कविता

चाल : चंदनाच्या पाटावर सोन्याच्या ताटावर
मोत्याचा घास तुला भरविते

सोनियाच्या तालावर महाराष्ट्र वारयावर
मुख्यमंत्री आता मी निवडिते. धॄ.

पदावर मुख्य नव्हता
पोलिसांना मंत्री नव्हता
मनी त्याचा सल नव्हता
पित्त्या बसवायचा होता
गुरहाळ चर्चेचे किती घालते ...... १
सोनियाच्या तालावर महाराष्ट्र वारयावर
मुख्यमंत्री आता मी निवडिते. धॄ.

लाख दिवे विझु नये
त्याने स्वताचीच वात केली
तुंम्ही दिवस पाहिला
त्याची कायमची रात झाली

नभी चंद्र्मा खेळ्तो
खाली माझा रवी तळपे हा
सार्‍या दगड्-धोंड्यात
माझा एक तारा झळके हा
घाव सोसले सोसले
त्याने ह्रद्याची ढाल केली
तुंम्ही दिवस पाहिला
त्याची कायमची रात झाली

वीर गती मिळे त्याला
डोळा पाणी का आणावे
पण लाख मेल्या मनांसाठी
एक त्याने का मरावे?
तरी झुंजला झुंजला
त्याने वाद्ळाला मात दिली
तुंम्ही दिवस पाहिला
त्याची कायमची रात झाली

मित्रांनो,
ही माझी नवीन कविता. कशी वाटतेय ते नक्की सांगा. एका स्त्रीचे मनोगत रेखाटण्याचा हा प्रयत्न कितपत यशस्वी झालाय? कशी सुचली हे नंतर सांगेनच.

पुन्हा जांभळ्या रात्री देशांतरीचा
उभा राही दारात बेभान वल्ली
खडा सूर लावून गातो नव्याने
जुन्या पावसाचे जुने तेच गाणे

तुला झोप नाही किती पावसाळे
असे थेंब अन् भासती कोरडे
पुन्हा चिंब व्हावे जरा वाटता
पाळण्यातून आवाज कानी पडे

त्वरा धाव घेशी धरूनी उराशी
क्षुधा शांत होता पुन्हा नीज त्याला
उरातील उर्मी तुझ्या ती तशी राहूनी
काळजातील स्त्री ओरडे

पुन्हा जिवंत परत आले तर

मरण अटळ आहेच...
रोज जीव वाचला याच समाधान मिळावे
असेही घडते..
पण जगायच कस ते ठरवता आल असत तर?
कदाचित मरण्याआधी एकदातरी जिवंत
परत येता आल असत तर

येथे जिवंत माघारी आले तर येईन -
वाघिणीसारखी रुबाबात पण
गरजवंताचा कोथळा बाहेर काढणार नाही
अशी नखे आणि दात घेऊन

जिवंत राहिले आणि परत आले तर येईन-
मानेवर रुतून
न बसणार्‍या अलंकाराशिवाय
बघता येईल जग
पण कुण्या शेळीप्रमाणे मॄत्यूची वाट न बघता..

मुंबईवर झालेल्या हल्ल्याच्या दिवसापासूनच खूप अस्वस्थ होतो. काहीतरी लिहावे असे सारखे मनात येई पण शब्दच सुचत नव्हते. शेवटी काल ते स्फुरले अन् खालील कविता झाली. पण वाचून झाल्यावर माझेच मला फार विषण्ण वाटले. श्रावणदांना विचारले कि काही बदल करू का म्हणून, पण त्यांनीही तशीच असू देत असे सांगीतले आणि काही मौलिक सुचनाही केल्या.

तेच शब्दांचे धुमारे, तीच वेडी आस मजला,
रक्त माझे सांडले पण, अजुन मी झुकतोच आहे.

निष्क्रीयतेच्या दलदलीचा थांग मज लागेल कैसा,
खेळ रुतलेल्या रथांचा* अजुन मी बघतोच आहे.

पाहिजे एकांत थोडा
पाहिजे थोडा अबोला
पाहिजे पहाट थोडी
पाहिजे निशब्द वारा
होउनी मग एक तेव्हा
अंतरी मिसळून जाउ
विसरूनी सार्‍या जगाला
चांदणे उधळून देउ

मिटूनी तू डोळे तुझे ग
काहीशी हरवून जासी
स्पर्शता लाभे दिलासा
तू मला बिलगून जासी
छेडूनी तारा मनाच्या
शब्द तू मी सुर होउ
विसरूनी सार्‍या जगाला
चांदणे उधळून देउ

शापित झालीय भुमी
त्याच्या अस्तित्वान
आज फिरतोय तो
शिस्तीत.....
श वा गा रा त न..........
एक नागवा वेडा
उभा असावा समोर
तसा "तो" वावरतो य
वेश्ये च्या वस्तीत......
आणि त्याच्या ओढाळ
पण मांगल्य भासणार्‍या
डोळ्याने खुणा करतोय "तो"
तुम्हा-आम्हाला पण फसतो
मात्र सवैरचारी मस्तीत.........
याच मस्तीत द्डलाय मृत्यू-गंध
ज्याने येईल अंतिम वेळ
आणि जळाल मतलबी
चादं न्या सोबत......
राहील रात्र निसतब्ध
नुसती च.......
गर्भावतीची ही होऊ दे साक्ष
हे शापित क्षितिज कमळ
नको उमलू देऊ....
तरच होईल तुझ्या जीवनाची सिद्धता

सुट्टीला गावी जायचं ठरतं
आणि शीळेला गाणं मिळतं

रजेचं कसं, काम आहे किती?
पैशांची सोय आहे का पुरेशी?
पाहून प्रश्न जरा दडपते छाती
मिळताच रजा गणित जुळतं
आणि शीळेला गाणं मिळतं....१

जाताना पूर्वी त्यांच्या गावी
तान घ्यायचे वडील छानशी
पोहचायचे ते मनाने आधी
कळतं त्यांना काय व्हायचं
आणि शीळेला गाणं मिळतं....२

गणपती नाही, दिवाळी तरी
लग्नकार्य वा नुसती भेट जरी
वाढत असते खरेदीची यादी
घरचं अंगण अनमोल वाटतं
आणि शीळेला गाणं मिळतं....३

जेव्हा जेव्हा वारे
युद्धाचे वाहती
जवान नाहती
कौतुकात

शत्रूच्या भयाने
होतो थरकाप
मुखी आपोआप
राष्ट्रगीत

थंडी नि वार्‍यात
झुंजती जवान
शब्दांचेच दान
त्यांना द्यावे

आणि कोणी वेडे
हुतात्मेही होती
त्यांची देशभक्ती
गौरवावी

संपताची युद्ध
त्यांना विस्मरावे
आपण रमावे
आपल्यात

रात्रंदिन त्यांना
युद्धाचा प्रसंग
नेते सारे दंग
स्वार्थामाजी

प्रेरणा सामंतांची कविता "खळाळत्या नदीतीरी सांज घेते ठाव"

फेसाळत्या सागरतीरी सांज घेते ठाव
बोटीतून आलास इथे कोण तुझे गाव
कुठे मारी गोळ्या कधी उठे बाँबची गाज
सांग गड्या ! कभिन्न रात्र संपेल का रे आज

सण सण सटासट मारिशी गोळ्या
रक्त बघुन बांधवांचे पाणी आले डोळा
नको रे भ्याडा! लपू तू असा हॉटेला मधे
खेचून काढू आसशील तेथून आता तुझे मढे

आवर रे ! सागरा आता तुझी खळ्खळ
संपवू कायमची या शेजार्‍यांची मळमळ
संपवल्यावीना नका ठेवू शस्त्र आता खाली
मोक्ष यांना देण्याची वेळ आता आली