कविता

कसा आणू शब्दामध्ये सुगंधी दर्वळ..... "आई " म्हणजे वात्सल्याची श्रावणी हिर्वळ..... "आई" तुझ्या आठवणी चांदण्यातले कोवळे ऊन..... तुझ्या मायेचा स्पर्श माझ्या पाठीवर अजुन... "आई" तुझे स्वरुप कसे शब्दरंगात चिता रु..... तू वात्सल्याचे आकाश माझे शब्द इवले पाखरू... "आई" संस्काराची शिदोरी "आई" त्यागाचे प्रमाण..... "आई" प्रेमाची मूर्ती "आई" त्या ईश्वरा समान.... "आई" तुझ्या आठवणीने आज मन हेलावते.... पण तूच दिलेल्या मायेने दु:ख माझे सावरते.... हीच प्रार्थना माझी त्या दयाळु ईश्वराला..... तुझ्याकडे

मिळता नजरेस नजर गोड्शी लाजलिस तु पुन्हा भेट झाली मधाळशी हसलिस तु, विचारता नाव तुझे किति बावरलीस तु नावाने मारता हाक किति खुललीस तु चुंबिता अधर तुझे पाकळी झालिस तु घेता मिठित तुजला रतिरुप झालीस तु शब्द माझे होते कविता झालिस तु शब्द संपले होते, मौनातुन संवाद्शी तु पुर्णत्व आले पौरुषत्वाला जशी अर्धांगीनि झालिस तु @Avinash

अदम्य इच्छा ही मनत क्षितीज होण्याची, असते जेथे ओढ वेडया धरतील नभाला भेटण्याची; मात्र तो असतो फक्त एक अभास तरी आहे वेडया मनला अजुनही कोणाची आस?

जुन्या वाड्याच्या आठवणीची कविता तुटलेल्या दिंडीमधुनी अवचित आत मी येते चाफ्याच्या सोनफुलांचे आठवून सुगंधी नाते भिंत जरी खचलेली ती गवत पांघरुन बोले लखलखत्या आठवणींचे अवशेष मोहरून आले आठवे देवघर इथले श्रध्देच्या सांज सकाळी फिरतात आता बेताल मुंग्यांच्या काळ्या ओळी अल्लड अंगणामधला प्राजक्त फुलांचा भार शिडकाव्यामधुनी ठेवे अंगणावर अधिकार आटला अभागी आड डोळ्यात साचले पाणी ह्या लगबग काठावरती मी कितीक गाईली गाणी परतूनी निघाले जेव्हा तोडून भरजरी धागे दिंडीच्या दरवाज्यातून हे कोण खेचते मागे ?

मी आलो आणि नवी पृथ्वी, माझ्या पायी पसरली. मी आलो आणि नवा स्वर्ग माझ्या शीरी उतरला मी या पृथ्वीवर आलो आणि हा माझ्यासाठी शांत निवारा ठरला हे ग्रह-तार्‍यांच्या देवतांनो.... हा राजा तुम्हाला नम्रपणे आपल्या हॄदयाचा नजराणा अर्पण करतोय.

नमस्कार मंडळी, रविंद्रनाथ टागोरांच्या गीतांजली मधल्या मला आवडणार्‍या एका कवितेचा स्वैर अनुवाद करत आहे. कवितेचे नाव मला माहित नाही. बहुधा कवितेला स्वतंत्र नावंच नसावे.

तुम्ही सदरा मळवला असं पोर्‍यानी सांगावे. आम्ही साबु घेउन यावं तुम्ही उगा चेकाळावे. हे असं काय होतं बुवा ?....... तुम्ही उगा चेकाळावे त्यात साबणं नासावे. आणि करुन फेस सारा आख्खे घर पाणी पाणी अशी दुपार कशी जावी.... तुम्ही जोर बोंबलावं सारी झोप खोबरी तुम्ही लाथा झाडाव्या आम्ही उसण धरावी. कशी जीवघेणी अदा..... आम्ही लपत छपत तुमची पाठ सोलावी तुम्ही ओढत पदर आणिबाणी जाहीर करावी. कस्सा जीव कातावला...... ( संदर्भ : रामदासांची एक लाडीक कविता http://misalpav.com/node/5271 )

पाणि प्रसंगी डोळ्यातून येतं, काळजाचं होतं, अंगातही असतं, आणि लाथ मारीन तिथेही काढता येतं! तेवढंच पुरत असतं तर , किती बरं झालं असतं! -vinya pandit.