कविता

हाच ब्लॉग बरा का तोच ब्लॉग बरा ही कविता बरी की ती कविता बरी हा ज्याचा त्याचा चॉईस असतो. निर्मिती ही निसर्गाची मानवाला दिलेली देणगी आहे.निसर्गात सुद्धा व्हरायटी असते.पण कॉपी कधीच आढळणार नाही.दोन जुळ्या भावंडात सुद्धा किंचीत असा फरक असतो.हे निसर्गाकडून शिकण्यासारखं आहे. अनुवाद झाल जरी तरी तो कॉपी कॅट नसावा.

(अनुवादीत.

तुझी याद आली पहाटे पहाटे जणु चांदण्याला खुली रात भेटे तुझा स्पर्श होता तनु मोहरावी मिठीने तुझ्या रातराणी फुलावी तुझ्या सोबती रात्र व्हावी सुगंधी फुलांनी ही हेवा करावा मनी तुझे हट्ट सारे तुझ्या मागण्या या तुला सावरीता मी हरवुन जावे तुझे स्वप्न डोळ्यात जागेपणी ही मला जाणवे की तुझे स्वप्न मी दुरावा जरी हा तरी ओढ वाटे- तुझी याद आली पहाटे पहाटे

मोडेन पण वाकणार नाही तत्व माझे सोडणार नाही दारु न पिता झिंगणार नाही झोप न येता पेंगणार नाही कसल्या आल्या भावना शिस्ती शिवाय रहावेना मोडेन पण वाकणार नाही तत्व माझे सोडणार नाही दुःखाची नाही कसली खंत परिणामाची नाही मुळीच भ्रांत पुरूषगीरी सोडणार नाही स्त्रीचा अवमान टाळणार नाही मोडेन पण वाकणार नाही तत्व माझे सोडणार नाही करून करून भागले देवपूजेला लागले नैवेद्दया शिवाय पूजा नाही प्रसाद मागल्यावर देणार नाही मोडेन पण वाकणार नाही तत्व माझे सोडणार नाही वय झाले तरी आढ्य रहाणार आपले तेच खरे म्हणणार लाकडे स्मशानात गेली तरी वाद घातल्या शिवाय रहाणार नाही. मोडेन पण वाकणार नाही तत्व माझे सोडणार नाही श

(अनुवादीत.कवी-एस.एच.बिहारी) हा चंद्रमुखी चेहरा केसाचा रंग सुनेहरा हे नीळसर नीळसर डोळे हे लक्षण असे वेगळे तारिफ करू का त्याची कलाकृती ही ज्याची कथा पुराणी तुझी जाते ऐकवीली सदाची तुला पाहूनी मानिले योग्य असे जे ऐकले ते मुरडत मुरडत चालणे ते जादू टोणा करणे शतदा मी संभाळणे मन काबूत नसणे तारिफ करू का त्याची कलाकृती ही ज्याची लाली सकाळच्या किरणाची रंगीत शोभा गालावरची संध्याकालीन अंधाराची जणू छाया केसाची तू तूडूंब नदी पाण्याची दुधाळलेल्या फेसाची मजा असे डुबण्याची तारिफ करू का त्याची कलाकृती ही ज्याची मी शोधीत असे मंदीर मंदीर माझ्या समोर दूर कर हा पडदा निघू दे हा अंधार हे लाडीक लाडीक वागणे करिते

देवाजवळ जाताना 'मी'पणा सोडावा म्हणतात तसाच गेलोही. पण ! मला भेटला मुर्तिमंत अहंकार मुर्तिजवळ असण्याचा. मोठ्या कष्टाने मन सावरले प्रकटणाय्रा 'मी'पणाला आवरले मनोमन खात्री पटली तीव्रतर खंतही वाटली त्या गाभाय्रात देवच नव्हता ! होता फक्त एक -- अहंकार आध्यात्मिकतेचा बुरखा पांघरलेला देवालाही आपल्या प्रदर्शनीय पुजेत डांबणारा आपल्याच श्रेष्ठत्वात रमणारा तो आणि त्याचा 'मी'!!!!!!!

काळा पहाड

राम राम मंडळी --'शादी से पहले और शादी के बाद' ह्या माझ्या हिंदी कवितेचा मराठी अनुवाद :) ------------------------------- लग्नाआधी हाती हात शब्दांमधे मधुर मिठास फोनवर बोलणं तासनतास भेटल्यावरही रोजचं खास ..१ आकाशीचा रंग निळा वा असो घनघोर वर्षा कप कॉफीचा, एक छोटासा दोन जीवांना हो पुरेसा ..२ लग्न होता सारे संपले तिचे 'ना' केवळ नाव बदले संध्याकाळी येतो घरी मी घेऊनिया भाजीचे ओझे ..३ तसे एकांती बोलतो अजूनि वेळेचा ना हिशोब ठेवूनि घरखर्च नि 'फी' पोरांची जमा संपते चुटकीसरशी ..४ मात्र आटलं प्रेम नाही पण सांगाया वेळ नाही करता संवाद नजरेतूनी शब्दांचा फुका खेळ नाही ..५ --------------------------

आज कालचा उद्दया असतो आणि आज उद्दयाचा काल असतो मग उद्दया जेव्हा ’आज’ होईल आणि ’आज’ त्याचा ’काल’ होईल तेव्हा त्या उद्दयाच्या उद्दयाला ’आजचा’ ’उद्दयाच’ म्हटलं जाईल आता आज जे होत राहिलंय त्याचं काल म्हणून होत जाणार जे उद्दया म्हणून होणार आहे त्याला आज म्हणून म्हटलं जाणार म्हणून “आता कशाला उद्दयाची बात बघ उडुनी चालली रात भर भरूनी पिऊ रस रंग नऊ चल बुडुनी जाऊ रंगात” हे माणूस सिनेमातलं गोड गाणं शांताबाई हुबळीकरांच्या तोंडून ऐकून मजा यायची. श्रीकृष्ण सामंत

काय करावे कळत नव्हते मागुनही मिळत नव्हते सरपटणार्या त्या आयुष्याला हक्काचे असे बिळच नव्हते -------------------------- काय करावे कळत नव्हते कुणी आपुले म्हणतच नव्हते शिवलेल्या त्या कावळ्याला जिवंतपणि जगणेच नव्हते -------------------------- काय करावे कळत नव्हते समोर असून दिसत नव्हते ती हाक ओठांवर पेलण्याला शब्द माझे धजत नव्हते ---------------------------- काय करावे कळत नव्हते रक्त व्यथेतून रुकत नव्हते ह्रुदयावर फिरलेल्या त्या मोरपीसांचे अरे घाव काय थोडे होते -- कौस्तुभ

शादी से पहले हाथों में हाथ लबों पर भी खूब मिठास घंटोंतक चलें फोन पे बात हर शाम उन्हें मिलने के बाद अंबर का हो रंग नीला या फिर हो घनघोर वर्षा इक छोटा, कप कॉफी का साथ देता दिवानों का… शादी होते सबकुछ बदला उनका न सिर्फ नाम बदला घर आते हैं साँझ ढले हम लिए हाथ सब्जी का थैला… बातें अब भी होती हैं घटोंतक वे चलती हैं घरखर्चा और बच्चोंकी फीस क्या जेब में अब कुछ बाकी है? ऐसा नहीं के प्यार हुआ कम फुरसद अब कहनेकी नहीं बात अगर हो नजरोंसे तो जरूरत अब लबोंकी नहीं..