मुक्तक

प्रेम कस कराव हे खरच कळत नाहि मला म्हणुन तर येता जाता प्रेमाचा देखावा करणार हे जग ढ म्हणत मला..... कारण.... मी कधिच करत नाहि तिला चंद्र सुर्य तारे आणुन देईन म्हणुन वादे, अन नाहि सांगत माळिन केसात तुझ्या गजरा म्हणुन मोतियाचे दाणे... मि कधिच नाहि दाखवत तिला खोटी आशा सोन्याने सजवायचि देत नाहि सतत खोट वचन ति खुश बघावि म्हणुन जिव देण्याचि..... मि देत असतो तिला सतत एक विश्वास नेहमि देईन साथ सुख आणि दुखात. सुख असेल तेव्हा आनंद देइनच पण जेव्हा असेल खुप दुख तेव्हा काळजि घेइन खरच तुझि जिवापाड.... तिच्यावर येणार प्रत्येक आघात झेलिन माझ्यावर सतत करुन तिच्या आणि फक्त तिच्या सुखाचि आस. देणार नाहि अं

कां वागतो माणूस असा? कां नाही जगत माणूस म्हणून? . आयुष्यभर सावल्यांशी खेळतो, सावल्यांमध्येच रमतो सगळीच आंधळी कोशिंबीर, सावलीचा संसार सावलीशीच लख्ख सूर्यासारखे सत्य डावलून सावलीचा आभास आपलासा करतो कां? कां वागतो माणूस असा? सत्य तरी किती खरे, कुणास ठाऊक!! कुठेतरी मनात साठवलेले काही क्षण हे कां सत्य? कातड्याच्या डोळ्यांनी पाहिलेले, अन मांसाच्या कानाने ऐकलेले हे जर सत्य तर मग प्रत्येक माणूस "हरिश्चंद्र" कां नाही? उगाचं काही माणसे सत्य शोधण्यात आयुष्य वाया कां घालवतात? त्यांच्या आयुष्याचे हे सत्य त्यांना कळत कां नाही!! कां?

आयुष्य म्हंजे... एका चांगल्या महागड्या हॉटेलातील जेवण, बील दुसरा कोणी भरणारा असेल तर आनंद देणार व आपल्याला भराव लागणार असेल तर घाम फोडणार... आयुष्य म्हंजे... पहिल्या पगारातुन मुलाने आईवडिलाना प्रेमाने आणलेलि भेटवस्तु व ति भेटवस्तु घेताना मुलाच्या कौतुकाने आलेले आइवडिलांच्या डोळ्यातले आनंदाचे अश्रु... आयुष्य म्हंजे... त्याच मुलाकडुन लग्न झाल्यानंतर बायकोला आइवडिल घरात नको म्हणुन म्हातार्‍या आईवडिलाना वॄधाश्रमात पाठवणारा तोच मुलगा व वॄधाश्रमात जाव लागत म्हणुन मनापासुन घाबरलेले तेच त्याचे आईवडिल व त्यामुळि आलेले त्यांच्या डोळ्यातील दुखाने आलेले अश्रु... आयुष्य म्हंजे... ऑफीसातील कामाच्या

(एनसीसी त असतांना या कमांड्स ऐकायची सवय होती. आता सहज आठवल्या. गेयता येण्यासाठी काही शब्द अ‍ॅडावलेले आहेत. या हुकूमांना कोठेतरी लय असते म्हणून काव्यविभाग निवडला आहे. रोष नसावा.