कविता

घेउनिया माझ्या शिंपल्यातील मोती खुलविता सौंदर्य तुम्ही शरीरावरती मग मला काहो कुरूप करीता ? माझ्या भोवती कचरा पसरवूनी ! नेतो मी तुम्हा पैलतिरांवरी झेलून तुमचा भार खांद्यावरी मला का तुम्ही अडकवीता ? घालुन बांध माझ्या भोवताली ! माझ्यातील जीव मारूनी तुमचे तुम्ही पोट भागवती माझ्या साठी काय हो देता ? घाण आणि प्रदुषणा वाचूनी ! माझ्यातून तुम्ही तेल शोषूनी उद्योग तुम्ही भले उभारती अतिरेकी मज स्पर्शुन जाती तुम्ही कुठे करीता माझी रखवाली ? वाळू चे माझ्या ढिग उपसती लुटता माझे अवयव तुम्ही सोशितो तुमचे सगळे छळ नारळी पुनवेच्या एका श्रीफळावरती.

चार मायेचे उत्साहाचे शब्द निराश मनाला शांत करण्यास उपयोगी पडतातच. उभारीची ताकद तर पंखात असतेच. जाणिव फक्त परत व्हावी लागते. :) अजुनी उदास का रे बोलावयास काही? की घातलेस पुन्हा ओठांस बांध काही? नेहमीच सूर्य दिसतो अस्ताचलास तुजला.. चैतन्य जागवाया, उदयात शोध काही! पेटावयास वणवा क्षणमात्रही पुरेसा.. फुलवावयास माती सरतात जन्म काही! घे कुंचला मनाचा रेखावयास जगणे रंगांत डुंबणारे आहे अजून काही! ध्येयास गाठण्याचा घे छंद अंतरी तू! भात्यात निश्चयाच्या, आहेत बाण काही! प्रेमात ईश्वराचे अस्तित्व जागताहे.. स्मरणात राघवाच्या उधळून टाक काही!! शुभम्

क्षण ! कणकण जळे अन, क्षणक्षण झुरे.. झाला जीव सखे वेडा.. तुझ्या पायी ग.. भरुभरु डोळे बघ, वणवण फ़िरे.. आता इथे-तिथे-कुठे.. ठाई ठाई ग.... तुझ्याविना जग सारे, उदास भकास, गेला हरवुन सूर.. अन हरपले गाणे.. जगताना आणि सांग,किती वेळा करायचे,रोजरोज तेचतेच,खोटे ग बहाणे एका तुझ्या भेटीपायी,वेड्या वेड्या आशेपायी,उरे श्वास उरे जीव,काही ग.. कण कण जळे अन....... [१] तुझी मीठी गंध-धुंद,उश्ण श्वास धपापला,क्रिश्णमेघी केसांची ग छाया... हरवलो हरपलो,आणि विसरुन गेलो,सखे दोन जीव,एक काया.. माझ्या देही तुझा गंध,तुझा माझा एक श्वास,दोन कुडी एक प्राण,ठाई ग.. कण कण जळे अन........

रोमरोमात जागली तुझ्या मुरलीची साद दाही दिशा ओलांडून घुमे आज अंतर्नाद भल्या पहाटे प्राणांत जणु काकडा पेटला तिन्ही जगांचा नियंता अंतरंगात भेटला आसावल्या पावलांना वाट दिसे पंढरीची सावळ्याच्या भेटीसाठी नेते ओढ अंतरीची द्रौपदीच्या दारी उभा चराचराचा हा स्वामी भुकेल्याची तृप्ती इथे जाणवते अंतर्यामी दूर भौतिकापासून भक्तिमार्गाला निघाले अंतर्बाह्य बदलले, मन विश्वरूप झाले लक्ष चौर्‍यांशीचे फेरे किती काळ आता साहू? मुक्ती देई मायबापा, आता अंत नको पाहू

आदिमाया ती आदिशक्ती स्वयें चित्कला मायमुक्ती ज्ञानराज सोपान मुक्तीचा साधन ते अवघे निवृत्ती मन मारुनी उन्मन करावे ज्ञानराया शिकवली युक्ती त्याग मायेचा मार्ग प्रभुचा मिटविली चांग्याची भ्रांती अहं नाम्याचा कच्चे मडके गोरा म्हणे ती स्वयं भक्ती क्लेश साहुनी क्षमा करावी मुक्ती म्हणे मग मिळे शांती नभात तेजें ज्योत उजळली माय चित्कला मुक्त जाहली विशाल

मज ध्यास दर्शनाचा रे, ना कसलीही आसक्ती अंतरात माझ्या वसते, मीरेची मधुराभक्ती मी गीत तुझे गुणगुणते चैतन्य जणू रुणझुणते गीतातून माझ्या करते तव प्रीतीची अभिव्यक्ती तन राही जरी संसारी मन घेते गगनभरारी एकाच ठायी अनुभवते आसक्ती आणि विरक्ती काळोख मनाला ग्रासे हा जन्मही शापच भासे तुजवाचून जगण्याचीही उरली ना इच्छाशक्ती सर्वस्व तुला अर्पावे आयुष्य इथे संपावे तुजसाठी पुन्हा उमलाया, या जन्मि मिळावी मुक्ती

तू...... तू इथेच कुठेतरी आहेस.... की हा तुझा भास आहे ?... वार्‍याची झुळुक होउन येणारा... तुझा स्पर्श आहे कि रातराणीचा सुवास आहे?...... भोवती फ़ेर धरुन ,आजकाल तु नुसती नाचत असतेस..... गिरक्या घेत..वाकुल्या दाखवत..माझी होणारी धांदल बघत असतेस.. पुस्तक उघडल्यावर,आताशा,तुझा चेहेराच दिसायला लागतो..... हार्मोनियम उघडुन मग मी.. तुझी फ़र्माइशी गाणीच गायला लागतो.... रस्त्यावरुन जाताना..वळ्णा-वळ्णाला.. आठवणी दिसायला लागतात... सिग्नल संपुनही रस्त्यात तसेच थांबल्याने... मग मागच्या लोकांच्या शिव्या खायला लागतात.......... निळ्याशार आकाशात... चंद्राकडे पाहाताना..

रोज रोज त्याच दिशा रोज रोज त्याच वाटा दिशांनी पण वाटा थोड्या बदलायला हव्यात. रोज रोज तेच गाव रोज रोज तिच पायवाट वाटेनेही गाव जरा विसरायला हवे. रोज रोज त्याच व्यथा रोज रोज त्याच कथा कथांनीही कधी कधी व्यथांना सावरायला हव. रोज रोज तिच छाया रोज रोज तोच दाह दाहानेही कधीतरी छायेत बसायला हव. रोज रोज तेच हसण रोज रोज तेच रडण रडता रडता खुदकन जरा हसायला हव. रोज रोज तिच सकाळ रोज रोज तिच संध्याकाळ संध्याकाळ्नेही थोड सकाळसारख ताज व्हाव. रोज रोज तिच घडण रोज रोज तेच जीवन जीवनातही कधी कधी बदल घडवायला हवा.

जोडली नाती कशी मी आठवणे आज नाही ! तोडले कां पाश सारे साठले ते घाव काही ! सोडला तो गाव तुझा आसवांचा ठाव नाही ! आठवांची राख झाली दाटलेले भाव काही ! चांदण्यांची याद ओली शापितांचा चंद्र नाही ! मानसी आकांत चाले तुंबलेले बांध काही ! विशाल

रुप पहाता राधेचें, शाम गाली हासला यमुने काठी, शाम राधेचा, प्रणय सोहळा रंगला यमुने काठी शामसावळा, मोर मुकुट पितांबर ल्याला शामल सुंदर, रुप मनोहर मोर मुकुट पितांबर सुंदर शामरंगी काजळ होऊनी राधा नयनी जाऊन बसला. यमुने काठी, शाम राधेचा, प्रणय सोहळा रंगला गौर गुलाबी राधा काया, राधा ना ति जग्न माया, चित्त चोराची,एकुन बासरी मनी उठल्या त्या प्रेमलहरी मन मयुर तो नाचु लागला यमुने काठी, शाम राधेचा, प्रणय सोहळा रंगला अलौकिक सोहळा यमुने काठी खेळे राधा अन जगजेठी नाचे नंद नंदन,नाचे मन मोहन नाचे राधा नाचे यदु नंदन पाहि अवतारी जन, पाहि सिध्द भक्तजन पाहि ब्रज गोधन,पाहि हरपुन तन मन तो शाम राधेच्या,मनी जावुनी ब