कविता

दंभकुठार यांच्या मुळे एक इंग्रजी कविता वाचायला मिळाली : An Almost Made Up Poem: see you drinking at a fountain with tiny blue hands, no, your hands are not tiny they are small, and the fountain is in France where you wrote me that last letter and I answered and never heard from you again. you used to write insane poems about ANGELS AND GOD, all in upper case, and you knew famous artists and most of them were your lovers, and I wrote back, it’ all right, go ahead, enter their lives, I’ not jealous because we’ never met.

रेशमाच्या रेषांनी, निळ्या निळ्या शाईनी, टाकोटाक कशिदा मी काढीला, नाक नका मुरडू माझ्या कवितेला..|| नवी कोरी कविता लाखमोलाची भरली मी नक्षी यमका-वॄत्ताची, गुंफीयले अलंकार ,अलंकार जोडीला..|| नाक नका मुरडू... लिहीत होतो कागदावर मी जोषात असा जोषात.. अवचित आली माझ्या मनात की मनात.. कुणी म्हणे प्रतिभा , कुणी कवीकल्पना..|| नाक नका मुरडू... भीड नाही ठेवली टीकाकारांची, मुरवत ना राखली सोम्या-गोम्यांची, कुणी माझ्या कवितेला छान का नं म्हणीना..|| नाक नका मुरडू...

काही "लोकं" (अनुस्वार विसरु नका...) जनसामान्य किंवा मागासलेल्या विचारांचे... काहीही म्हणा ..भुवया उंचावतील्..पण लक्ष न देणे... ही कविता "बॉम्बे" मधल्या गाण्याच्या चालीवर म्हणावी.. चव चांगली लागते...

लय- टपटप टपो~~~रे चमचम चंदे~~~रे टपटप टपोरे चमचम चंदेरे पडपड पावसारे सळसळ वारा थडथड गारा सटसट मारा सरासरा जाऊन गारागारा वेचून भराभरा चावून भिरभिर भिंगोर्‍या फिरफिर सार्‍या भिजभीज पोर्‍या पळपळ हुंदाडले पळभर विसावले वासरू उनाडले गडगड थंडावली झडझड मंदावली पोरेसोरे परतली

वैशाख वणवा त्यात वीज नाही... कसे वाटते?

एका सुप्रसिध्द हिन्दी गाण्याचा हा स्वैर भावानुवाद- एक प्रयत्न. गाण कुठलं लिहित नाही, ओळखाल ही अपेक्षा. जीवनाच्या सोबतीने टाकतो मी पावले चिन्ता नसे की काय येथे, कमविले वा गमविले..... बाजार येथे वेदनांचा मांडणे होते फुका दु:ख घेवोनी शिरी मग, सोहळे मी मांडले... जे मिळाले, तेच माझे , मानुनी स्वीकारले विसरुनी गेलो पुढे मी वाटेवरी जे हरवले... दु:ख आणिक सुख अता, मज वेगळे ना राहिले आल्या क्षणाला माझे म्हणुनी , मी उराशी घेतले....

मिरवत रोषणाई वाजवीत ढोल ताशा स्वागत करण्या सृष्टीचे आला वरूण राजा करूनी रामराम त्या ग्रीष्माला झाली सुरवात बाई पावसाला उन्हाळी वनवास गेला ग लयाला जाग आली सृष्टीच्या नवचैतन्याला धुऊनी अ॑गे झाडे झाली ओली चि॑ब पाहती आइन्यात आपुलेच प्रतिबि॑ब झटकल्या पशुपक्षा॑नी ग माना चराचरा मुखी ओतला अमृताचा पान्हा धु॑द हवा पावसाळी, गारव्याची उठवत शिरशिरी पाउस आला ग बरसवत सरीवर सरी तने मने भिजवत झाली रोमा॑चित तरूणाई गेल्या क्षणा॑ना आठवत उसासली प्रौढाई

तुझ्या घरासमोरचा रस्ता, अजून तसाच वळतो का गं? कोपर्‍यावरचा गुलमोहर, अजून तसाच जळतो का गं? तसाच आहे का गं अजून, नदीकाठचा काळा पत्थर? हात हातात घेता क्षणीच, सूर्य तसाच ढळतो का गं? डोळ्यामध्ये डोळे गुंफून, बसत होतो तासन्‌तास न बोलता अजून तुला, अर्थ तसाच कळतो का गं? पार आणखी पिंपळ तिथला, अजून आहे तसाच तेथे? मनात येता उत्कट काही, तसाच तो सळसळतो का गं? वरवर सारे सुंदर तरीही, उरात काही सलते अजूनी असेच काही आठवून, वेडे, जीव तुझा हळहळतो का गं? -अविनाश ओगले