काल रामदासांच्या 'काही कविता' वाचल्यापासून अस्वस्थ होतो, दोन समजल्या नाहीत म्हणून आणि दोन समजल्या म्हणूनही! आज त्यांच्या कवितेवरची त्यांची स्वतःची टिप्पणी आणि मुक्तरावांचे विवेचन बघून कविता समजल्याचा हर्ष झाला. आनंद झाला की त्यानंतर विडंबन हे येतेच त्याप्रमाणे ते आले... मुक्तछंदातला चतकोर तुकडा कवितेचा. हवीतशी कल्पना सुचल्यावर मिजासखोर विडंबन झाला. हक्काचे प्रतिसाद मागायला मोकळा! --------------- अल्लाद पहिली कविता विडंबणारा दुसरीच्या उंबर्‍यात ठेचकाळून पुन्हा पुन्हा गोंधळला कितीवेळा. काल, दिवसरात्र लंगडी तंगडी. ------------------------- विचारांच्या बारीक किसणीतून अडकलेल्या ओळींचं एकेक तूस कोरून मी विचारलंच , कविताताई, कविताताई, होणार काय गं माझं विडंबन! -------------------------------- एकेक ओळ प्रसवत गेली मनापासून विडंबनाची सोर्‍यातल्या शेवेसारखी. रंगा, पुरे झाल्या का भरजरी कवितेवरच्या रेघोट्या? चतुरंग