर रहा. यामुळे तुमच्या मनात अहंकाराचे बीज रोवले जाणार नाही. गर्वाने तुम्ही आंधळे होणार नाही. तुम्हाला अनाठायी(?) अभिमान वाटणार नाही इ.इ. मग माझ्या मनात काही प्रश्न निर्माण झाले ते असे की "हेल्दी" अहंकार अशी काही गोष्ट असते की नसते?

स्वातंत्र्य !! ...`गेली सहा दशके आपण स्वातंत्र्याचा आनंद अनुभवतो आहोत. आपली पिढी धन्य आहे, कारण आपण स्वतंत्र देशात जन्माला आलो... आज प्रजासत्ताक दिनाच्या निमित्ताने, आपण त्या सर्वांचे स्मरण करू या, आणि स्वातंत्र्यासाठी ज्यांनी आपल्या आयुष्याची होळी केली, त्यांना वंदन करू या... त्या पिढीच्या त्यागामुळेच आपण मुक्ततेचा आनंद मिळवला आहे'... ... प्रजासत्ताक दिनानिमित्त आखलेल्या झेंडावंदनाचा कार्यक्रम आटोपल्यानंतर झालेल्या छोटेखानी सभेत एक वक्ता भारावून भाषण करत होता. त्याच्या वाक्यावाक्यातून स्वातंत्र्याच्या आनंदाची कारंजी फुलत होती, आणि श्रोतेही माना डोलावून त्याला सहमती देत होते...

च्यायला आज मिपा बर जो येतो तो केकच्या पा.कृ. टाकतोय! गणपाशेटने रचिला पाया स्वाती झालिसे कळस .. अर्र चुकलं.. गणपाशेटने रचिला बेस आणि स्वाती झालीसे क्रीम अशी अवस्था झाली आहे. हे सगळं कमी म्हणून कोणीतरी एगलेस केक आणि (गव्हाचं) पिठलेस केकची मागणी करतंय!!! आणि ते आव्हान मिपावरची शेफमंडळी अहमहमिकेने उचलतात काय! .. शेवटी आम्ही पण ठरवलं की ह्या सगळ्या केकाटण्यात आपला पण सहभाग असलाच पाहिजे! अर्थात ज्या माणसाला चहाचं आधण ठेवता येत नाही अशा म्या पामराने मिपावरच्या दिग्गज बल्लवांच्यां (आणि बल्लविणींच्या) लायनीत उभं राहायचं म्हणजे फक्त अशक्य!

Subscribe to मुक्तक

मुक्तक

अंतर्नाद

वेज हाक्का नूडल्स

असंच, आपलं कहीतरी.....

डायरीतले एक पान

ऋतू बदलतात...

पुढार्‍या,तू मंञी होणार !

तुझ्यासारखी माणसे

प्रशंसा ---> अहंकार

स्वातंत्र्य !!

केकलेस !