कविता

त्या सांजकोवळ्या उन्हात सजल्या वाटा गुणगुणती गीते तुझी निरागस लाटा मावळतीवरती रंग नवे क्षितिजाचे पाऊल वाजते हलके बकुळफुलांचे माडांच्या छाया झुलती वार्‍यासंगे जणु कृष्णसख्याचा रास आगळा रंगे आसमंत भारित सूर मुरलीचे आले कालिंदीचे जल थबके, कदम्ब डोले तो मऊ मुलायम स्पर्श मयुरपंखांचा दरवळतो हलका भास मधुर गंधाचा या चराचराला जडली त्याची बाधा श्रीरंग घन निळा, सांज सोनुली राधा

ऐन त्या दुपारी, कालिंदीच्या तिरी खेळतो मुरारी, पाठशीव.. हसत खेळत, अल्लड गोपिका अव्खळ राधिका, कान्हा पाही.. घट डोईवर, चाले भराभर नदी तीरावर, पाण्यासाठी.. भरूनिया कुंभ, घेता डोईवर खडा घटावर, ट्णकारला.. भिजुनिया चिंब, शहारे सर्वांग निरखे श्रीरंग, राधिकेला.. चोरून ती उभी, अव्घड ओलेती सावळ्याची मिठी, अंगभर.. मिटले नयन, सुटला पदर थरारे अधर, चुंबताना.. म्हणा कृष्णसखी, अथवा सानिका झाली ही राधिका, कृष्णमयी.. पावरीचा सूर, आज दूर दूर प्रणयाचा पूर, गोकुळात.. - प्राजु वि. सु. = अव्खळ , अव्घड हे मात्रा सांभाळण्यासाठी लिहिले आहे.

थोडे दिवस लहान व्हावे बाल लिलांचे दार उघडावे. बाल कल्पनांत जगावे चॉकलेट च्या बंगल्यात रहावे. परीच्या देशात आभाळी उडावे गोळा, आईस्क्रिमने तोंड माखवावे. माती, चिखलात लोळावे पाण्यात जाऊन डुंबावे. भातुकली, खेळ खेळावे आयते खाउन गाढ झोपावे. जिभ काढुन दुसर्‍यास चिडवावे मार खायचा चुकवावे शुभंकरोती रोज म्हणावे जोरजोरात ओरडावे खुप हसावे खुप रुसावे हट्टालाही पेटून उठावे थोडे दिवस निरागस, निष्पाप व्हावे जबाबदार्‍यांना थोडे टाळावे.

मन..... मन आभाळ आभाळ... मन पाऊस पाऊस.. मन आभास आभास... मन सुवास सुवास... मन चांदवा चांदवा.... नभी चांदण्याचा थवा मन पाखरु पाखरु.... मन पारवा पारवा.... मन वेल्हाळ वेल्हाळ... मन कल्लोळ कल्लोळ मन तुफ़ान उधाण... मन पान सळ्सळ..... मन अथांग सागर... मन निळे निळे पाणी... मन आठ्वांचे मोती... मन विरहाची गाणी..... मन हवंस हवंस.... मन नकोसं नकोसं.... मन चांदणी पुनव... विना चंद्राची आवस...... मन कधी ऐलतीर... मन कधी पैलतीर...... मन होउन नावाडी.... तुला भेटण्या अधीर.... मन काहुर-प्रतिक्षा... मन कासाविस आशा.... वाट पाहून पाहून.....

मैत्री ध्यानी मनी नसताना.... आयुश्यात एका क्षणी.. मैत्री प्रवेशते.... हिरव्या श्रावणात हातावर रंगलेल्या ... मेंदी सारखी.... आयुश्यभर आठवत रहाते.... मैत्री म्हणजे एकमेकांना समजणं.. आणि समजावणं असतं..... मैत्री म्हणजे... कधी कधी स्वताःलाच आजमावणं असतं ..... घट्ट लावलेलं मनाचं दार.. मैत्रीत अलगद उघड्तं.... हळव्या मनात जपलेलं 'अलगुज' अवचित ओठांवर येतं...... मैत्री मधुनच जन्म घेतं.. निखळ प्रेमाचं रोपटं..... प्रेम ! परमेश्वरानं माणसाला दिलेली... सर्वात सुंदर गोश्ट !...... मित्राचा 'सखा' आणि मैत्रीणीची 'सखी'...... मैत्रीतुनच फ़ुलतात नाती....

कोण तूं रे कोण तूं कालिकेचे खड्ग़ तूं ? की इंदिरेचे पद्म तूं ? जानकीचे अश्रु तूं ? की उकळता लाव्हाच तूं ? खांडवांतिल आग तूं ? की तांडवांतिल त्वेष तूं ? वाल्मिकीचा श्लोक तूं ? की मंत्र गायत्रीच तूं ? भगिरथाचा पुत्र तूं ? की रघुकुलाचे छत्र तूं ? मोहिनीची युक्ति तूं ? की नंदिनीची शक्ति तूं ? अर्जुनाचा नेम तूं ? की गोकुळीचे प्रेम तूं ? कौटिलाची आण तूं ? की राघवाचा बाण तूं ? वैदिकाचा घोष तूं ? की नीतिचा उद् घोष तूं ? शारदेचा शब्द तूं ? की हिमगिरी नि:शब्द तूं ? की सतीचे वाण तूं ? वा मृत्युला आव्हान तूं ? शंकराचा नेत्र तूं ?

खास माझ्या लेकींसाठी लिहिलेली कविता. वय तुझे फुलण्याचे, वार्‍यासंगे बोलण्याचे इवल्याशा पंखांवर आसमंत पेलण्याचे आपल्याच सुरांमध्ये गात आपलीच गाणी आपल्याच रचनेच्या सौंदर्याला भाळण्याचे कधी खुळ्या वसंताचे, कधी दाहक ग्रीष्माचे आग पिऊन सूर्याची, चंद्रबिंब माळण्याचे वय तुझे भुलण्याचे, अधांतरी चालण्याचे मनाच्या धुंदीत नव्या तालावर डोलण्याचे तुझ्या वयासाठी नाही वाट जुनी रुळलेली, तुझे वय नव्या वाटा धुंडाळून चालण्याचे तुझी स्वप्ने जपताना ज्यांचे वय ओसरले, त्यांनी भाग्य दिले तुला हिरेमोती तोलण्याचे

कधी जुन्या आठवांनी मन भरून येतं.. शुभ्र काळ्या ढगांनी आभाळ दाटून येतं.. पावसाची जाण, फक्त, वैशाखाचं रान देतं! सोबतीला आषाढाची ओल धरून येतं.. भारलेल्या क्षणांमागे पुन्हा जाऊ बघतं.. झुळुकीवरती कळीसारखं हळूच फ़ुलून येतं! नात्यांची वीण जरा पुन्हा उकलू पाहतं.. निसटलेली रेती, वेडं, पुन्हा धरु जातं! जुन्या जुन्या वाटांवरती पुन्हा फिरून येतं.. सरलेले दिवस जरा पुन्हा जगून येतं.. प्रेरणा

जोराने एवढ्या ओरडू नकोस थोडावेळ थांब उशिरा झोपले रात्री , अंगाला चढलाय आम टक टक तुझी सदा चालू असते जग सारे तुझ्याभोवती घुटमळत असते. २४ तास तुझे न चुकता जागतोस अर्ध्या पेक्षा जास्त त्यात आम्हालाच राबवतोस. ऑफीस चालू बंद करण्याची तुझ्यात असते ताकद आम्हाला मात्र सुट्टीची मोजावी लागते किंमत. नको तेव्हाच कधीतरी बंद पडतोस आणि कामाचा सगळ्या बट्याबोळ करतोस. जन्मा पासुन मरणा पर्यंत तुझा असतो सहवास एखाद दिवस नसशील तर दिवस होतो भकास.

अजुन किती वेळ जाईल? तुझी आठवण कुठपर्यंत राहिल? तु गेलायेस पण आठवण छळतेय तुझ्या सांवल्यात मी अजुन चालतेय कुठलाच विचार येत नाहि तुझ्या दु:खाविना अवचित वाजलेला फोन काळजाचे ठोके चुकवतो गर्दीतला प्रत्येक चेहरा तुझाच भासतो प्रत्येक रात्री वाट पहात रहाते झोपेची झोपही येत नाहि तुझ्या दु:खाविना जाग आल्यावर हात तुझ्या स्पर्शासाठी आसुसतो तु नसल्याची आठवण झाल्यावर एकदम बावरतो कधितरी थांबेलच हे सर्व दु:खांचे हेहि संपेल पर्व आयुष्याच्या पटलावर पुढे सरकतांना आठवणीची सारी भुते जळतांना हसणे तेव्हढेसे कठिण रहाणार नाहि अवेळी अश्रुही तरळणार नाहि तुझी आठवण तेव्हांहि येईल पण तुझ्या दु:खाविना