कविता

आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ चालत असलेली ही वाट कधी स॑पणारच नाही वाटतय॑ या सरळ वाटेवर कोणतच॑ वळण येणार नाही वाटतय॑ आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ ज्याच्याबरोबर या वाटेवर पाऊल टाकल॑ तोच अर्ध्यावर सोडून गेला 'माझच॑ प्रारब्ध' त्याच काही चुकल॑च नाही अस॑ वाटतय॑ आताशा जीवनामध्ये खूप अस्वस्थ वाटतय॑ सगळे जवळ असूनसुद्धा एकट॑ एकट॑ वाटतय॑ समोर पसरलेल्या उजाड वाळव॑टात सगळ॑ मृगजळच दिसतय॑ क्षणभर विसाव्य

नक्षत्रांच्या गावातून कुणी सांगावा धाडला? जीव पाखरू होऊन माझा आभाळा भिडला वैशाखातल्या दुपारी कुणी गारवा पेरला? मनी फुलोरा फुलला, रानी मयूर भारला आला मैफलीला रंग, ताल सुराला भेटला अन्तरात आनंदाचा असा उमाळा दाटला मोतिपोवळे माळून दारी प्राजक्त डोलला हळूवार गूज काही वारा कानात बोलला झाकोळल्या दृष्टीला या दिसे प्रकाश आतला माझ्या फाटक्या झोळीत असा जोगवा घातला

मिसळपाव आणी मिपाकरांचे चे आभार कसे व्यक्त करु अस प्रश्न मला बरेच दिवस भेडसावत होता आणी डोक्यात ही कल्पना आली. रुक्ष वाळवंटात जसा सापडावा अमृताचा झरा तशी मराठीची तृष्णा शमे मिसळपावच्या घरा मराठमोळ्या माणसांना फक्त मिपाचाच आधार मिपा, तुझे लक्ष लक्ष आभार!! काव्य, चर्चा, साहित्याचा अनमोल असा ठेवा संगे कौल,कलादालन आणी पाककृतींचा मेवा लहानथोरांसाठी हे मराठीचे अक्षय भांडार मिपा, तुझे लक्ष लक्ष आभार!! कोणी न वाटे इथे परके जरी आले कधी प्रतिसाद तिरके भावाबहिणीचे गोड भांडण, तसे एखाद्या काव्याचे विडंबन किती आपुलकी, जिव्हाळ्याची इथे बहार मिपा, तुझे लक्ष लक्ष आभार!! चुकुन कुठे कंपुबाजीची तक्रार, कधी तंट

अज्ञाताच्या अंधारात प्रतिभेची घोरपड घेऊन सर करतेस प्रसिद्धीचा कोंढाणा गड आला पण घोरपडीचे काय? काही म्हणतात, घोरपड ही तर दंतकथा कोणी म्हणतं , ते तर प्रतीक, चिवट जीवननिष्ठेचे म्हणून सांभाळ गं आपापली असलेली आणि नसलेली घोरपड कारण किल्ले येतील आणि जातील पण तेवत राहील , फुलत राहील मनामनात ... एक घोरपड

सप्तरंगी दुनिया विविध रंग मिळुन जग बनले आहे रंगी बेरंगी दुनियेत खुप रंग आहे. प्राण्यांच्या शरिरात सुध्दा खुप रंग असतात म्हणुनच त्यांची पिल्लं सुध्दा रंगी बेरंगी जन्मतात. प्राणी हिरवं खातात तरी रक्त लाल असते कातडं काळं तांबड दुध मात्र सफेद असते आकाश सकळी सोनेरी दुपारी उन्हाने पांढरे होते संध्याकाळी मावळतांना तांबडे रात्री मात्र निळे निळे असते झाडाची मुळं पांढरिइ साल काळसर असते पानाचा रंग हिरवा फळं फुलं मात्र रंगी बेरंगी माती सुद्धा असते काळी भोर हिरवं उगवतं पेरल्यावर हिरवं पिवळं होतं बाळ्ल्यावर पिठ पांढर निघतं दळल्यावर सोने चांदी तांबे पितळ ह्यांचे रंग निराळे म्हणुनच त्यांचे आहे मोल वेगव

सप्तरंगी दुनिया विविध रंग मिळुन जग बनले आहे रंगी बेरंगी दुनियेत खुप रंग आहे. प्राण्यांच्या शरिरात सुध्दा खुप रंग असतात म्हणुनच त्यांची पिल्लं सुध्दा रंगी बेरंगी जन्मतात. प्राणी हिरवं खातात तरी रक्त लाल असते कातडं काळं तांबड दुध मात्र सफेद असते आकाश सकळी सोनेरी दुपारी उन्हाने पांढरे होते संध्याकाळी मावळतांना तांबडे रात्री मात्र निळे निळे असते झाडाची मुळं पांढरिइ साल काळसर असते पानाचा रंग हिरवा फळं फुलं मात्र रंगी बेरंगी माती सुद्धा असते काळी भोर हिरवं उगवतं पेरल्यावर हिरवं पिवळं होतं बाळ्ल्यावर पिठ पांढर निघतं दळल्यावर सोने चांदी तांबे पितळ ह्यांचे र

क्रांतीताईंची 'आज' ही सुंदर कविता वाचली आणि मग "त्याचे उत्तर माहीत असूनही दिले नाहीस तर डोक्याची शंभर शकले होऊन तुझ्याच पायावर लोळू लागतील" ह्या वेताळाच्या धमकीप्रमाणे, "तुझ्या धर्माला जागला नाहीस तर ह्या ओळी रात्री छळू लागतील" ह्या भीतीने मला हे लिहिणे भाग पडले!

कंपीत गात्र होई तू छेडिल्या सुरांनी श्वासात खोल जाई मिसळून रातराणी बेहोष मंद तांडे निघताच चांदण्यांचे क्षितिजास अन पहाटे ही चंद्रिका दिवाणी उठती अनेक हलके हलके तरंग कोठे गंधीत रात्र होई घुमवीत धुंद गाणी आल्हाद स्पर्श होई पात्यावरी धुक्याचा लाजून हिरवळीचे काळीज होत पाणी (हळुवार मंद होई हा दीप तेवणारा वारा तशात गाई बेधुंदशी स्वराणी) वितळून या क्षणी मी माझीच ना उरावे उजळून जात काया, लावण्य हे नुराणी घेई टिपून हलके हे क्षण यौवनाचे दृष्टीस आज सांगे बघ मौन होत वाणी हलकेच गूज सांगे ती रात्र पांगताना बेधुंद मीलनाची अन् ठेवते निशाणी वर्षाव अमृताचा ..

नक्कीच काहीतरी चुकतय आज कशान हे मन वेड दुखतय आज? कधीच्या सुचलेल्या दोनच ओळी पिंगा घालतात भलत्याच वेळी अनावर रात्री चांदण्याची खेळी सृजनाच सुख सुद्धा खुपतय आज! मनातल गाणही ओठांवर नाही सुरांच गाव कुठे दूरवर राही उजाड माळ का वाट माझी पाही? आभाळही पापण्यांत झुकतय आज! उदास झाडांची गळतात पानं निस्तेज चंद्राच वितळून जाणं धुक, जस दुखणं जुनं-पुराणं उफाळून पुन्हा का सलतय आज?

सुखस्पर्शी लाटा अविरत वारा अफाट जल अथांग आणी हा समुद्रकिनारा भावनांचा उद्रेक कधी उदासीनतेचा मारा मनी आठवणींचे काहुर आणी पारवा भिरभिरणारा एकांताचा खडक विचारांचा झरा कल्लोळ दाटलेला आणी माझ्यातला मी तळमळणारा मिटलेले ओठ डोळे पाणावले जरा भरुन येई ऊर आणी सुर्य मावळणारा मन शांत होईपर्यंत बसे मी त्या समुद्रकिनार्‍यापाशी तो विचारे मग मला, येशील ना रे उद्या? आणी मी परतणारा..