कविता

शापित झालीय भुमी त्याच्या अस्तित्वान आज फिरतोय तो शिस्तीत..... श वा गा रा त न.......... एक नागवा वेडा उभा असावा समोर तसा "तो" वावरतो य वेश्ये च्या वस्तीत...... आणि त्याच्या ओढाळ पण मांगल्य भासणार्‍या डोळ्याने खुणा करतोय "तो" तुम्हा-आम्हाला पण फसतो मात्र सवैरचारी मस्तीत......... याच मस्तीत द्डलाय मृत्यू-गंध ज्याने येईल अंतिम वेळ आणि जळाल मतलबी चादं न्या सोबत...... राहील रात्र निसतब्ध नुसती च....... गर्भावतीची ही होऊ दे साक्ष हे शापित क्षितिज कमळ नको उमलू देऊ.... तरच होईल तुझ्या जीवनाची सिद्धता जरी राहतील बाकी तुझ्या अस्तीच.........

सुट्टीला गावी जायचं ठरतं आणि शीळेला गाणं मिळतं रजेचं कसं, काम आहे किती? पैशांची सोय आहे का पुरेशी? पाहून प्रश्न जरा दडपते छाती मिळताच रजा गणित जुळतं आणि शीळेला गाणं मिळतं....१ जाताना पूर्वी त्यांच्या गावी तान घ्यायचे वडील छानशी पोहचायचे ते मनाने आधी कळतं त्यांना काय व्हायचं आणि शीळेला गाणं मिळतं....२ गणपती नाही, दिवाळी तरी लग्नकार्य वा नुसती भेट जरी वाढत असते खरेदीची यादी घरचं अंगण अनमोल वाटतं आणि शीळेला गाणं मिळतं....३ कुठली जिलबी, कुठली भाजी सुरमई, बांगडे,पापलेटं ताजी बिघडलं पोट चालेल तरीही भेळ, मिसळ, वडाही खायचं आणि शीळेला गाणं मिळतं....४ दाराशीच वाट बघते आई कौतुक करतील सासूबाई भाऊबहिण

जेव्हा जेव्हा वारे युद्धाचे वाहती जवान नाहती कौतुकात शत्रूच्या भयाने होतो थरकाप मुखी आपोआप राष्ट्रगीत थंडी नि वार्‍यात झुंजती जवान शब्दांचेच दान त्यांना द्यावे आणि कोणी वेडे हुतात्मेही होती त्यांची देशभक्ती गौरवावी संपताची युद्ध त्यांना विस्मरावे आपण रमावे आपल्यात रात्रंदिन त्यांना युद्धाचा प्रसंग नेते सारे दंग स्वार्थामाजी

प्रेरणा सामंतांची कविता "खळाळत्या नदीतीरी सांज घेते ठाव" फेसाळत्या सागरतीरी सांज घेते ठाव बोटीतून आलास इथे कोण तुझे गाव कुठे मारी गोळ्या कधी उठे बाँबची गाज सांग गड्या ! कभिन्न रात्र संपेल का रे आज सण सण सटासट मारिशी गोळ्या रक्त बघुन बांधवांचे पाणी आले डोळा नको रे भ्याडा! लपू तू असा हॉटेला मधे खेचून काढू आसशील तेथून आता तुझे मढे आवर रे ! सागरा आता तुझी खळ्खळ संपवू कायमची या शेजार्‍यांची मळमळ संपवल्यावीना नका ठेवू शस्त्र आता खाली मोक्ष यांना देण्याची वेळ आता आली कवटी अवांतर : सद्यपरीस्थीतीत कविता अप्रकाशीत करावी लागल्यास माझी हरकत नाही.

आल्या आल्या निवडणूका जागा हो मतदारा आश्वासनं अन् सुविधांच्या बरसतात बघ धारा अनेक व्यक्ती अनेक पक्ष जनतेकडे ना कुणाचे लक्ष सत्ता, पैसा अन् खुर्ची मिळविण्या करीती मखलाशी शिवसेनेचा शिववडापाव अन् काँग्रेसचे कांदे-पोहे भ्रमिष्ट झाली जनता आता खावे काय हा प्रश्न पडे शिवसेनेचा प्रचार मोठा ठरविण्यास तो बर्गर खोटा बरीच वर्ष दुर्लक्षित होता भाव येई एकदम आता बघुन सेनेची युक्ती काँग्रेस काढे नवीन क्लूप्ती वडापाव तर रोजचाच आहे आम्ही आणतो कांदे-पोहे मैदानात घेतली उडी करण्या आता कुरघोडी बघता यांचे माकडचाळे जनता ही झाली वेडी म्हणून म्हणतो मतदारा आता तरी हो जागा मतदानाचा हक्क बजावून दाखवून दे यांना 'जागा

काल रामदासांच्या 'काही कविता' वाचल्यापासून अस्वस्थ होतो, दोन समजल्या नाहीत म्हणून आणि दोन समजल्या म्हणूनही! आज त्यांच्या कवितेवरची त्यांची स्वतःची टिप्पणी आणि मुक्तरावांचे विवेचन बघून कविता समजल्याचा हर्ष झाला.

(अनुवाद.

(अनुवादीत. कवी-जावेद अख्तर) झोपले हे जग , झोपले हे आकाश झोपल्या या सार्‍या इमारती, झोपलाय रस्ता!! रात्र आली तेंव्हा ज्यांची घरे होती ते घरी गेले आणि झोपले. रात्र आली तेंव्हा आमच्यासारखे आवारा परत निघाले आणि रस्त्यातच हरवले. या गल्लीत, त्या गल्लीत, या नगरात, त्या नगरात जायचे तरी कुठे ?

गुरुवर्य धोंडोपंतांच्या लवंगलता छंदातिल रचना वाचुन खरच येड लागले. म्हणलं आपण पण एक प्रयत्न करावा (ग्रुहपाठ #:S अनुष्टभ फारच जड आहे) माझा हा एक प्रयत्न जाणकारांनी चुका किंवा बदल जरुर सुचवावेत. दर्शनाने गणेशाच्या, मन होई शांत | राहो तुझी क्रुपाद्रुष्टी, अनादि अनंत || प्रसन्न ही तुझी मुद्रा, मन आनंदते | पाणिदार डोळ्यांमध्ये, भान हरपते || आगमन होता तुझे, घरी सणवार | ढोलताशे गजरात, चैतन्य अपार || लाल फुले जास्वंदीची, माथ्यावर दुर्वा | विघ्नहर्ता गणेशा तू, बुध्दी देइ सर्वा || आरती तुझी गाईन, पूर्ण मनोभावे | सुख येथेही नांदते, तुझ्या क्रुपाभावे || फुल, केवडा अर्पुन, भ