कविता

हि कविता मी कॉलेजमध्ये असताना केलेली होती. थांबू नकोस तू, ओळख देण्यासाठी नादात हरवल्या एका वेड्यासाठी तो म्हणतो "गाणे रुसले गाता, गाता, शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता" हे गाणे नाही, हे तर त्याचे जळणे कवळून आठवणी, झाडामागे हसणे ती सुरेल गाथा, झुरण्यासाठी आता शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता आठवतो चांदण्या रात्रीमधले श्वास 'याचना फुलांची', होता केवळ भास त्या याचकास ना उरला कोणी दाता शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता

दुपारच्या रणरणत्या उन्हात, पागोळीच्या सावलीत एक गाय येऊन बसली निवारा शोधीत ओटीवरती सासूबाई, डाळिंब्या निवडत होत्या. जपमाळ घेऊन माजघरात बसली होती नलूआत्त्या सैपाकघरात आवराआवर, सूनबाई करते खोचून पदर मन मात्र झुलत असते, माहेरच्या झोपाळ्यावर आई, भाऊच्या आठवणीने डोळ्यामध्ये अश्रुधारा आत्ताच का आठवते आहे, भातुकली अन चिमणचारा गायीला पाहून मायेची सय तिला येते आहे. गायीशी गळामिठी घालून सासुरवाशीण रडते आहे. गाय आणि माय दोन्ही आहेत एकच बाळे वात्सल्याशिवाय वेगळे काही बोलतात का दोघींचे डोळे?

१. अर्थातच ही कविता पूर्णपणे काल्पनिक आहे. २. कुणालाही आक्षेपार्ह वाटल्यास उडवून लावली तरी चालेल. अल्फा असो वा याहू!

संध्याकाळची वेळ होती.नदी खळाळत वहात होती.वीजा चमकत होत्या.राजा-राणी पल्याड जायला आतूर होती. पल्याडला त्या वटवृक्षाखाली त्यांच घरकूल होतं.आत्तांच परत येऊ अशा समजूतीने ती दोघं मुलाना एकटच सोडून नदीच्या अल्याड आली होती.

शाक्त पंथीय साधक साधिकांची शक्ति उपासना नरमुंड धारी, कालिके,स्यय:म उर्जा स्त्रोत,तु शक्ति असे. आम्हि वामाचारी,शाक्त पंथीय, माते, तुज आमुचे वंदन असे. हे नाग नंदिनि,कालिके,चंद्र सुर्य ,तुझे अलंकार असे जरी वाटे भयभित तुजे रुप,त्यातच आम्हा ममता दिसे योनितत्व प्राशुनि,साधक साधिका अराधनेस माते सज्ज असे हे मातंगी,भुवनेश्वरी,महालक्ष्मी,आम्हि स्वेछ्याचारी तुझे दास असे "म"कार साधक आम्हि,मद्य,मास,मुद्रा,मत्स्य,मैथुन,चे उपासक आहे, तव प्राप्तिसाठी बगलामुखी देवि,घट्कंचुकी विधी अनुष्टीत आहे उघडले उघडले द्वार,ईडा,पिंगलेचे,तव उर्जा आत शिरली आहे माते धन्य धन्य हा साधक, मा कुंडलीनि जागृक झाली आहे. लागली बघ

डोरियन ग्रे "बिग बॉस मधून एकाचे पलायन" कॅमेराच्या झगझगाटात प्रश्नांची सरबत्त्ती.. सेलेब्रिटी उभी आपल्याच धुंदीत तिथेच आशाळभूतपणे उभी असणारी झिपर्‍या केसाची, पोट खपाटीला गेलेली मुले .. कुणालाच दिसली नाहीत? नेहमी सुंदर दिसण्याचा, असण्याचा आणि बघण्याचा हट्ट वाढतोच आहे... एक कॅमेराचा झोत गेला की मागे उरलेल्या अंधारात अनेक जण सामावतात.... अगदी किमान एकास शंभरच्या प्रमाणात निवडक काहींना कधी कळणार? कधी कळणार आम्हालाही? की ..

नाद सोड यमकाचा लेका, वजन विचारा देशील का ? पुरे शब्दांची कारागिरी, अन आतुन येई ते लिहीशिल का ? मुखड्याच्या दो शब्दांची, दोरी तू ओढसी किती ? शब्दांचे भरताडच होते, भाव दाटला त्यात किती ? सुखे बैसुनी गादीवरती, कविता जन्मा येत नसे ! पांघरुन वेदनेचे जगणे, दु:खाचे लागेल उसे ! -- आपला दळण छाप लहरी सागर

प्रयोजनाविण दिवा एकटा, उगाच जळतो आहे सरत्या वातीसरसे जळते, भोग जाळतो आहे काजळ काळ्या काचेमधुनी, हवा मागतो आहे जळत्या तेलासरसे उरले, थेम्ब मोजतो आहे किती उजळल्या खोल्या आणिक, किती जाळल्या वाती भिंती पडल्या वासे तुटले, तुटली उरली नाती आता जगणे असेच जगणे, उरे न काही हाती जगता जगता जळता जळता, संपून जाती वाती -- सागरलहरी (उर्फ लहरी सागर) माझे हे मि पा वरचे पहिलेच लि़खाण आहे. मला छंद वगैरे कळत नाही. सूचना व अभिप्रायांची प्रतीक्षा. पार्श्वभूमी - माहीतीतील एक गृहस्थ पक्षाघाताने आजारी होते. वृद्ध .. विधुर.. आयुष्य .. सुखे दु:खे सारे पाहून सोसून झालेले ..

"आई चांगली की मावशी? " असं कुणी विचारलं तर आपण काय आणि कसं उत्तर देऊ? त्यातलाच प्रकार एका व्यक्तीच्या मनात आला.