कविता

दिवस उजाडूनी होतो सुरू
होतात अवहेलना अन तक्रारी
त्याही पेक्षा ती रात्र बरी

उजळणी होते रात्रीची
स्मरूनी बाचाबाची सकाळची
तू तू अन मी मी ची
अन खऱ्या खोट्याची

उद्धवा! अजब तुझे सरकार
जनार्धनाची हीच तक्रार
तुझ्याच दारी न्यायमंदिरी
खोटे बोलणे झाले असुनी
खरे मानण्याची कसली जबरी
सत्तेची ही कसली खूमखूमी

श्रीकृष्ण सामंत

तू जन्मी येता देवून प्रचंड वेदना
न्याहळते ती तुला घेवून गोड चुंबना
घेई तुला ती माऊली पोटाशी
रडून मात्र तू जग डोक्यावर घेशी

वेळी अवेळी जवळ घेवूनी
पाजिते ती तुला घेवूनी पदराशी
दुदु पिताना तू मात्र तिला
लाथेने धुसक्या मारिशी

शिकविले चालण्या जिने तुला
हांक मारता दूर धावशी सोडून तिला
तुला खेळण्या आणे ती खेळणी
एक एक करूनी टाकशी तू मोडूनी

गोड खाऊ करूनी देते तुला बशी
जमिनीवर तू खाऊ तुझा उडवून देशी
छान छान कपडे तुला तिने आणिले
खेळुनी मातीत तु ते सर्व मळविले

ताई म्हणे बाळूला
जावून सांगते आईला
तुच मारीलेस मला
ऐकून हे
आई म्हणे ताईला
दुसरी बाजू ऐकली पाहिजे

कोकरू म्हणे लांडग्याला
जावून सांगते मर्कटाला
तुच खाणार मला
अन
करीशी नुसता बहाणा
ऐकून हे
मर्कट म्हणे कोकराला
दुसरी बाजू ऐकली पाहिजे

प्रवीण मारे प्रमोदला
पोलीस सांगती कोर्टाला
ऐकून हे
जज्ज सांगे कोर्टाला
दुसरी बाजू ऐकली पाहिजे

आठवणी

जुन्या वहीची पानं चाळताना
मोरपीस हातात पडतं
मोरपीस गालावर फ़िरताना
आठवणींशी नातं जडतं

या आठवणींत बुडुन जाताना
आजचं नाही उरत भान
क्षण ते परत ना येतील आता
तीच होती सुखाची खाण

आठवणी असतात अनेकांच्या
तुमच्या, माझ्या, सर्वांच्या
प्रत्येकाची असते एकतरी आठवण
दु:खाची अथवा सुखाची साठवण

रात चांदण टिपूर सांडल
वार्‍याचा बी साज नवा
प्रणयरातीला कुठ चालला
शृंगाराला सोडून या

नथनी पैंजण दूर ठेवल
कशास त्यांची भीड उगा
प्रणयाच्या या साजापुढती
सोन्याचाही साज फिका

हाती माझ्या हात सख्याचा
अन् फुललेली रात हवी
नभांगणातील लाख चांदणी
प्रीत बघुनी जळल मनी

प्रेमामध्ये हवी सहजता
शृंगारातही लाज हवी
अस सामोर जाव रातीला
रोजच व्हावी रात नवी

जो तो वागे अपुल्या अक्कलेनुसार
शहाण्यानी करावा ह्यावर नीट विचार
शक्य कसे झाले असते
ज्ञानेश्वराना सोळाव्या वर्षी
ज्ञानेश्वरी लिहीणे
अन
शिवरायाना तोरणा जिंकणे

संपादूनी ज्ञान पस्तीस वर्षावरी
करूनी अमेरिकेची वारी
अचंबीत केली जनता सारी
देवूनी भाषणे आध्यात्मावरी
झाला ऐकून पाश्चिमात्यां आनंद
कोण असती ते शिवाय विवेकानंद

जसे वाढे एखाद्दयाचे वय
होई कदाचीत अक्कलेचा क्षय
लहान मोठा न कळे त्याला
अपमानीत करूनी ज्याला त्याला
शहाणा म्हणोनी मिरवीतो स्वतःला

छोट्या छोट्या रात्री
होत जातात लांब लांब
धावत पळत जाणाऱ्या झोपेला
सांगू कसे मी जरा थांब थांब

मनात माझ्या बेचैनी
प्रतिक्षा माझ्या नयनी
होईल जेव्हा अशी स्थिती
करिन मी तुजवर प्रीति

भोळा खूळा अशी माझी महती
नको विचारू मज इच्छा कोणती
घट्ट धरूनी मी तुला मिठ्ठीत
वाटे मला मी वसतो स्वर्गात

फुलासम खुलुनी मन देई सुगंध
स्पर्षूनी तुझ्या कायेला होई ते धुंद
निष्काम होवूनी सोडिल ते दोस्ति
होईल जेव्हा अशी स्थिती
करिन मी तुजवर प्रीति

हल्ली थंडी काही तितकीशी गुलाबी वाटत नाही

पहाटेच्या थंडीत ऊठुन व्यायाम करावासा वाटतो
अंथरुणाची ओढ आता पुर्वीसारखी वाटत नाही
हल्ली थंडी काही तितकीशी गुलाबी वाटत नाही

हल्ली मंडईतही पुर्वीसारखे नजरेला गजरे दिसत नाही
कारण गजरे विकणारी बाई आता गजरे विकत नाही
देवांच्या तसबिरी विकण्याचा नवा धंदा ती करते
आणि या धंद्यात पैसा जास्त सुटतो असं काहीसं म्हणते
म्हणलं जाऊदे, नाहीतरी आपल्याला गजर्‍याची तितकी काही गरज राहिलेली नाहीये
आणि थंडीही आता पुर्वीसारखी गुलाबी राहिलेली नाहीये

त्या पारिजातकाच्या तळी
शुभ्र सडा फुला॑चा
वेचन्यास ति शुभ्र सुमने
जमला मेळा मुला॑चा

सुप्रभाति सुसमयि
रिमझिम रिमझिम मेघ बरसतो
पक्षी करीती मधुर किलबिल
आसम॑ती सुग॑ध दरवळतो