किनारा..

ही रूपके पारंपारिक आहेत पण तशी थोडीशी चपखल नाहीतही. "किनारा" आणि "समुद्र" यांची आदलाबदल करूनही ही कविता वाचता येते, हे रूपके चपखल नसण्याचे द्योतक आहे : > माणसाने किनारा होण्यापेक्षा समुद्र व्हावे .. > तुटणार्‍या लाटेसारखे प्रत्येक दु:ख प्रवाही होऊन झेलणारा.. > समुद्राला नसतातच कुणी मित्र वा वैरीही > त्याच्या नशीबात असतात फक्त लाटा अन > दर लाटेसोबत मिळणारा नविन आघात ऊघडतो अनुभवाच्या नविन वाटा... > त्यातला एखादा वाळूचा किनारा लाट हळुवारपणे पांघरतो > अलगदपणे सागराशी हितगुज करतो.. > पण त्या किनार्‍यात गुंतायचे नसते समुद्राने > कारण खडक लाटा फोडून परतवतात नविन किनार्‍याचे... > म्हणुनच म्हणतो किनारा होण्यापेक्षा समुद्र व्हावे > शेवटी तोच असतो सोबती दुःख प्रत्येक लाटेचे सामाऊन घेणारा...

प्रतिमा जरी सुख-स्वप्नांच्या अशा अवेळीच भंगल्या... भरकट्लेले विचार व्यसनात बुडवण्यापेक्शा कविता केलेल्या चांगल्या... हे मात्र बरं आहे !!! कविता करत राहा :)

कल्पना छानच आहे. फक्त पूर्ण घासलेली-पुसलेली नाही, त्यामुळे कच्चा खर्डा समोर ठेवल्यासारखा भास झाला इतकेच. कल्पनास्फूर्ती होऊन ती लिहिण्याचे कार्य करणे म्हणजे कवित्वाचा अर्धा-अधिक भाग तुमच्यापाशी आहेच. उरले फक्त मनन, स्व-संपादन, आणि वाचकाच्या दृष्टिकोनातून तेच शब्द वाचून घेण्याची संवेदनाशक्ती. तीही बहुधा तुमच्यापाशी आहे. कारण कविता सांगितली म्हणजे केवळ आपल्या मनाच्या भावनांना स्वतःसाठी सुचलेले शब्द राहत नाहीत. त्याच भावना उत्कटतेने वाचकात निर्माण करायचा मानस असतो. त्यामुळे तो वाचक कोण ते ठरवून, त्याच्या नजरेतून कविता वाचता आली पाहिजे. हेदेखील तुम्ही बहुधा केले असावे - येथेही काही वाचकांच्या मनाला तुमची कविता भिडलीच आहे. "प्रतिमा जरी ... चांगल्या" ही चारोळी बरी जमली आहे, याबाबत प्राडॉ यांच्याशी सहमत :-)