कविता

तु नसताना..... ! हा चंद्र फ़िका वाटतो.. गूढ भासतो..सखे.. तु नसताना.... विमनस्क नभी हिंड्तो... खुळा हासतो.. सखे.. तु नसताना... हरपला ओठीचा सूर.. धडधडे उर.. मनी काहुर.... डोळ्यात दाटला पूर.. रंग बेनूर... सखे.. तु नसताना.... [१] हा उदास वाहे वारा.. त्यास आवरा.. कुणी सावरा... शोधितो गंध बावरा... होई कावरा.. सखे.. तु नसताना... [२] र्‍ह्दयात कोंडला श्वास.. दीर्घ निश्वास.. स्तब्ध अवकाश... चालला रवि अस्तास... ओठी बिभास... सखे.. तु नसताना... [३] निःशब्द निळ्या अंगणी.. बघ मुकी शुक्र चांदणी .... व्याकुळ चंद्र मीलनी... कशी विरहिणी ... सखे.. तु नसताना...

आज प्रो.देसायांच्या आयुष्यातला आनंदाचा दिवस उजाडला. महिन्याला शेकडो डॉलर देऊन दोघांसाठी खाजगी विम्याचा हाप्ता द्दायला पैसा खूपच खर्च व्हायचा.आज पासून सरकारने त्यांना मोफत विमा द्दायचा निर्णय कळवला. हेल्थ स्कीममधून सिनियर सिटीझननां ही सवलत होती. भाऊसाहेब मला फोन करून म्हणाले, " जुने दिवस आता भुलायला पाहिजेत.

प्रतिक्षा.....! प्रतिक्षेत सखे तुझ्या.. कसे मन.. सैरभैर झाले.... ओठांवर मग.. तव विरहाचे.. आर्त गीत उमटले... नकळत होई भास पुन्हा ग... तव स्पर्शाचा क्षणोक्षणी.... मंद चंदनी गंध तुझा मज... लावी पिसे ग.. मनोमनी.. आतुर तव भेटीला नभ.. मृग थेंब बनुनी बिलगले.. ओठांवर मग ....... [१] वाटे मजला सौधामध्ये... असशील बहुधा तु अजुनी... वळूनी बघता होई हसे.. मज चंद्र खुणावे..तो गगनी... त्या बिंबातुन तव प्रतिमेचे... रुप निशी प्रकटले... ओठांवर मग .......[२] रेशीमस्पर्शी मीठीत तुझीया...वाटे मज मी.. स्वर्गी असे.. तुझ्या नि माझ्या प्रीतिचे गे... सुंदर घरकुल मनी वसे.. परि ना कळले..

मज छेडती अवेळी ते सूर भैरवीचे करती अगम्य खेळी ते सूर भैरवीचे भिजुनी तुझ्या स्मृतिंनी माझ्या मनात ओली ती रात्र पावसाळी अन् सूर भैरवीचे भुलवून या मनाला मज दूर दूर नेती हलकेच सांजवेळी ते सूर भैरवीचे माझ्या मनातली मी गीते दिली तरीही गाती तुझ्याच ओळी ते सूर भैरवीचे स्वप्नात साद देते मज पैलतिरी इवले घर एक चंद्रमौळी अन् सूर भैरवीचे घननीळ सावळ्याची ती पावरी घुमावी श्रवणात अंतकाळी, जणु सूर भैरवीचे

बोलली नाहीस कधी न सांगताच पण काही मज उमजली होती सखे तगमग अलवार तूझी मिटल्यास पापण्या तू पण रुद्ध डोळ्यांमधली मज जाणवली होती आतुरता व्याकुळ तूझी मिटलेल्या ओष्ठकळ्या कबुलणार नाहीस तू सखे ओळखली होती मुग्ध हळवी प्रीत तूझी वृंदावन डोळ्यांमधले तू गं राधा कृष्णमयी गोकुळात विरघली होती मुक नि:शब्द वेदना तूझी विषप्याला अमृत झाला श्यामखुळी तू वेडी मीरा कृष्णात मिसळली होती स्निग्ध शांत चेतना तूझी मज कळली नाही कशी खुण आपल्या नात्याची सखे मीच हरवली होती धुंद ओढाळ मुरली माझी विशाल

जाईची कळी सायंकाळी उमलली रात्र सुगंधी करण्या काळोखी जागली वार्‍यांच्या मंद झुळकेने लाजली दवबिंदुंच्या स्पर्शाने शहारली चंद्रप्रकाशी पुलकीत झाली रातराणी सखी जाहली पक्षांच्या भुपाळी त डोलली केशरी किरणांच्या कुशीत शिरली अलगद परडीच्या कडेवरून धन्य झाली इश्वरचरणी अर्पुन.

राघव यांची अतिशय सुंदर कविता ...उदयात शोध काही! वाचल्यावर अतिशय आनंद झाला आणि शोधाशोध करणारे आपण एकटेच नाही ह्या जाणिवेने बरे वाटले!

गोरी राधा हरी सावळा अव्दैताचा रम्य सोहळा सगुण होउनी सखा श्रीहरी सहज छेडतो मुग्ध बासरी राधा तोचि तोच बासरी मनात तोचि तोच अधरी स्वरातूंन तो तोच सुरांतून हरी खेळतो कणाकणातून गोप्-गोपिका तोच र्निमितो वेड लावुनी रास खेळतो होउन यमुना धुंद वाहतो हरी सावळा हरी रहतो त्रिगुणात्मक तो तोच गुणातीत विश्वात्मक तो तोच कणातीत तोच लिहीतसे माझे हे गीत श्रीहरी चरणी नित्य समर्पित

तुझे ते लाजणे गालात आठविता गं रात्र सरे शब्द ओलावणे ओठात स्मरण्यां दिवस ना पुरे तु नसशी कवेत आता बघ अशांत मन झुरे बांध वेदनांचा तुटेना शुष्क डोळ्यांत स्वप्न तरे मन विसरु पाही तुला मज सुन्न एकांत सावरे पुन्हा डोकावणे स्वप्नात जखमांचे ते भान ना उरे अन थांबलेले डोळ्यात आसवांचे वाहते झरे लटके ओशाळणे तुझे बाकी ते रुसणेच खरे विशाल

खुळावले नयन, झाले धुंद सख्या हळुवार तुझी चाहूल संपले अवचित सारे भास मनाला पडली कसली भूल स्तब्ध जाहला, अवखळ वारा वाजता तुझे नि:शब्द पाऊल पाचोळाही अन नाद देतसे बघ उगा तुझ्या येण्याची हूल विसरले श्वास, तुझाच ध्यास तु असा कसा रे उंबर फूल पांघरलेली गात्रांवर ओली खुळावल्या दंवबिंदुंची झूल विशाल