मुक्तक — मराठी मुक्तक, चारोळ्या आणि छोट्या काव्यरचनांचा संग्रह. कमी शब्दांत मोठा आशय सांगणारी मराठी मुक्तके येथे वाचा.
एक घायाळ चिमणी
“प्रेम”
तु जवळ असतांना माझे तुझ्याकडे बघणे
लाजाळू पणे..
तु जवळ नसतांना तुला पाहण्याची
तळमळ..
माझा लाजाळू पणा खूप आवडायचा ...
तुझ्या त्या लाजाळू चिमणी ला
आज तू सोडून चाललास...
तू जवळ होतास पण लांब,
मी तुला लपूनछपून बघायची
तू म्हणायचास तुझे
डोळे
माझ्या कडे बघायची तळमळ
नशा..
तुझ्या त्या नशील्या चिमणीला
आज तू सोडून चाललास
यालाच “प्रेम” म्हणायाचय
काय?
खरंच मरण एवढं अवघड आहे मान्य करायला? कुणाचं ? स्वतःच की दुसऱ्याच ?
[फरहाद शहजाद यांची मेहदी हसन यांनी गायलेली 'तनहा तनहा मत सोचा कर' ही गझल ऐकताना सुचलेले मुक्तक]
निर्जन एकांती असे रे, भलते विचार करू नको
जीवावर बेतेल मित्रा, असा अविचार करू नको
खूप झाले क्षणभरासाठी, लाभली मुग्ध प्रीती तुला रे
खोटी खरी याची आता, शहानिशा तू करू नको
डसणे जिचा 'धर्म' आहे, डंख ती मारून गेली
साहणे हे तुझे प्राक्तन, भोगताना विव्हळू नको
एकाकी पाडते तुला ना, भरमध्यान्ही सावली
वर्म आकळले तुला रे, उगाच आता झुरू नको
हरलास जरी बाजी जराशी ,सर्वस्व पणाला लावूनी
कैफात धुन्द रहा जुगार्या, रूक्ष हिशेबी गुंतू नको
कोलेज संपल्यापासून २६ जानेवारी,१५ ओगस्ट , २ ऑक्टोबर (शाळेचा वाढदिवस) यादिवशी आम्ही शाळेत जाण्याचा प्रयत्न करतो.परत एकदा शाळेत जायला मिळणार म्हणून ४-५ दिवसांपासूनच मन एकदम हळवं झालेलं असत.मागच्या आठवणी परत येतात.दंगा ,मस्ती,शिक्षा,बाई,एकेका बाईंचा स्वभाव.यावेळेस एक गोष्ट राहून राहून खटकत होती.
ही पोस्ट आज लिहिलेली नाही.. पण तरी शेअर करावीशी वाटली.
का? तर...मी आयुष्यात वट्टात पहिल्यांदा आंतरजालावर लिहायला लागलो तेव्हा माझ्या हातून घडलेलं पहिलं लिखाण.. बर्‍याचदा लिखाणाची सुरुवात नॉस्टाल्जियानेच होते.. तसंच हे..
"मी.. ?? म्हातारा ???"
ते आज परत सर्वांसमोर ठेवतो आहे..
........................
मी कधी कधी "धम्म धम्म" अशी जड पावलं वाजवत भूतकाळात शिरतो. मनाविरुद्ध..
जशी जशी आयुष्याची वर्षं जातात तसा तसा आठवणींचा ढीग जमा होत जातो. मग रवंथ किंवा अ‍ॅसिडिटीसारख्या त्या वर येतात.
रचावा अभंग परि मनी मुक्तछंद
चितारु क्षणरंग एकएका
अफाट हे जग लोकही अफाट
सुटले ते सुसाट दाहीदिशा
परि एक जलाशयी जैसे येती जगपक्षी
तैसे उतरती जालस्थली रोजरोज
अवघे ते विश्व जाली प्रगटले
नगास ते नग गेले मिळौनिया
बसावे एकजागी कराव्या त्या गोष्‍टी
चाखावी समष्‍टी वेद बोले
स्थळाचे महात्म्य काय वर्णू मी पामर
हरएक जाणे गूज जेव्हा तो सदस्य स्वये झाला
आज पहाटेच आलो शहरात तुझ्या
वादळाच्या तडाख्यातून सुटलेल्या होडीसारखा
तुला कळलं नसेल..
पण तुझ्या शहरातील फुलांनाही
कळलं माझं येणं,
आनंदाने फुलले सारेच मनमोकळे
गत काळातील आठवाणींना उजाळा
द्यायची नाही ईच्छा माझी
आज मी काहीहि मागणार नाही
मागताच आलं नाही मला,तुला
तुझ्या सर्व भावनांसह,
तू उत्तराची बघत राहिलीस वाट
मीच निघालो भित्रा नि नेभळट
परीणयाच्या दिवशी नव्हतो मी, पण नक्की
सूत्रात बंधतांना असेनं मी मनीं तुझ्या
तुझ्या जीवन वेलीवर फुललं असेल फुल
सुंदर, निरागस, निखळ, सुकोमल
तरी तुला भेटावसं वाटतं एकदाच तुझ्या फुलासह
मिसळपाव