कविता

राम राम मंडळी --'शादी से पहले और शादी के बाद' ह्या माझ्या हिंदी कवितेचा मराठी अनुवाद :)
-------------------------------
लग्नाआधी हाती हात
शब्दांमधे मधुर मिठास
फोनवर बोलणं तासनतास
भेटल्यावरही रोजचं खास ..१

आकाशीचा रंग निळा
वा असो घनघोर वर्षा
कप कॉफीचा, एक छोटासा
दोन जीवांना हो पुरेसा ..२

लग्न होता सारे संपले
तिचे 'ना' केवळ नाव बदले
संध्याकाळी येतो घरी मी
घेऊनिया भाजीचे ओझे ..३

तसे एकांती बोलतो अजूनि
वेळेचा ना हिशोब ठेवूनि
घरखर्च नि 'फी' पोरांची
जमा संपते चुटकीसरशी ..४

आज कालचा उद्दया असतो
आणि
आज उद्दयाचा काल असतो
मग
उद्दया जेव्हा ’आज’ होईल
आणि
’आज’ त्याचा ’काल’ होईल
तेव्हा
त्या उद्दयाच्या उद्दयाला
’आजचा’ ’उद्दयाच’ म्हटलं जाईल
आता
आज जे होत राहिलंय
त्याचं
काल म्हणून होत जाणार
जे
उद्दया म्हणून होणार आहे
त्याला
आज म्हणून म्हटलं जाणार
म्हणून
“आता कशाला उद्दयाची बात
बघ उडुनी चालली रात
भर भरूनी पिऊ
रस रंग नऊ
चल
बुडुनी जाऊ रंगात”
हे माणूस सिनेमातलं गोड गाणं शांताबाई हुबळीकरांच्या तोंडून ऐकून मजा यायची.

श्रीकृष्ण सामंत

काय करावे कळत नव्हते
मागुनही मिळत नव्हते
सरपटणार्या त्या आयुष्याला
हक्काचे असे बिळच नव्हते

--------------------------

काय करावे कळत नव्हते
कुणी आपुले म्हणतच नव्हते
शिवलेल्या त्या कावळ्याला
जिवंतपणि जगणेच नव्हते

--------------------------

काय करावे कळत नव्हते
समोर असून दिसत नव्हते
ती हाक ओठांवर पेलण्याला
शब्द माझे धजत नव्हते

----------------------------

काय करावे कळत नव्हते
रक्त व्यथेतून रुकत नव्हते
ह्रुदयावर फिरलेल्या त्या मोरपीसांचे
अरे घाव काय थोडे होते

-- कौस्तुभ

शादी से पहले हाथों में हाथ
लबों पर भी खूब मिठास
घंटोंतक चलें फोन पे बात
हर शाम उन्हें मिलने के बाद

अंबर का हो रंग नीला
या फिर हो घनघोर वर्षा
इक छोटा, कप कॉफी का
साथ देता दिवानों का…

शादी होते सबकुछ बदला
उनका न सिर्फ नाम बदला
घर आते हैं साँझ ढले हम
लिए हाथ सब्जी का थैला…

बातें अब भी होती हैं
घटोंतक वे चलती हैं
घरखर्चा और बच्चोंकी फीस
क्या जेब में अब कुछ बाकी है?

लाख पाहिल्या मी सुंदऱ्या अश्या
परि तुज सम आहेस तूच

वहा रे! ते नजर फेकणे
वहा रे! ते नखरेल चालणे
कसा सावरू सांग माझे भूलणे

हा केशभार की काळे घन समजू
हे नयन तुझे की लख्ख बिजली समजू
कुणा कुणाला देशिल असली सजा
लाख पाहिल्या मी सुंदऱ्या अश्या
परि तुज सम आहेस तूच

तुही सुंदर ऋतु ही सुंदर असे
माझे मन माझ्या काबूत नसे
शांत परिसर करितो माझी दुर्दशा
पिण्या वाचून चढली मला नशा
लाख पाहिल्या मी सुंदऱ्या अश्या
परि तुज सम आहेस तूच

जगदीश खेबुडकरांचं, दीदींच्या आवाजातलं 'सख्या रे घायाळ मी हरणी' हे सुंदर गीत ऐकलं. प्रियकराला भेटायला निघालेल्या पण उन्हाळ्यानं आणि प्रदूषणानं हैराण झालेल्या तरुणीची कैफियत आमच्या नजरेसमोर आली!
(श्रेय - मूळ गाणे गुणगुणत असतानाच सौ. चतुरंग यांना काही ओळी स्फुरल्या आणि तो धागा पकडून लगोलग आम्ही विणकाम करायला घेतले! ;) )

हा लोट कसला, धूर असे हो दाट
अंधार दिवसा, कुठं दिसंना वाटं
कुण्या द्वाडानं हाणता गाडी
केली मनधरणी
सख्या रे, घामट मी तरुणी

उघड्या खांद्यावरती सखये
जरा ओढ्णी ओढून घे तू
नजर विखारी असते सखये
त्या नजरेला जाणून घे तू

साडी जेव्हा नेसतेस तू
गाली जेव्हा हासतेस तू
शततारा त्या जळूनी जाती
अशी अप्सरा वाटतेस तू

सुंदरता तू नकोस लपवू
परि मोकळी नकोस उधळू
डंख मारण्या सगळे तत्पर
एवढेच बघ जाणून घे तू

वीज नभातील लखलख्णारी
सहज जाळ्ते कोणालाही
परि ती उतरून येता खाली
सखे शेवटी विझूनी जाई

शाप लज्जा नाही सखये
सौंदर्याची ही अभीव्यक्ती
सखे कमी तू नाहीस कोठे
जाणून घे तू तव स्त्री शक्ती

"अमेरिकेत प्रथमच येणाऱ्यानी आपले जूने संस्कार विसरूं नयेत, तसंच इथल्या चांगल्या गोष्टी शिकून आपली सुधारणा करून रहावं.इकडच्या गोष्टीचं अंधानूकरण करून राहिल्यास आपलीच पंचाईत करून घेतो.याची नंतर खंत करणं हे काय बरोबर नाही."
असं एकदा प्रो. देसाई मला भेटताभेटताच म्हणाले.
मी त्याना म्हणालो,
" हे बघा भाऊसाहेब कायदा न मोडता आपल्याला हवं ते करायला इकडे स्वातंत्र आहे.संस्कार म्हटलंत तर "तुम्हाला वाटेल ते तुम्ही करा"हेच इकडचे संस्कार आहेत"कसले संस्कार घेऊन बसलात?"
थोडसं नाराज होवून मला महणाले,

व्हायचं ते तसं होऊन गेलं आहे
फक्त आठवणी उरल्यात आता
कालचा दिवस केव्हाच संपला
आलीस सोडून तू काटेरी वाटा

समजायचं तसं ते एक वादळ होतं
आयुष्याला फिरवून ते निघून गेलं
किती खंबीर आहेस तू मनाने हेच
जाता जाता त्यानं जाणवून दिलं

वेदनांमधून सार्‍या बाहेर पड आता
एक छान हसरं आयुष्य दिसेल तुला
पुन्हा एकदा भर मनात उत्साह जरा
दिसेल जागोजागी प्राजक्त फुललेला

तुझ्या निरागस भावी आयुष्यामध्ये
माझी भाबडी साथ तुला चालेल का
तुझा जीवनसाथी होण्याचं भाग्य
जिवलगा, सांग मला मिळेल का ?