कविता

एकदा "दोन" म्हणे "एकाला"
आहेच मी तुझ्या पेक्षा मोठाला
ऐकून हे वाटे "तिनाला"
माहीत नाही का "एक" आणि "दोनाला"
मीच आहे त्यांच्या पेक्षा मोठाला

दोन शिंगी "चार" होता आपल्या घरात
हे संभाषण गेले त्याच्या कानात
ओरडून तो म्हणाला वरच्या आवाजात
ऐकल कारे "एक" "दोन" आणि "तिना"
"पांच" "सहा" "सात" "आठ"आणि मीना
कबूल झालो आहो "नऊना"
तेच आहेत आमच्या पेक्षा मोठे

एकदा जिभली बोले दातांस
मी अशी (बिचारी) एकटी
तुम्ही मात्र आहांत पुरे बत्तीस

मला नाही हाड न काड
मी आहे स्नायूचागोळा
चुकून फिरले ईकडे तिकडे
तुम्ही करता माझा चोळामोळा
करिती ते (लोक) तुमचा उपयोग
म्हणती बोललो आम्ही जिभ "चाऊन"

ऐकून हे जिभलीचे संभाषण
दातं म्हणती तिला
वाईट सवंय आहे तुला
घेतली जिभ लावली टाळ्याला

बडबड करिशी तूं भारी
निस्तरावे लागे आम्हांपरी
वटवट तुझी ऐकून
म्हणती ते (लोक) वैतागून
गप्प रहाण्या काय घेशी
कां पाडू ती बत्तिशी?
(बिचारे दांत)

कालची गळाली फुले रे,
आज नविन आली
त्यांची अपूर्ण स्वप्ने
आज पूर्ण झाली

सार्या सडक्या बिया त्या
परसात फेकून दिल्या मी
कशा सुरेख लोम्ब्या आल्या
त्यातल्याच काही रूजुनी
कालची रडकी दु:खे
पहा आज सुखे व्याली
त्यांची अपूर्ण...

नभात तुटले तारे
म्हणून कधी तारांगण रडते का रे
आत्म्यास तयांचा शांती
म्हणून कुणी श्राद्ध करते का रे
अरे ,नव्या उमलत्या तार्यास त्याने
फक्त जागा रीकामी केली
त्यांची अपूर्ण...

म्हणे "वनसृष्टी" ईश्वराला
केलास तूं दुजा भाव
देवूनी वाचा अन
चाल "जीवसृष्टीला"

हंसला ईश्वर मनांत अपुल्या
म्हणे तो "वनसृष्टीला"
पस्तावलो मी वाटते मला
देऊन ते "जीवसृष्टीला"

एका बिजा पोटी तरुं कोटी
जन्म घेती सुमनें फळें
परी
वाचाळ होवूनी
केली "मानवानें"
सदैव भांडणे
दूर जावूनी विसरला
हा "मानव" अपुली मुळे

श्रीकृष्ण सामंत (स्यान होझे कॅलिफोरनीया)
shrikrishnas@gmail.com

कवितेचा आशय असा आहे की आपण मोठी माणसं,मोठ्यांबरोबर औचित्य ठेवून वागत असतो,का तर एकमेकाच्या भावना सांभाळण्यासाठी आपली ही धडपड असते.पण तोच जर लहान मुलाबरोबर आपला संपर्क आला तर बहुदा आपण आपले "मूड" संभाळण्याचा प्रयत्न करतो.मुलांच्या भावनांची जास्त कदर करत नाही.ह्या कवितेत तिच मध्य कल्पना आहे.

फादरस डे

वाटेत एका अनोळख्याला
जवळ जवळ आपटलो
"माफ करा"असे म्हणून मी
त्याच्या पासून सटकलो

"करा माफ"मला पण
म्हणत थांबला तो क्षणभर
औचित्याच्या वागण्याने
सुखावलो आम्ही दोघे वरवर

आपल्या घरी
स्थिती असते निराळी
लाहान थोरासी चटकन
आपण वागतो फटकून

सकाळ म्हणाली दुपारला
ही संध्याकाळ,
रोज कुजबुजत असते काळोखाशी
ऐकून हे,
दुपार सांगे तिला (सकाळला)
घेऊन तूं पण जाशी की
पहाटेला रोज फिरायला
अन,
देई निरोप तुला ती (पहाट)
लगेच,पाहुनी सूर्याला

ऐकूनी त्यांचा संवाद
दिवस म्हणे रात्रीला
दोष असे हा सूर्याचा
करी तो
उदय अन अस्थ दिवसाचा

ऐकून हे,
रात्र सांगे दिवसाला
दोश नको देऊं तूं सूर्याला
दोष असे हा पृथ्वीचा
गर,गर फिरुनी सूर्याभोवती
जन्म दिला तिने ह्या सर्वांना

प्रदीप कुलकर्णी ह्यांची 'शब्दहो, थांबा जरा...!' ही गझल वाचून नवीन 'अर्थव्यवस्थेतील' काही दृश्ये आमच्या डोळ्यांसमोर तरळून गेली! ;)

.........................................
शेठहो, थांबा जरा...!
.........................................

शेठहो, थांबा जरा! ते गुंफणे 'अर्था'त गाणे!
आजच्यापुरते तरी घ्या, घ्या तुम्ही थोडे दमाने!!

'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या !
का अशी खालून थैली? 'येथे' नको 'तेथे' असू द्या !
लक्ष ठेवी का शिपाई? काम करण्याचे बहाणे?