दंभकुठार यांच्या मुळे एक इंग्रजी कविता वाचायला मिळाली : An Almost Made Up Poem: see you drinking at a fountain with tiny blue hands, no, your hands are not tiny they are small, and the fountain is in France where you wrote me that last letter and I answered and never heard from you again. you used to write insane poems about ANGELS AND GOD, all in upper case, and you knew famous artists and most of them were your lovers, and I wrote back, it’ all right, go ahead, enter their lives, I’ not jealous because we’ never met. we got close once in New Orleans, one half block, but never met, never touched. so you went with the famous and wrote about the famous, and, of course, what you found out is that the famous are worried about their fame –– not the beautiful young girl in bed with them, who gives them that, and then awakens in the morning to write upper case poems about ANGELS AND GOD. we know God is dead, they’ told us, but listening to you I wasn’ sure. maybe it was the upper case. you were one of the best female poets and I told the publishers, editors, “ her, print her, she’ mad but she’ magic. there’ no lie in her fire.” I loved you like a man loves a woman he never touches, only writes to, keeps little photographs of. I would have loved you more if I had sat in a small room rolling a cigarette and listened to you piss in the bathroom, but that didn’ happen. your letters got sadder. your lovers betrayed you. kid, I wrote back, all lovers betray. it didn’ help. you said you had a crying bench and it was by a bridge and the bridge was over a river and you sat on the crying bench every night and wept for the lovers who had hurt and forgotten you. I wrote back but never heard again. a friend wrote me of your suicide 3 or 4 months after it happened. if I had met you I would probably have been unfair to you or you to me. it was best like this. Charles Bukowski बुकोव्स्की यांची क्षमा मागून केलेले माझे भाषांतर : त्या कारंज्यापाशी पीत बसलेली तुला नेहमी पहाणारा मी निळसर, इवल्याशा हातांची तू, नाही तुझे हात इवले नाहीत, पण होते छोटेच; आणि तो कारंजाही फ्रान्समधला जिथून तू लिहीले मला तुझे शेवटचे पत्र आणि मी उत्तर लिहीले आणि त्यावर मला कधीच काही कळले नाही तुझ्याकडून. जाड , ढोबळ शब्दांत खुळ्या कविता लिहायचीस तू देव नि त्याच्या दूतांबद्दल; सगळ्या बड्या कलावंताना ओळखायचीस नि त्यातले जवळजवळ सगळे तुझे आशक. मी लिहीले, ठीक आहे बाई, जा त्यांच्या मागे. मी कशाला जळू - नाहीतरी भेटलोय कुठे कधी आपण. जास्तीत जास्त जवळ आलो होतो न्यू ऑर्लीन्समधे , अर्ध्या रस्त्यावर होतो एकमेकांच्या ; पण भेट नाही , स्पर्श नाही. त्यामुळे तू त्या बड्यांबरोबर गेलीस नि बड्यांबद्दल लिहीत राहिलीस , आणि अर्थातच , तुला कळले होते एव्हाना की मोठ्या लोकांना पर्वा असते आपल्या प्रसिद्धीबद्दलच, पण त्याना शय्येमधे "ते" देणार्‍या आणि सकाळी उठून जाड , ढोबळ शब्दांत देव नि त्याच्या दूतांबद्दल खुळ्या कविता लिहीणार्‍या सुंदर, तरुण मुलीबद्दल त्याना काहीही देणेघेणे नाही. देव मेलाय, आपल्या सगळ्याना तर ते ठाऊकच आहे. पण तुझ्या कविता वाचून वाटायचे - कुणास ठाऊक ? कदाचित त्या जाड ढोबळ शब्दांमुळे असेल, तू सर्वोत्तम कवयत्रींपैकी वाटायचीस म्हणून मी प्रकाशकांना सांगितले : "तिच्या , तिच्या कविता छापा. ती वेडी असेल पण तिच्यात जादू आहे. आणि तिच्यातल्या निखार्‍यांमधे कसलेच नाही हीण." एखाद्या स्त्रीवर केवळ पत्रांवाटे , तिचे छोटेसे फोटो खिशात बाळगून, अस्पर्श प्रेम करणार्‍या प्रियकराप्रमाणे होतो मी. कदाचित आपण एकाच खोलीत असताना मी सिगारेट्स हुंगत बसताना नि बाजूच्या बाथरूममधून तुझ्या लघवीचा आवाज ऐकताना कदाचित मी तुझ्यावर आतापेक्षा जास्त प्रेम केलेही असते. पण ते व्हायचे नव्हते. तुझ्या पत्रांचा सूर आर्त होत गेला - तुझ्या सर्व आशकानी तुला फसवले होते. पोरी , मी लिहीले , सर्वच आशक फसवणूक करतात. त्याचा काही उपयोग नाही झाला . तू म्हणालीस तुझा एक रडण्याचा बाक होता, एका पूला शेजारी नि तो पूल होता नदीवर आणि तू त्या बाकावर रोज रात्री तुला दुखावणार्‍या नि विसरून गेलेल्या आशकांबद्दल शोक करत बसायचीस. मी उत्तर लिहीले पण नंतर तुझी उत्तरे थांबली. तुझ्या आत्महत्येनंतर तीन-चार महिन्यानी एका मित्राने त्याबद्दल मला कळवले. जर आपण भेटलो असतो तरी मी तुला नि तू मला न्याय दिला नसताच. त्यामुळे जे झाले तेच उत्तम .