कविता

त्यांच्या कवितेतील पाऊस पाऊस आला आणि पाठोपाठ उगवल्या जिकडे तिकडे पावसाच्या कविता... त्यांच्या कवितेतला पाऊस रिमझिमत होता मोत्यासारखे भासत होते टपोरे थेंब हवेत दाटला होता सुखद गारवा त्यांनी लपेटल्या काश्मिरी शाली त्यांच्या अंगणात मोर नाचले पिसारा फुलवून. पावसानं आधी आमचं छप्पर उडवलं मग आमची पार दाणादाण उडवली. माणसं, चूल, कापडं सगळंच चिंब भिजलं छातीशी हात बांधून बसून राहिलो आडोशाला उपाशी पोटानं, काकडत, कुडकुडत... ज्यांच्या डोक्यावर असते छप्पर त्यांच्या कवितेत नाचतात मोर आमच्या कवितेत पावसानं फक्त चिखल केला फक्त चिखल केला... -अविनाश ओगले

शनि गेला मंगळकडे मागायाला हात म्हणे, युतीवे आपण दोघे करू सर्वांवर मात मंगळ म्हणे शनीला, रंग माझा बदलतो आहे, पृथ्वीवरचा माणूस इकडे यायला निघतो आहे. चंद्र म्हणे, माणसाचा आता भरवसा नाही राहिला. मला अक्षता टाकून एकदा रोहिणीला पाहून हसला. राहू - केतूने ऐकला संवाद म्हणे त्यांना सावध रहा. माणसासाठी अधुन-मधून आपापली स्थाने बदलत रहा.

उदय सप्रेंची शाळा ही कविता वाचली आणि तीनेक वर्षांपूर्वी जेव्हा छंदात कविता न लिहिण्याचा छंद होता तेव्हा लिहिलेली ही कविता सहजच आठवली.

फक्त शिकले सवरलेलेच नाही, तर कित्येक अशिक्षीत, अर्धशिक्षीत कामगार देखील दूरच्या देशात नशीब काढायला जात असतात. भारतात असतांना कदाचित काही कष्टकरी कामगारांना संघटनांचे पाठबळ शोषणापासून वाचवीत असेल. पण पुष्क्ळदा बाहेर देशात अशा तळागाळातल्या कामगारांचे हित बघायला कुणीही नसते. काही लोक असे सहजपणे म्हणून जातील, "काम आणि कष्ट केल्याशिवाय का पैसा मिळतो?" हे जरी खरे असले, तरी पैसा फेकून माणसाचे यंत्र बनवता येते का?

कोण म्हणतो रात्र झाली आत्ताच आमुच्या जीवनाची आत्ता कुठे सुरवात झाली फिरुनी पुन्हा या यौवनाची नुकतीच साठी मागे सरुनी यौवनाला जाग आली बहर पुन्हा आला असा की जीवनाची बाग झाली प्रियेस माझ्या आजवरी मी फुले कैक हो वाहिली गंध ऐसा त्या फुलांचा धुंदी आजही राहीली त्याच गंधाने अजुनी जेवनाचा बहर आहे रात्र थोडी जाहली पण एक बाकी प्रहर आहे गैरसमज नको माझ वय फक्त २५ आहे

तुझे माझे गुलाबाचे जुळ्लेच नाही नाते गुलाबाच्या गंधाहून काट्याचीच ओढ वाटे मैत्री मध्ये आपुल्या या भांडणच होती फार रुसुनिया कित्येकदा शब्दांचीच मारामार गुलाबाचे फुल देता काटे तुला बोचतात शब्द तुझे प्रेममय रातदिन टोचतात शब्दाविना फुलाविना तुझे माझे आहे नाते म्हणुनच गुलाबाच्या काट्यांचीही ओढ वाटे

पावसाचा शिडकावा अन् मायेचा ओलावा , मातीचा गंध आणि ह्रुदयाचा हा बंध वार्‍याची साद हेलावणारी ती हाक, चमकणारी विजं अन् प्रेमाचे हे बिजं पावसाचे अन् प्रेमाचे नाते तरी काय? सागराचे उधाण अन् कल्पनांचे आसमान चेहर्‍यावर उडणार्‍या तुषारांचे नसते भान हेलकावणार्‍या लाटा अन् भिजलेल्या वाटा, भिरभिरते विचार आणतं असतात मनातं पावसाचे अन् मनाचे नाते तरी काय? पडुन गेल्यावरही पाउस मनाला उफाळतो, वेलींना नटवतो आणि भावनांना ओघळवतो नदितले ते भोवरे भिरभिरतात

चटका.....एक विरह कविता..... तुझी साथ असल्यावर मरणातसुध्दा जगल्यासारखं वाटतं ! माझ्या तुझ्यावरील प्रेमाच्या उंचीपुढे मला आभाळही ठेंगणं वाटतं ! प्रेम डोळ्यांतून डोकावतं आणि स्पर्शामधे रेंगाळतं ! नि:शब्द भावांचा हा अनुभव, जणू आपलंच बोलणं गेंगणं वाटतं ! कधीतरी बरस ना सखे माझ्यासाठी, वळवाच्या पावसासारखी ! मला सम्पूर्ण वाचून पण तू थंडच ! जसं "पाण्याने" आगीला "डागणं" वाटतं ! ------------------------------------------------------------------------------------ आपण मला इथेही भेटू शकता : कवितांजली : http://uday-sapre.blogsp

शाळा..... लहान लहान मुलांच्या मोठ्ठया मोठ्ठ्या मनात आकांक्षांचं पीक ऊरी , वारं भरल्या कानांत ! त्रास देणारा शेजारचा मित्र पण जवळचा वाटतो आवडणारी मुलगी लांब असून जवळची वाटते ! कडीच्या डब्यातली एकाच साजुक तूप-साखरेची पोळी "गोल्ड्-स्पॉट्"च्या वॉटर बॅग मधील पाण्याची चव शिळी ! "मस्तीखोर" म्हणून उभी पट्टी तळहातावर मारणार्‍या बाई मधल्या सुट्टीत भरवायच्या त्यांच्या डब्यातली पोळी ! तूप-साखर गेली आणि आता "ब्रेड्-बटर आलं पण लहान मुलांच्या मनात मात्र तेच भावविश्व ओलं ! फक्त .....चुकलं की सर्वांसमोर ओरडणार्‍या "बाई" आणि सुधारावं म्हणून मारणारे "सर" आता दिसत नाहित ! चार भिंतींच्या वर्गांत बसतात हल्ल

मयूर मी व्हावे मन प्रान्गणी असे नाचावे वेशीपल्याड त्याने यावे मृद् गन्धाने मी ओळखावे गावातून घराघरान्वरून अन्गणी माझ्या हळूच उतरावे नयनान्वरी माझ्या हात ठेवावे कळत नकळतसे बरसावे उससण्या आधीच हळूवार स्पर्शावे पहिल्या स्पर्शाने अन्तर्बाह्य भिजवावे नहालेल्या वाफाळलेल्या माझ्या केसान्वर मोत्यान्ना उधळावे पहिल्या वहिल्या भेटीने असे पिसार्‍यावर हिरे पाचू बरसवावे