कविता

अति शितल मृदू शांत चंद्र्मा तो ललाटी जटी जया उगम पावे जन्हवी पुण्यदाती लेपुन तनू भस्मा स्वात्मनंदा विराजी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अणू रणू व्यापणारी लोचने तीन दिव्य करी धरी ड्मरू आणि त्रिशुळ भव्य अति धवल दिव्य कांति तेजसी ती प्रकाशी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अर्धांगी आदी शक्ती वाम अंगास ज्याच्या जगत वंद्य पुत्र गणपती स्कंदराजा देखणा करी प्रपंचा शिव विरक्त योगी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यश्लोकी अविरत जपी रामा भक्त श्रेष्ठा दयाळा शरण तव येता उद्ध्ररसी कृपाळा सहज तरूनी जाइ प्राथ्रितो जो शिवाला नमन तव करीतो शंकरा विश्वनाथा नृत्यनिपुण नटराजा मोहसी तू जगाला तांडव परि करीता विश्व जाते लयाला क

तुला माहित आहे तु कधी गोड दिसायचीस मी तुझ्याकडे पाहिल्यावर तु हळुच लाजायचीस आणि लाजुन हसल्यावर गोडच गोड दिसायचीस !! तुला माहित आहे तु कधी रूसायचीस तुला मी नकटे म्ह॑टल्यावर तु गाल फुगवुन रूसायचीस !! तुला माहित आहे तु कधी हसायचीस तुला टपोर्‍या मोगर्‍याचा गजरा दिला की तु माझ्याकडे पाहुन सु॑दर हसायचीस !! तुला माहित आहे तु कधी जळायचीस तुझ्या मैत्रिणीला मी गाडीवरून घरी सोडायचो तेव्हा तु जळुन जळुन जायचीस !! तुला माहित आहे तु कधी भाव खायचीस तुला कोणी प्रपोज केले की तु माझ्या बरोबर ए॑गेज आहे असे सा॑गुन जायचीस आणि मग माझा भाव वाढवुन जायचीस !!

पर्जन्याष्टक १. खूप पाऊस आला आणि गारा पडायला लागल्या तसा मी खिडकी बंद करायला धावलो... तू दार उघडून थेट अंगणात गारा वेचायला! दोन चार हळव्या गारा माझ्यासाठी ओंजळीत घेऊन तू आलीस. पावसात भिजलेली तू तुझी आर्जवी ओंजळ ओंजळीत विरघळणा‍र्‍या गारा... मी पहातच राहिलो- पावसात भिजल्यावर कविता कशी दिसते ते! २. मी एकदाच तुला विचारलं_ “पावसाचं आणि तुझं नातं काय?” तू माझ्या मिठीत शिरत म्हणालीस, “बघ ना माझ्या डोळ्यात!” तेव्हा तुझ्या डोळ्यात बेभान पाऊस आणि श्वासात मृदगंध... ३. बाहेर खूप पाऊस कोसळत होता रात्री आणि मी आपला तुला पावसाच्या कविता वाचून दाखवत होतो. अचानक दिवे गेले, अंधार झाला. एक वीज

थेंब टपोरे टपोरे खाली आसुसली माती मातीच्या गं अंगावर लक्ष रोमांच फुलती थेंब टपोरे टपोरे पानापानात वाजती फुलांच्या गं पाकळ्यात मोती टपोरे झुलती थेंब टपोरे टपोरे गंध देहात, मनात श्वास पुरता पुरेना किती साठवू उरांत थेंब टपोरे टपोरे माझी तहान भागेना तुझ्या स्मृती जागतात डोळा डोळ्यास लागेना -अविनाश ओगले

अति शितल मृदू शांत चंद्र्मा तो ललाटी जटी जया उगम पावे जन्हवी पुण्यदाती लेपुन तनू भस्मा स्वात्मनंदा विराजी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अणू रणू व्यापणारी लोचने तीन दिव्य करी धरी ड्मरू आणि त्रिशुळ भव्य अति धवल दिव्य कांति तेजसी ती प्रकाशी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अर्धांगी आदी शक्ती वाम अंगास ज्याच्या जगत वंद्य पुत्र गणपती स्कंदराजा देखणा करी प्रपंचा शिव विरक्त योगी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यश्लोकी अविरत जपी रामा भक्त श्रेष्ठा दयाळा शरण तव येता उद्ध्ररसी कृपाळा सहज तरूनी जाइ प्राथ्रितो जो शिवाला नमन तव करीतो शंकरा विश्वनाथा नृत्यनिपुण नटराजा मोहसी तू

कसे लागले वेड जीवाला कुठुन जुळले रेशीमधागे चांदरातीला चांदण्यांसवे कोण कुणासाठी हे जागे? कुठुन येइ असा अचानक प्राजक्ताचा गंध सभोवती कुणासाठी अन हसता हसता नकळत डोळे भरुन येती? कुणासाठी ही लागे हुरहुर कशासाठी ये भरुन हा उर कुणासाठी अन आनंदाच्या क्षणीही उठते मनात काहुर कोण आठवे फुल पाहता कोण आठवे सुर लावता भास कुणाचे होती आणिक वाटेवरुनी जाता जाता कसे,कुठे हे प्रश्ण निरर्थक कोण कुणा देणारे उत्तर तरी खरे की नाव कुणाचे आठवता मन होइ कातर...

तू तर माझी स्पेशल डीश द्यायच्याय तुला भरपूर वीश दिसली नाहीस एक दोन वीक बरी नव्हतीस, होतीस का सीक? स्पेशल माणसाला स्पेशल गीफ्ट आयुर्मान लाभो तुजला 'ह॑ड्रेड ए॑ड फीफ्थ'

तू, फक्त एकदाच हो म्हण आयुष्याचे तुझ्यासाठीच असतील सारे क्षण डोळ्यात उमटेल तुझ्या माझेच प्रतिबि॑ब प्रतिक्षण पण तू, फक्त एकदाच हो म्हण

त्यांच्या कवितेतील पाऊस पाऊस आला आणि पाठोपाठ उगवल्या जिकडे तिकडे पावसाच्या कविता... त्यांच्या कवितेतला पाऊस रिमझिमत होता मोत्यासारखे भासत होते टपोरे थेंब हवेत दाटला होता सुखद गारवा त्यांनी लपेटल्या काश्मिरी शाली त्यांच्या अंगणात मोर नाचले पिसारा फुलवून. पावसानं आधी आमचं छप्पर उडवलं मग आमची पार दाणादाण उडवली. माणसं, चूल, कापडं सगळंच चिंब भिजलं छातीशी हात बांधून बसून राहिलो आडोशाला उपाशी पोटानं, काकडत, कुडकुडत... ज्यांच्या डोक्यावर असते छप्पर त्यांच्या कवितेत नाचतात मोर आमच्या कवितेत पावसानं फक्त चिखल केला फक्त चिखल केला... -अविनाश ओगले