कविता

हे स्केच पण मीच काढलंय्.....आणि त्यावर तीन चारोळ्या केल्यायत्......बघा आवडतात का ते.....उदय सप्रे

अति शितल मृदू शांत
चंद्र्मा तो ललाटी
जटी जया उगम पावे
जन्हवी पुण्यदाती
लेपुन तनू भस्मा
स्वात्मनंदा विराजी
नमन तव करीतो
शंकरा पुण्यराशी

अणू रणू व्यापणारी
लोचने तीन दिव्य
करी धरी ड्मरू
आणि त्रिशुळ भव्य
अति धवल दिव्य कांति
तेजसी ती प्रकाशी
नमन तव करीतो
शंकरा पुण्यराशी

अर्धांगी आदी शक्ती
वाम अंगास ज्याच्या
जगत वंद्य पुत्र
गणपती स्कंदराजा
देखणा करी प्रपंचा
शिव विरक्त योगी
नमन तव करीतो
शंकरा पुण्यश्लोकी

तुला माहित आहे
तु कधी गोड दिसायचीस
मी तुझ्याकडे पाहिल्यावर
तु हळुच लाजायचीस
आणि लाजुन हसल्यावर
गोडच गोड दिसायचीस !!

तुला माहित आहे
तु कधी रूसायचीस
तुला मी नकटे म्ह॑टल्यावर
तु गाल फुगवुन रूसायचीस !!

तुला माहित आहे
तु कधी हसायचीस
तुला टपोर्‍या मोगर्‍याचा गजरा दिला की
तु माझ्याकडे पाहुन सु॑दर हसायचीस !!

तुला माहित आहे
तु कधी जळायचीस
तुझ्या मैत्रिणीला मी
गाडीवरून घरी सोडायचो
तेव्हा तु जळुन जळुन जायचीस !!

पर्जन्याष्टक
१.
खूप पाऊस आला आणि गारा पडायला लागल्या
तसा मी खिडकी बंद करायला धावलो...
तू दार उघडून थेट अंगणात गारा वेचायला!
दोन चार हळव्या गारा माझ्यासाठी ओंजळीत घेऊन तू आलीस.
पावसात भिजलेली तू
तुझी आर्जवी ओंजळ
ओंजळीत विरघळणा‍र्‍या गारा...
मी पहातच राहिलो-
पावसात भिजल्यावर कविता कशी दिसते ते!

२.
मी एकदाच तुला विचारलं_
“पावसाचं आणि तुझं नातं काय?”
तू माझ्या मिठीत शिरत म्हणालीस,
“बघ ना माझ्या डोळ्यात!”
तेव्हा तुझ्या डोळ्यात बेभान पाऊस
आणि श्वासात मृदगंध...

थेंब टपोरे टपोरे
खाली आसुसली माती
मातीच्या गं अंगावर
लक्ष रोमांच फुलती

थेंब टपोरे टपोरे
पानापानात वाजती
फुलांच्या गं पाकळ्यात
मोती टपोरे झुलती

थेंब टपोरे टपोरे
गंध देहात, मनात
श्वास पुरता पुरेना
किती साठवू उरांत

थेंब टपोरे टपोरे
माझी तहान भागेना
तुझ्या स्मृती जागतात
डोळा डोळ्यास लागेना

-अविनाश ओगले