कविता

मी गोंधळलेलो असता
ती ठाम राहिली होती
मी दिशाहीन असताना
ती नाव वल्हवत होती

ती लक्ष अंधार-किरणे
अंगावर आदळत होती
अंधार अभेद्यच असता
ती मिणमिणतच हो होती

जाणीवा मजला नसता
भोवती तर्कदुष्ट ते फार
ती तर्कशुद्ध नसती तर
जीवास कायमचा घोर

ती दुसरी नसोन कोणी
जी असता असते शुद्धी
प्रेयसी अन ही सखी हो
माझीच शाबुत "बुद्धी"

जागतीक मंदी
एके काळी होता इथे माणसांचा वांधा
पोटा पुरता नाही आता त्यांना काम धंदा
कधी नाही झालं , हे काय झालं यंदा
अशा " मंदीवर " कुणी उपाय तरी सांगा

आधी पाऊस पडेना , म्हणुन वाढ्ली महागाई
तिला पचवेल , आता आली मंदी बाई
व्यापायांना धंदा नाही ,झाली कामाची टंचाई
रोजच्या विचीत्र बात्म्यांनी डोकं चकावुन जाई

मोठमोठया देशांमध्ये कामं राहिली नाही
हिंडुन फिरुन लोकं पुन्हा मायदेशी येई
कमी पगाराची त्यांना सवय राहिली नाही
काही तरी केल्याशिवाय पोट भरणार नाही

मी रचलेल्या ह्या चार ओळी चारोळीमध्ये मोडतील कि रुबाईमध्ये ते माझ्या लक्षात येत नाही.

पापणी लवली तरीही
कळते डोळ्यामधली भाषा
कळते मज ते रुप गोजिरे
पदर असो वा गोषा

तुमच्या देशी श्वासही आता दुष्कर बापू.
आहे काही तुमच्यापाशी उत्तर बापू ?

काट्यांतुनही गुलाब वेचा, तुम्ही म्हणता
व्यक्ती नाही, वृत्ती ठेचा, तुम्ही म्हणता
पण ते नाहीत मानव केवळ फत्तर बापू..!

तुम्हास केवळ नोटेवरती स्मरती सारे.
तुमची नावे घेऊन राडे करती सारे.
नाही तुम्ही, नशीब हे बलवत्तर बापू..!
आहे काही तुमच्यापाशी उत्तर बापू ?

नव्या युगी या कसे चालतील जुने दाखले.
अहिंसक आम्ही आहो दुर्बल जगा वाटले.
मुजोर झाले मुजाहिदीन अन लष्कर बापू..!
आहे काही तुमच्यापाशी उत्तर बापू ?

सखी सांगूनी जा
काय तुझ्या मनी
हसू लाजरे का
फुले ओठांवरी |

खळी नाजूक गं
खुले गोर्‍या गाली
बट लाडीक ही
कशी रुळे भाळी |

क्षणी तुज गाली
उमटे का लाली
तुझी पापणी का
झुकली ही खाली |

धरेवर नाही
तुझी पाउले ही
नजरेस नाही |
विश्वाचे भान ही |

अशी चालता तु
वळूनी पाहसी
उगा थांबूनी का
पुढेच तु जासी |

रती होउनी तु
विहरसी वनी
सखी सांगूनी जा
काय तुझ्या मनी |

आई कसे म्हणु मी
Mummy येई मुखी
English याच्या जगात
मराठी मन माञ दु:खी

बाबांचे झाले Daddy
ताईची झाली Sister
English च्या जगात
नवरे झालेत Mister

जग झाले सारे Fast-food
जे चांगले ते झाले Good
मिञ सर्व झालेत Friend
शनिवार झाला Weekend

राञ झाली आता Night
मारामारी म्हणजे Fight
जे बरोबर असेल ते Right
आज पैशाचे झाले दोन प्रकार
एक Black तर दुसरा White

English च्या या जगाचे
काहीच खरे नाही
कालपर्यंत होते जे
उद्या काहीच दिसणार नाही

दाबुन हुन्दक्आना या स्पुन्धतात भिन्ति
हलुवर काकाणचि किण्किण थाम्बलेलि
शन एक खालि झुकले हे उन्च उन्च ईमले
पायातली तयानच्य मज्बुत वीट हलली
तुम्च्याच दर्शनचि तीज आस होति दादा
करुनि ह्रुदय समर्पित हलकेच ती निमालि
वय थोरेले परन्तु वारधक्य नाहि आले
सेवेत देह झिझला जीवन सुवर्ण झाले
अव्घया नभास भेदुनि वैकूनट लीन झाली
प्राणिपात कोटि कोटि त्या थोर माउलिला

कवि सुरेश्चन्द्र जोशि दोम्बिवलि २२/११/२००८

सकाळी सकाळी चमत्कारी ह्यांची 'भणंग २' ही गजल वाचून आमच्या मनात विचारांची गर्दी झाली आणि हे लगोलग हे विडंबन बाहेर पडले! ;)

उषःपान झाले सकाळी सकाळी
तुला 'छान' झाले सकाळी सकाळी

चवीला बिडी मस्त ओठात घेता
'धुरापान' झाले सकाळी सकाळी

'तिथे' पोचता पाहिले एकमेका
कसे ध्यान झाले सकाळी सकाळी

जरा 'वेग' आल्यावरी लोक सारे
गतीमान झाले सकाळी सकाळी

इसबगोल सर्वास उ:शाप झाला
बक:ध्यान झाले सकाळी सकाळी

म्हणालाच 'रंगा', तरी शेवटाला
समाधान झाले सकाळी सकाळी

चतुरंग

खेळ जुना खुर्चिचा हा
पुन्हा नव्याने चालला
जे गेले बळी त्यांचा
खेद कुणा वाटला?

कोण आले? कोण गेले?
मारीले कुणी ? कोण मेले?
सत्तेचे भुकेले बघ
पुन्हा प्रवासा निघाले

आतंकाचे कुंड जळते
अन मुक्यांच्या आहूती
कोणी रक्षावे कुणाला?
षंढ सारे भोवती

विध्वंसाचे पर्व मोठे
आघात त्यांचे विषारी
हात व्यस्थ रक्षकांचे
खुर्चीचे सारे पुजारी

हे नित्याचेचा आता
सवय याची लाउन घे
मेले त्यात तु नव्हता
धन्यता मानुन घे