कविता

अति शितल मृदू शांत
चंद्र्मा तो ललाटी
जटी जया उगम पावे
जन्हवी पुण्यदाती
लेपुन तनू भस्मा
स्वात्मनंदा विराजी
नमन तव करीतो
शंकरा पुण्यराशी

अणू रणू व्यापणारी
लोचने तीन दिव्य
करी धरी ड्मरू
आणि त्रिशुळ भव्य
अति धवल दिव्य कांति
तेजसी ती प्रकाशी
नमन तव करीतो
शंकरा पुण्यराशी

अर्धांगी आदी शक्ती
वाम अंगास ज्याच्या
जगत वंद्य पुत्र
गणपती स्कंदराजा
देखणा करी प्रपंचा
शिव विरक्त योगी
नमन तव करीतो
शंकरा पुण्यश्लोकी

कसे लागले वेड जीवाला
कुठुन जुळले रेशीमधागे
चांदरातीला चांदण्यांसवे
कोण कुणासाठी हे जागे?
कुठुन येइ असा अचानक
प्राजक्ताचा गंध सभोवती
कुणासाठी अन हसता हसता
नकळत डोळे भरुन येती?
कुणासाठी ही लागे हुरहुर
कशासाठी ये भरुन हा उर
कुणासाठी अन आनंदाच्या
क्षणीही उठते मनात काहुर
कोण आठवे फुल पाहता
कोण आठवे सुर लावता
भास कुणाचे होती आणिक
वाटेवरुनी जाता जाता
कसे,कुठे हे प्रश्ण निरर्थक
कोण कुणा देणारे उत्तर
तरी खरे की नाव कुणाचे

तू तर माझी स्पेशल डीश
द्यायच्याय तुला भरपूर वीश
दिसली नाहीस एक दोन वीक
बरी नव्हतीस, होतीस का सीक?
स्पेशल माणसाला स्पेशल गीफ्ट
आयुर्मान लाभो तुजला 'ह॑ड्रेड ए॑ड फीफ्थ'

तू, फक्त एकदाच हो म्हण
आयुष्याचे तुझ्यासाठीच
असतील सारे क्षण
डोळ्यात उमटेल तुझ्या
माझेच प्रतिबि॑ब प्रतिक्षण
पण तू, फक्त एकदाच हो म्हण

त्यांच्या कवितेतील पाऊस

पाऊस आला आणि पाठोपाठ उगवल्या जिकडे तिकडे
पावसाच्या कविता...

त्यांच्या कवितेतला पाऊस रिमझिमत होता
मोत्यासारखे भासत होते टपोरे थेंब
हवेत दाटला होता सुखद गारवा
त्यांनी लपेटल्या काश्मिरी शाली
त्यांच्या अंगणात मोर नाचले पिसारा फुलवून.

पावसानं आधी आमचं छप्पर उडवलं
मग आमची पार दाणादाण उडवली.
माणसं, चूल, कापडं सगळंच चिंब भिजलं
छातीशी हात बांधून बसून राहिलो आडोशाला
उपाशी पोटानं, काकडत, कुडकुडत...

शनि गेला मंगळकडे
मागायाला हात
म्हणे, युतीवे आपण दोघे
करू सर्वांवर मात

मंगळ म्हणे शनीला,
रंग माझा बदलतो आहे,
पृथ्वीवरचा माणूस
इकडे यायला निघतो आहे.

चंद्र म्हणे, माणसाचा आता
भरवसा नाही राहिला.
मला अक्षता टाकून एकदा
रोहिणीला पाहून हसला.

राहू - केतूने ऐकला संवाद
म्हणे त्यांना सावध रहा.
माणसासाठी अधुन-मधून
आपापली स्थाने बदलत रहा.

उदय सप्रेंची शाळा ही कविता वाचली आणि तीनेक वर्षांपूर्वी जेव्हा छंदात कविता न लिहिण्याचा छंद होता तेव्हा लिहिलेली ही कविता सहजच आठवली. मनोगतावर व माझ्या जालनिशीवर पूर्वप्रसिद्ध झालेली ही कविता येथे मिपाकरांसाठी देण्याचा मोह आवरता आला नाही.

फक्त शिकले सवरलेलेच नाही, तर कित्येक अशिक्षीत, अर्धशिक्षीत कामगार देखील दूरच्या देशात नशीब काढायला जात असतात. भारतात असतांना कदाचित काही कष्टकरी कामगारांना संघटनांचे पाठबळ शोषणापासून वाचवीत असेल. पण पुष्क्ळदा बाहेर देशात अशा तळागाळातल्या कामगारांचे हित बघायला कुणीही नसते. काही लोक असे सहजपणे म्हणून जातील, "काम आणि कष्ट केल्याशिवाय का पैसा मिळतो?" हे जरी खरे असले, तरी पैसा फेकून माणसाचे यंत्र बनवता येते का? आणि त्यासाठी किती पैसा पुरेसा आहे?

कोण म्हणतो रात्र झाली
आत्ताच आमुच्या जीवनाची
आत्ता कुठे सुरवात झाली
फिरुनी पुन्हा या यौवनाची

नुकतीच साठी मागे सरुनी
यौवनाला जाग आली
बहर पुन्हा आला असा की
जीवनाची बाग झाली

प्रियेस माझ्या आजवरी मी
फुले कैक हो वाहिली
गंध ऐसा त्या फुलांचा
धुंदी आजही राहीली

त्याच गंधाने अजुनी
जेवनाचा बहर आहे
रात्र थोडी जाहली पण
एक बाकी प्रहर आहे

गैरसमज नको माझ वय फक्त २५ आहे

तुझे माझे गुलाबाचे
जुळ्लेच नाही नाते
गुलाबाच्या गंधाहून
काट्याचीच ओढ वाटे

मैत्री मध्ये आपुल्या या
भांडणच होती फार
रुसुनिया कित्येकदा
शब्दांचीच मारामार

गुलाबाचे फुल देता
काटे तुला बोचतात
शब्द तुझे प्रेममय
रातदिन टोचतात

शब्दाविना फुलाविना
तुझे माझे आहे नाते
म्हणुनच गुलाबाच्या
काट्यांचीही ओढ वाटे