शांत स्वरात मिसळावा,अन एकच तरंग कानात घुमावा, इतका सुरेख प्रवास व्हायचा शब्दांचा ! कधी तोच शब्द, तुझ्या माझ्यात ओठांचा आधार घेऊन, अस्तित्व सिद्ध करायचा ! तर कधी, अबोल डोळ्यातल्या भावनेच्या स्वरूपात, स्वता:ला पहायचा ! मी खरच हरवून जायची ,उताविळ नजरेनं, तुझ्या नकळत तुझाच पाठलाग व्हायचा ! तुझ्या एकेक हालचालीवर, शांत नजरेन लक्ष ठेवायची मी, तुझं बोलन तुझं चालणं, अगदी तुझं माझ्याकडे चोरून बघणं हि मी मनमुराद लुटायची,पण मग कळलं, कि तुलाही शब्दांचा अर्थ जाणून घ्यायचाय ! तुझ्याही डोळ्यात, त्या अर्थाचे भाव तयार झालेत, तुझ्याही ओठांवर त्या शब्दांना, स्पर्शाच्या खुणा ठेवायची इच्छा आहे ! बाहेरच्या जगापासून, अलिप्त राहून बघ कधी कधी, फक्त स्वता:तच गुरफटून बघ स्वता:ला ! मिटलेल्या डोळ्यात एक आकृती असते, तिला माझं रूप देऊन बघ ! पडलेल्या प्रश्नाचं उत्तर ठरवून बघ मला ! ढगात लावलेली शून्यातली नजर, त्या नजरेच्या किनार्‍यावर, फेसाळलेल्या पाण्यावर ,रुतलेल्या लाटांवर, हलकेच खेळताना बघ मला ! शोधतानाही शब्द म्हणूनच शोध, त्या शब्दात निसरड्या वाटेवरून, घसरत जाणारी सळसळहि शोध ! काहीच नाही जमलं, तर सरळ पाण्यात प्रतिबिंब बघ स्वता:च, त्यावर बोटानी स्पर्श कर , एकामागुन एक तरंग उठतील, थोडफार त्याना ऐकण्याचा प्रयत्न कर, काहीतरी सांगण्याचा प्रयत्न होतो त्यांच्याकडून , पण आपल्यालाच जमत नसतं, त्याना अनुभवणं. निरागस असतो त्यांचा स्वर ! आणखी शब्दाना अनुभवायचं असेल, तर ओलसर हिरव्यागार कांतीच्या पानावर, थांबलेला एक शांत नितळ थेंब एकटक एक नजर लाव त्याच्याकडे, तो तुलाच आपला हात देईल , " घे ! एकदा स्पर्श कर ! सहवासाचे क्षण मलाही हवेत ! तुझ्या स्पर्शाने मीही ते अनुभवेन, मलाही तुझ्या उबदार तळहाताच्या त्वचेशी बोलायचय तुझ्या हातांच्या मुठीत, क्षणभर स्वताहाला सगळ्यांपासून लपवून घ्यायचय ! थेंबांचे हेच शब्द तुझ्या कानावर पडतील, त्यासाठी फक्त तुला, डोळ्यांची भाषा वापरावी लागेल , तिला समजावी लागेल , डोळ्यानीच समजून द्यावी लागेल ! जमेल, तुला नक्की जमेल ! शब्दांच्या पावसात भिजायला, शब्दांवर प्रेम करायला, तुला नक्की जमेल !!