कविता

नेहेमी दिसणारी एखादी अनोळखी पण आवडणारी व्यक्ती जेव्हा अचानक दिसायची बंद होते तेव्हा तीची प्रकर्षाने आठवण येते आणि मग जळी-स्थळी त्या व्यक्तीचे भास होऊ लागतात. अवचित कोठे, कुण्या दिशेने भासमान तू होते हर्ष, खेद, हुरहुर, विशादीं मनास बूडवून जाते आकृती कुठे वा नाद कुठे, नुसत्याच कुठे वा बटा कुठे धुंद ती झाडे अथवा कुठे झिंगल्यां वाटा गर्द वादळी तीच हवा, त्या हलक्या वर्षाधारा रणरणत्या त्या उन्हातला वा ऊष्ण सुगंगित वारा हसले कोणी गोड तिथे वा अडखळी ती चाल नजर बावरी असे कुणाची, तेच शर्मिले गाल नसे जरी तू रूपांमध्यें या, अरूप तुझी ही मूर्ती असे चिरंतर हृदयामध्ये, दृष्यमान भोवती

सहज भेट्ली वाटेवर ती बर्‍याच दिवसानंतर ओळ्ख पटुनी गाली बर्‍याच दिवसानंतर रंग रेशमी उधळून आले नभात दाटे लाली क्षीतिजावरचे मुग्ध चांदणे फुलुनी आले गाली आनंदघन संध्या झाली बर्‍याच दिवसानंतर सहज भेट्ली वाटेवर ती बर्‍याच दिवसानंतर उपचाराच्या मोडूनी सीमा हाती घेतला हात वळ्णावरती अवघड वेड्या सहज देशील साथ? गडबडली आणि लाजली मान घातली खाली त्या मौनाचा अर्थ सांगण्या कोकीळ धाउन आली आनंदाची उधळ्ण झाली बर्‍याच दिवसानंतर सहज भेट्ली वाटेवर ती बर्‍याच दिवसानंतर

घायाळ हरिणी मुंबई आमची आई तिच्यावरच अशी वेळ येई किती निर्बल आम्ही लेकरे आईचे रक्षण करु शकत नाही बाहेरच्या देशातुन अतिरेकी येतात खुलेआम बाम्ब स्फोट करतात शेकडो लोकांचे सहज बळि जातात शांतीच्या राज्यात अशांती माजवतात राज्यकर्ते मग जखमींना भेटतात हात जोडुन मदत जाहीर करतात पैसे देता देता घेणारे म्हातारे होतात लढ्तांना मेले त्यांना ‘वीर‘ म्हणतात पैसे देताना ‘धीर’ धरायला सांगतात पोलीसांना कडक कारवाई करायला लावतात स्वत: पंख्या खली बसुन टि.व्ही.

मनकोन्यात दडलय गाव सागरलाटांवर डुलतेय नाव|| माडांच्या पानात सुरुच्या रानात वार्‍याची गाणी घुमती कानात देवळाच्या घंटेत श्रद्धाभाव सागरलाटांवर डुलतेय नाव|| पाउलवाटेवर धुळीशी कुस्ती बैलगाडीतील मित्रांशी मस्ती पावसाच्या सरीत भिजलाय गाव सागरलाटांवर डुलतेय नाव|| चमचमत्या वाळूत ओलीशी पावल आबांच्या राईत आभाळ मावल आजीची हाक घेते काळजाचा ठाव सागरलाटांवर डुलतेय नाव||

मी गोंधळलेलो असता ती ठाम राहिली होती मी दिशाहीन असताना ती नाव वल्हवत होती ती लक्ष अंधार-किरणे अंगावर आदळत होती अंधार अभेद्यच असता ती मिणमिणतच हो होती जाणीवा मजला नसता भोवती तर्कदुष्ट ते फार ती तर्कशुद्ध नसती तर जीवास कायमचा घोर ती दुसरी नसोन कोणी जी असता असते शुद्धी प्रेयसी अन ही सखी हो माझीच शाबुत "बुद्धी" --ऋषिकेश टीपः १. माझ्या बालबुद्धीप्रमाणे मी मात्रा नीट मोजल्या आहेत. जिथे जिथे चुकले आहे ते नक्की दाखवून द्या! २. मला व्रुत्त म्हणावे तितके कळले नाहि तरी जे काहि कळते त्यानुसार प्रयत्न.

जागतीक मंदी एके काळी होता इथे माणसांचा वांधा पोटा पुरता नाही आता त्यांना काम धंदा कधी नाही झालं , हे काय झालं यंदा अशा " मंदीवर " कुणी उपाय तरी सांगा आधी पाऊस पडेना , म्हणुन वाढ्ली महागाई तिला पचवेल , आता आली मंदी बाई व्यापायांना धंदा नाही ,झाली कामाची टंचाई रोजच्या विचीत्र बात्म्यांनी डोकं चकावुन जाई मोठमोठया देशांमध्ये कामं राहिली नाही हिंडुन फिरुन लोकं पुन्हा मायदेशी येई कमी पगाराची त्यांना सवय राहिली नाही काही तरी केल्याशिवाय पोट भरणार नाही काम नाही मिळाले तर घर कसं चालेल खोली भाडं किराणा कसा बरं चुकेल खरंच काम नाही हे मनाला फकत पटेल पण काहीतरी खाल्याशिवाय पोट कसं भरेल मालकांच

मी रचलेल्या ह्या चार ओळी चारोळीमध्ये मोडतील कि रुबाईमध्ये ते माझ्या लक्षात येत नाही. पापणी लवली तरीही कळते डोळ्यामधली भाषा कळते मज ते रुप गोजिरे पदर असो वा गोषा

तुमच्या देशी श्वासही आता दुष्कर बापू. आहे काही तुमच्यापाशी उत्तर बापू ? काट्यांतुनही गुलाब वेचा, तुम्ही म्हणता व्यक्ती नाही, वृत्ती ठेचा, तुम्ही म्हणता पण ते नाहीत मानव केवळ फत्तर बापू..! तुम्हास केवळ नोटेवरती स्मरती सारे. तुमची नावे घेऊन राडे करती सारे. नाही तुम्ही, नशीब हे बलवत्तर बापू..! आहे काही तुमच्यापाशी उत्तर बापू ? नव्या युगी या कसे चालतील जुने दाखले. अहिंसक आम्ही आहो दुर्बल जगा वाटले. मुजोर झाले मुजाहिदीन अन लष्कर बापू..! आहे काही तुमच्यापाशी उत्तर बापू ? अस्तित्वाचे अग्नीकुंड आहुती मागते. क्रांती आणि स्वातंत्र्यास्तव रक्त लागते. कुठवर पुरेल गांधीगिरीचे अत्तर बापू ? आहे काही तुमच

सखी सांगूनी जा काय तुझ्या मनी हसू लाजरे का फुले ओठांवरी | खळी नाजूक गं खुले गोर्‍या गाली बट लाडीक ही कशी रुळे भाळी | क्षणी तुज गाली उमटे का लाली तुझी पापणी का झुकली ही खाली | धरेवर नाही तुझी पाउले ही नजरेस नाही | विश्वाचे भान ही | अशी चालता तु वळूनी पाहसी उगा थांबूनी का पुढेच तु जासी | रती होउनी तु विहरसी वनी सखी सांगूनी जा काय तुझ्या मनी |