कविता

रात चांदण टिपूर सांडल वार्‍याचा बी साज नवा प्रणयरातीला कुठ चालला शृंगाराला सोडून या नथनी पैंजण दूर ठेवल कशास त्यांची भीड उगा प्रणयाच्या या साजापुढती सोन्याचाही साज फिका हाती माझ्या हात सख्याचा अन् फुललेली रात हवी नभांगणातील लाख चांदणी प्रीत बघुनी जळल मनी प्रेमामध्ये हवी सहजता शृंगारातही लाज हवी अस सामोर जाव रातीला रोजच व्हावी रात नवी

जो तो वागे अपुल्या अक्कलेनुसार शहाण्यानी करावा ह्यावर नीट विचार शक्य कसे झाले असते ज्ञानेश्वराना सोळाव्या वर्षी ज्ञानेश्वरी लिहीणे अन शिवरायाना तोरणा जिंकणे संपादूनी ज्ञान पस्तीस वर्षावरी करूनी अमेरिकेची वारी अचंबीत केली जनता सारी देवूनी भाषणे आध्यात्मावरी झाला ऐकून पाश्चिमात्यां आनंद कोण असती ते शिवाय विवेकानंद जसे वाढे एखाद्दयाचे वय होई कदाचीत अक्कलेचा क्षय लहान मोठा न कळे त्याला अपमानीत करूनी ज्याला त्याला शहाणा म्हणोनी मिरवीतो स्वतःला म्हणून म्हणतो नका घालूं वाद असो समोर लहान अथवा थोर जो तो वागे अपुल्या अक्कलेनुसार शहाण्यानी करावा ह्यावर नीट विचार श्रीकृष्ण सामंत

छोट्या छोट्या रात्री होत जातात लांब लांब धावत पळत जाणाऱ्या झोपेला सांगू कसे मी जरा थांब थांब मनात माझ्या बेचैनी प्रतिक्षा माझ्या नयनी होईल जेव्हा अशी स्थिती करिन मी तुजवर प्रीति भोळा खूळा अशी माझी महती नको विचारू मज इच्छा कोणती घट्ट धरूनी मी तुला मिठ्ठीत वाटे मला मी वसतो स्वर्गात फुलासम खुलुनी मन देई सुगंध स्पर्षूनी तुझ्या कायेला होई ते धुंद निष्काम होवूनी सोडिल ते दोस्ति होईल जेव्हा अशी स्थिती करिन मी तुजवर प्रीति झेप घेई मन आकाशी पक्षि होवूनी स्वप्नी शोधे मंझिल घिरट्या घेवूनी स्वप्ने स्वप्नेच असली जरी होतात ती खरी कधितरी डोळे राहूनी उघडे पाहू लागती स्वप्ने करिती प्रतिक्षा होईल का कुणी

हल्ली थंडी काही तितकीशी गुलाबी वाटत नाही पहाटेच्या थंडीत ऊठुन व्यायाम करावासा वाटतो अंथरुणाची ओढ आता पुर्वीसारखी वाटत नाही हल्ली थंडी काही तितकीशी गुलाबी वाटत नाही हल्ली मंडईतही पुर्वीसारखे नजरेला गजरे दिसत नाही कारण गजरे विकणारी बाई आता गजरे विकत नाही देवांच्या तसबिरी विकण्याचा नवा धंदा ती करते आणि या धंद्यात पैसा जास्त सुटतो असं काहीसं म्हणते म्हणलं जाऊदे, नाहीतरी आपल्याला गजर्‍याची तितकी काही गरज राहिलेली नाहीये आणि थंडीही आता पुर्वीसारखी गुलाबी राहिलेली नाहीये रात्रीच्या आकाशात आजकाल नुसते ढगच दिसतात सगळ्या चांदण्या कुठे गेल्या काहीच कळत नाही चंद्रही आता पहिल्यासारखा लोभस वगैरे वाटत नाह

त्या पारिजातकाच्या तळी शुभ्र सडा फुला॑चा वेचन्यास ति शुभ्र सुमने जमला मेळा मुला॑चा सुप्रभाति सुसमयि रिमझिम रिमझिम मेघ बरसतो पक्षी करीती मधुर किलबिल आसम॑ती सुग॑ध दरवळतो

एकदा "दोन" म्हणे "एकाला" आहेच मी तुझ्या पेक्षा मोठाला ऐकून हे वाटे "तिनाला" माहीत नाही का "एक" आणि "दोनाला" मीच आहे त्यांच्या पेक्षा मोठाला दोन शिंगी "चार" होता आपल्या घरात हे संभाषण गेले त्याच्या कानात ओरडून तो म्हणाला वरच्या आवाजात ऐकल कारे "एक" "दोन" आणि "तिना" "पांच" "सहा" "सात" "आठ"आणि मीना कबूल झालो आहो "नऊना" तेच आहेत आमच्या पेक्षा मोठे "शून्य" बिचारा कोपर्यात होता बसून ऐकून सारे आले त्याला भरभरून स्वतःशीच म्हणाला ठाऊक नाही त्यांना माझी किंमत घेऊन मला शेजारी,जेव्हां एखादा दाखवील हिम्मत वृद्धि होईल त्याची कळत नकळत सूर्य,चन्द्र,तार्यांचा आहे माझ्या सारखा आकार पण सांगतात का ते कधी आमचाच

एकदा जिभली बोले दातांस मी अशी (बिचारी) एकटी तुम्ही मात्र आहांत पुरे बत्तीस मला नाही हाड न काड मी आहे स्नायूचागोळा चुकून फिरले ईकडे तिकडे तुम्ही करता माझा चोळामोळा करिती ते (लोक) तुमचा उपयोग म्हणती बोललो आम्ही जिभ "चाऊन" ऐकून हे जिभलीचे संभाषण दातं म्हणती तिला वाईट सवंय आहे तुला घेतली जिभ लावली टाळ्याला बडबड करिशी तूं भारी निस्तरावे लागे आम्हांपरी वटवट तुझी ऐकून म्हणती ते (लोक) वैतागून गप्प रहाण्या काय घेशी कां पाडू ती बत्तिशी? (बिचारे दांत) श्रीकृष्ण सामंत (स्यान होझे कॅलिफोरनीया)