कविता

कालची गळाली फुले रे, आज नविन आली त्यांची अपूर्ण स्वप्ने आज पूर्ण झाली सार्या सडक्या बिया त्या परसात फेकून दिल्या मी कशा सुरेख लोम्ब्या आल्या त्यातल्याच काही रूजुनी कालची रडकी दु:खे पहा आज सुखे व्याली त्यांची अपूर्ण... नभात तुटले तारे म्हणून कधी तारांगण रडते का रे आत्म्यास तयांचा शांती म्हणून कुणी श्राद्ध करते का रे अरे ,नव्या उमलत्या तार्यास त्याने फक्त जागा रीकामी केली त्यांची अपूर्ण... बंध रेषमी धरून उराशी झाडाने उगीच गलका केला म्हणे,फुलपाखरु हळुवार होता होता सुरवंट नाहीसा झाला अरे सुरवंट त्यातला संपला कधीचा फक्त उद्घोषणा आज झाली त्यांची अपूर्ण... अखंड फिरत्या चक्राची या तू एक गिर

म्हणे "वनसृष्टी" ईश्वराला केलास तूं दुजा भाव देवूनी वाचा अन चाल "जीवसृष्टीला" हंसला ईश्वर मनांत अपुल्या म्हणे तो "वनसृष्टीला" पस्तावलो मी वाटते मला देऊन ते "जीवसृष्टीला" एका बिजा पोटी तरुं कोटी जन्म घेती सुमनें फळें परी वाचाळ होवूनी केली "मानवानें" सदैव भांडणे दूर जावूनी विसरला हा "मानव" अपुली मुळे श्रीकृष्ण सामंत (स्यान होझे कॅलिफोरनीया) shrikrishnas@gmail.com

कवितेचा आशय असा आहे की आपण मोठी माणसं,मोठ्यांबरोबर औचित्य ठेवून वागत असतो,का तर एकमेकाच्या भावना सांभाळण्यासाठी आपली ही धडपड असते.पण तोच जर लहान मुलाबरोबर आपला संपर्क आला तर बहुदा आपण आपले "मूड" संभाळण्याचा प्रयत्न करतो.मुलांच्या भावनांची जास्त कदर करत नाही.ह्या कवितेत तिच मध्य कल्पना आहे. फादरस डे वाटेत एका अनोळख्याला जवळ जवळ आपटलो "माफ करा"असे म्हणून मी त्याच्या पासून सटकलो "करा माफ"मला पण म्हणत थांबला तो क्षणभर औचित्याच्या वागण्याने सुखावलो आम्ही दोघे वरवर आपल्या घरी स्थिती असते निराळी लाहान थोरासी चटकन आपण वागतो फटकून झाली त्यादिवशी गम्मत होतो कामात मी दंग चिमुकल्या माझ्या मुलाने के

सकाळ म्हणाली दुपारला ही संध्याकाळ, रोज कुजबुजत असते काळोखाशी ऐकून हे, दुपार सांगे तिला (सकाळला) घेऊन तूं पण जाशी की पहाटेला रोज फिरायला अन, देई निरोप तुला ती (पहाट) लगेच,पाहुनी सूर्याला ऐकूनी त्यांचा संवाद दिवस म्हणे रात्रीला दोष असे हा सूर्याचा करी तो उदय अन अस्थ दिवसाचा ऐकून हे, रात्र सांगे दिवसाला दोश नको देऊं तूं सूर्याला दोष असे हा पृथ्वीचा गर,गर फिरुनी सूर्याभोवती जन्म दिला तिने ह्या सर्वांना पाणावल्या डोळ्याने म्हणे पृथ्वी सूर्याला भलेपणाचे "दिवस"संपले जन्म देऊनी ह्या सर्वांना अन मिळे दोष आपल्या दोघांना स्तिथप्रद्न्य तो सूर्यनारायण समजावी त्या माउलीला आठवशी त्या सुभाषीताला कालाय त

प्रदीप कुलकर्णी ह्यांची 'शब्दहो, थांबा जरा...!' ही गझल वाचून नवीन 'अर्थव्यवस्थेतील' काही दृश्ये आमच्या डोळ्यांसमोर तरळून गेली! ;) ......................................... शेठहो, थांबा जरा...! ......................................... शेठहो, थांबा जरा! ते गुंफणे 'अर्था'त गाणे! आजच्यापुरते तरी घ्या, घ्या तुम्ही थोडे दमाने!! 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! का अशी खालून थैली? 'येथे' नको 'तेथे' असू द्या ! लक्ष ठेवी का शिपाई?

शोध शोध तुझा घेत फिरत राहिले जळी,स्थ्ळी आणि पाशाणी. थकले,त्रासले,कोलमडले, तरीहि भटकतच राहिले.

शोध शोध तुझा घेत फिरत राहिले जळी,स्थ्ळी आणि पाशाणी. थकले,त्रासले,कोलमडले, तरीहि भटकतच राहिले.

या पाखरांस आता आहे निघून जाणे हे शब्द सूर सरले ओठी न येई गाणे छेडीत रोज तारा येई जुळून गीत ह्रद्यातूनी भरोनी येई फूलून प्रीत सार्‍या स्मृती सुखाच्या दाटून आज आल्या गेली उडून पिल्ले डोळ्यात प्रेमधारा रे माझिया पिलांनो हा जीव गुंतला रे डोळ्यात आज माझ्या बघ प्राण साठला रे फिरता नभांगणात परतून येथ या रे वेड्या जीवास माझ्या रे एक साद द्या रे हे वेड या मनाचे तुंम्हास रे कळावे अन् शब्द सूर ताल पुन्हा जुळून यावे