मुक्तक

(१)
कसं असतं ना
माती आणि पाणी यांच नातंच निराळ
पाण्यातल्या मातीचे प्रमाण जास्त असेल तर
पाणी दिसत नाही अन्
मातीतल्या पाण्याचं प्रमाण जास्त असेल तर
माती दिसत नाही
.
.
माणसाचही असंच असतं काहीसं
कधी मातीच्या देहात डोळ्यातले पाणी दाटते
तर कधी
डोळ्यातल्या पाण्यात मातीचा देह विरघळतो
अन् मग
.
.
कधी माती, कधी पाणी
कधी पाणी, कधी माती

ती वाट
गोकुळातून कुंजवनाकडे जाणारी
आजही ती त्याच वाटेवर प्रतीक्षा करतेय
कदाचित, तिचा प्राणसखा कधीतरी अवतरेल
कुंजवनातील राधिकेला भेटायला आलाच तर
तिचेही भाग्य उजळेल
.
त्याच्या पाऊलखुणांचा वेध घेत
धूळभरल्या वाटेवर अजूनही त्या स्पष्ट होत्या
पण फक्त आत जाणार्‍या
बाहेर येणार्‍या काहीश्या विरळ झालेल्या
.
त्या कुंजवनातील तो डेरेदार कदंब
अजूनही, चमचमत आहे त्या चांद्रवैभवाने
त्याच्या पानापानात ते
मंतरल्या मुरलीचे भारलेले स्वर
अजूनही दाटून आहेत
तिला तो कदंब दिसतोय, पण देवकीनंदन, तो नाही तिथे.....
.

माझ्या आत सतत काहीतरी वाजतंय
कोण आहे?
सारखी टक टक टक
.
.
.
सहन होत नाहीये आता
कोण आहे आत?
.
.
.
बहुतेक एक कविता अडकली आहे
.
.
गोजीर्‍या शब्दांची,
साजीर्‍या उपमांची,
खूप काळ लोटला आहे
अडकली आहे, तळघरात
.
.
तिने बराच प्रयत्न केला, बाहेर पडण्याचा
पण सगळं निष्फळ
.
.
.
.
.
एकदा त्सुनामी सारखी उसळून बाहेर आली
.
.
.
बाहेर पडलीय तर
छिन्नविछिन्न अन् रक्तबंबाळ
.
.
.
डॉक्टर म्हणाले
आता ती अन् तिचे नशीब

|- मिसळलेला काव्यप्रेमी -|
(३१/१०/२०११)

नेहमीच येतो मी इथे
रमणीय तळ्याकाठी
इथली खास शांतता अनुभवण्यासाठी

विस्तिर्ण काठाचं हे तळं मला
नेहमीच वेगवेगळ्या रुपात भासतं
काठाच्या दाट शेवाळी पाणवनस्पतीवर
सतत चमचमणार्‍या पाण्याच्या रेघा
त्यावरून डौलाने चालणारे बगळे
मध्येच डुबकी घेणारे पाणपक्षी, बेडूक
आंत पाण्याच्या मोठ्या तुकड्यावर
अमाप छोटी गुलाबी कमळं असतात
त्यावर दिसतात फुलपाखरं, चतुर ह्यांच्या भरार्‍या
हे तळ्याचं नेहमीचं रुप

महत्त्वाकांक्षेच्या रॉकेटला लावा
आशेच्या लांब फुलबाजीचे जळते टोक...
आकाशात सर्वात उंच जावून व्हावा
नेत्रदिपक महान यशाचा स्फोट..

सर्व वाचकांना दिवाळीच्या शुभेच्छा....!!
- निमिष न. सोनार, पुणे

3

पूर्व जन्मी पुण्य गाठी
चालू जन्मी पाप पाठी

गॅस नाही हो मिळत
घास नाही तो गिळत

पेट्रोलचा किती जाळ
रॉकेलचाही दुष्काळ

रेशनला रांग मोठी
माल संपल्याची पाटी

दिसे भांग तुळशीत
असे माल भेसळीत

म्हणे पापभीरू मन
हवे पांढरेच धन

नको लाचलुचपती
नको भ्रष्ट उचापती

नेकीनेच चालू रस्ता
खात खात खूप खस्ता

एका डोळयात ते हासू
दुजा डोळ्यात ये आसू

महागाईची अंगाई
रोज सरकार गाई

दरबारी झोप जडे
डोळे आमचे उघडे

असे कष्टातले जिणे
बने जीवनाचे गाणे !