मुक्तक

दिवस कसाबसा निघून जाईल कातरवेळ मात्र अंगावर येईल तू फक्त माझी सय काढू नको "ती" आली तशी संपून ही जाईल मग काही अबोल-अनाथ स्वप्ने वाऱ्यावर बेवारस फिरत-उडत रात्रारंभी तुझ्या खिडकीशी येतील डोळ्यांवाटे आत शिरू पाहतील त्यांना अजिबात थारा देऊ नकोस डोळे अगदी घट्ट मिटून घे हात बाहेर न काढता आतूनच निग्रहाने "ती" खिडकी बंद कर मग मऊ केस झटकून जरासे कुरळ्या बटांना मोकळं कर सुकलेले ओठ घट्ट करून पाठीला उशी लावून स्वस्थ बस पुर दाटून आलाचं पापण्यांमध्ये तर त्याला तिथेचं थोपवून ठेव अन् माझा चेहरा आठवलाचं तर चुकूनसुद्धा झरू नकोस मी "हरवून" गेलोय कधींचं मला पुन्हा शोधत बसू नकोस तुझ्या बाजूला गाढ झोपलेल्याला

भादव्याची सांज होती, शृंगार संध्येचा मांडला जाता जाता रवीने,कांचन ठेवा सांडला काही डोळ्यांनी टिपला,काही नदीने लुटला डोळ्याच्या कडांनी,मनाच्या तळी तो पोचला नदीने मात्र, मुक्तहस्ते नभाला देऊनी टाकला श्यामश्वेत मेघांनी,तो गिरी कंदरी वाटला चाखला डोलणाऱ्या बकांनी,ठाव सोनेरी जाहला पच्छीमेच्या मंद वाऱ्यांनी, त्यातला,थोडा किनारी आणला मोठेपणा नदीचा पाहूनी जीव माझा भारावला.

झुळझुळत्या निळसर वळणावर झुकून, जळाशी झुळुक झोंबते ऐल पैल तीरांवर अवचित स्तब्ध लव्हाळी लहरून उठते त्या वळणाच्या पुढे जरासा कभिन्न काळा कातळ निश्चळ रुणझुणत्या पाण्याचे पैंजण ऐकत फुलते वेडी बाभूळ निळ्या सावळ्या डोहतळाशी अचपळ मासोळी सळसळते पुन्हा पुन्हा त्या ध्वनिचित्राच्या आठवणीने मन मोहरते

एके दिवशी- दुसर्‍या प्रहरी- नेत्र उघडता तिसरा मितीत चवथ्या- झालो दाखल -(खतरा होता जबरा) पाचावरती धारण बसली - षट्चक्रे लडखडली सप्तरंग मिसळले वर्णपटी- श्वेतप्रभा लखलखली अष्टसिद्धी नवविधा भक्तिच्या चरणी शरण जव गेल्या अनाहताच्या अनुनादाने - दाही दिशा दुमदुमल्या

त्या कोवळ्या फुलांचा बाजार पाहिला मी -प्रसिद्ध गझलकार अनिल कांबळे. - तारर्कर्लीच्या समुद्र किनाऱ्यावर भटकंतीचा आनंद घेतला.तेव्हां एक वेगळाच अनुभव आला. रापण,कोकणात कोळ्यांचा पारंपारिक मासेमारीचा व्यवसाय. यावेळेस बघायला मिळाला.जाळ्यात अडकलेल्या जलचरांची अवस्था बघून वरील गझल आठवली.काही ओळी सुचल्या त्या पंक्तीबद्ध करायचा प्रयत्न केला.याचे श्रेय मी गझलकारांना देईन. गझलकार अंत्यत संवेदनशील,प्रतिभावान.