मुक्तक

3

आज साधारण १वर्षापूर्वी माझा मावस भाऊ (वय-२४) बाइक वरुन पडून अपघाती दिवंगत झाला.असे प्रसंग अनेकांवर येतात,हे प्रसंग विसरत तर नाहीतच,पण स्वतःच्या मनाची समजुत कशी घालावी हेही कळत नाही...त्यामुळे या कवितेला सत्याचा आधार आहेच,पण त्याही पेक्षा हे अश्या प्रकारचं कटु वास्तव स्वीकारावं कसं हा प्रश्न मला छळत होता ...तो सोडवायला मला जमला की नाही?मला कळत नाही. प्रयत्न मात्र केलाय...

रस्त्यावरुन तो एकटाच गेला
आंम्हा सगळ्यांना कायमचे मागे ठेऊन
अत्यंतीक दूर जाणे ही सवय
अशी इथःपर टिकायला नको होती

छेडूनी धुंद ओली , हळवी तुझी विराणी ,
मी मागतो पुन्हा का, फिरुनी नवी निशाणी.

पावूस चांदन्यांचा भिजवून काल गेला,
ग्रीष्मात मोगरयाने फसवून वार केला,
हे जाणुनी पुन्हा का, मनमोर गात गाणी,

होतो अतृप्त जरी मी अव्यक्त खंत होती ,
निशब्द वेदना ही मुरली निवांत होती ,
का छेडली पुन्हा तू, ती रागिणी दिवाणी ,

अव्यक्त भावनांचे मी गूढ गीत गातो,
स्वरमेळ ना तयाला तो तुझ्यातुनी वाहतो,
ओठांत गुंफुनी माझ्या दे आता नवी कहाणी..

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
एक बेहद्द नाममात्र घोडा
पाठीवरती जीन मखमली
पायी रुपेरी तोडा
म्हणे कुणासाठी, कुणासाठी, कशासाठी, कुठवर
इमानाने जन्मभर रेटायचा ऐसा गाडा ?

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
भव्य हिमालय तुमचा अमुचा
ज्याच्या छातीचा फोडुनिया कोट ,
गुलाम केले गेले जयाने लोक तीस कोट.
बोलेना तो खळ मैंद म्हणती बळकट धश्चोट
कर्मठ जो प्राणी तो पोंचट.

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
गणपत वाणी बिडी पिताना
चावायाचा जो नुसतिच काडी
नाही खर्चिली कवडी दमडी
नाहि वेचिला दाम
श्रीराम जयराम जयजय राम.

रस्ते डांबरी
जाहिरात सामोरी...
... गाडी खड्ड्यात !

लाल सिग्नल
वाहतूक सुसाट -
मोक्षाची वाट !

स्वप्नांचा मागोवा घेत
मी निघालोय प्रवासाला
ती सत्यात उतरवण्यासाठी.
.. मोठं व्हायचंय मला

अंधारावर मात करता येईल
विचार आहेत डोक्यात
बघू या, काय होतंय
छोटासाच कंदील हातात

योजने योजने दुरचा प्रवास
दोनच पावलं दिसतात
पण, ती पुढे टाकली कि
रस्ता येतो आवाक्यात

जवळची पुंजी थोडी
त्यावरही करीन मात
कष्ट करुन अजून मिळवीन
आहे तेवढी ताकद मनगटात

फिरताना जगाच्या बाजारात
अनुभव खूप मिळेल
काय चालते, चालंत नाही
जागेवरतीच कळेल

फुकटाच्या घबाडाचं
मला काय पडलंय
अनुभवाच्या शिदोरीतच
माझं नशीब दडलंय