कविता

सप्तरंगी दुनिया विविध रंग मिळुन जग बनले आहे रंगी बेरंगी दुनियेत खुप रंग आहे. प्राण्यांच्या शरिरात सुध्दा खुप रंग असतात म्हणुनच त्यांची पिल्लं सुध्दा रंगी बेरंगी जन्मतात. प्राणी हिरवं खातात तरी रक्त लाल असते कातडं काळं तांबड दुध मात्र सफेद असते आकाश सकळी सोनेरी दुपारी उन्हाने पांढरे होते संध्याकाळी मावळतांना तांबडे रात्री मात्र निळे निळे असते झाडाची मुळं पांढरिइ साल काळसर असते पानाचा रंग हिरवा फळं फुलं मात्र रंगी बेरंगी माती सुद्धा असते काळी भोर हिरवं उगवतं पेरल्यावर हिरवं पिवळं होतं बाळ्ल्यावर पिठ पांढर निघतं दळल्यावर सोने चांदी तांबे पितळ ह्यांचे रंग निराळे म्हणुनच त्यांचे आहे मोल वेगव

सप्तरंगी दुनिया विविध रंग मिळुन जग बनले आहे रंगी बेरंगी दुनियेत खुप रंग आहे. प्राण्यांच्या शरिरात सुध्दा खुप रंग असतात म्हणुनच त्यांची पिल्लं सुध्दा रंगी बेरंगी जन्मतात. प्राणी हिरवं खातात तरी रक्त लाल असते कातडं काळं तांबड दुध मात्र सफेद असते आकाश सकळी सोनेरी दुपारी उन्हाने पांढरे होते संध्याकाळी मावळतांना तांबडे रात्री मात्र निळे निळे असते झाडाची मुळं पांढरिइ साल काळसर असते पानाचा रंग हिरवा फळं फुलं मात्र रंगी बेरंगी माती सुद्धा असते काळी भोर हिरवं उगवतं पेरल्यावर हिरवं पिवळं होतं बाळ्ल्यावर पिठ पांढर निघतं दळल्यावर सोने चांदी तांबे पितळ ह्यांचे र

क्रांतीताईंची 'आज' ही सुंदर कविता वाचली आणि मग "त्याचे उत्तर माहीत असूनही दिले नाहीस तर डोक्याची शंभर शकले होऊन तुझ्याच पायावर लोळू लागतील" ह्या वेताळाच्या धमकीप्रमाणे, "तुझ्या धर्माला जागला नाहीस तर ह्या ओळी रात्री छळू लागतील" ह्या भीतीने मला हे लिहिणे भाग पडले!

कंपीत गात्र होई तू छेडिल्या सुरांनी श्वासात खोल जाई मिसळून रातराणी बेहोष मंद तांडे निघताच चांदण्यांचे क्षितिजास अन पहाटे ही चंद्रिका दिवाणी उठती अनेक हलके हलके तरंग कोठे गंधीत रात्र होई घुमवीत धुंद गाणी आल्हाद स्पर्श होई पात्यावरी धुक्याचा लाजून हिरवळीचे काळीज होत पाणी (हळुवार मंद होई हा दीप तेवणारा वारा तशात गाई बेधुंदशी स्वराणी) वितळून या क्षणी मी माझीच ना उरावे उजळून जात काया, लावण्य हे नुराणी घेई टिपून हलके हे क्षण यौवनाचे दृष्टीस आज सांगे बघ मौन होत वाणी हलकेच गूज सांगे ती रात्र पांगताना बेधुंद मीलनाची अन् ठेवते निशाणी वर्षाव अमृताचा ..

नक्कीच काहीतरी चुकतय आज कशान हे मन वेड दुखतय आज? कधीच्या सुचलेल्या दोनच ओळी पिंगा घालतात भलत्याच वेळी अनावर रात्री चांदण्याची खेळी सृजनाच सुख सुद्धा खुपतय आज! मनातल गाणही ओठांवर नाही सुरांच गाव कुठे दूरवर राही उजाड माळ का वाट माझी पाही? आभाळही पापण्यांत झुकतय आज! उदास झाडांची गळतात पानं निस्तेज चंद्राच वितळून जाणं धुक, जस दुखणं जुनं-पुराणं उफाळून पुन्हा का सलतय आज?

सुखस्पर्शी लाटा अविरत वारा अफाट जल अथांग आणी हा समुद्रकिनारा भावनांचा उद्रेक कधी उदासीनतेचा मारा मनी आठवणींचे काहुर आणी पारवा भिरभिरणारा एकांताचा खडक विचारांचा झरा कल्लोळ दाटलेला आणी माझ्यातला मी तळमळणारा मिटलेले ओठ डोळे पाणावले जरा भरुन येई ऊर आणी सुर्य मावळणारा मन शांत होईपर्यंत बसे मी त्या समुद्रकिनार्‍यापाशी तो विचारे मग मला, येशील ना रे उद्या? आणी मी परतणारा..

गाळलेली हात भट्टीची>> लेवुन तवंग नवसागराचा, दारु होती तेलकट|| न पोलिसांचे डोंगर आडवे न एक्साईज चे किल्ले रासवट|| देशीच्या बारची दारं उघडी सताड उद्याचा दिवस आहे रात्रीच्या पल्याड|| बरोबर हवी खरी , साथ खमंग चखण्याची खारे दाणे ताजे ताजे , अन ग्लास हवा काचेचा|| शिलगावुनी सिगारेट मारला एक झुरका|| सोडा/पाणी टाकुन घेणे मला कधी ते जमणेच नाही || फेसाळलेली दारु आणते एक आगळीच खुमारी दुसर्‍याच्या पैशाने प्यायची तर लज्जतच न्यारी||

माझ्या एका मैत्रिणीची ही ईंग्रजी कविता काल वाचली...मनाला स्पर्शुन गेली. तिच्या कवितेचा स्वैर अनुवाद करण्याचा प्रयत्न केला आहे... मुळ आशयाला धक्का न लावता मराठीत अनुवाद करताना काही बदल केले आहेत..... काहि चुक असल्यास संभाळुन घ्यावे..( शुध्द्लेखनात चुका असल्यास प्लीज सांगा... मी थोडी कच्ची आहे त्यात.) (मुळ कविता..

गुलमोहर.! माझ्या अंतर्बाह्यात सामावलीस तू. दूरवर पसरलेल्या मार्गात माझ्या उभी होतीस तू. अन् मी पुढेच जात राहिलो, गुंग होऊन माझ्या विचारांत. जीवनही गुरफटून गेले त्या अनुत्तरित प्रश्नांत. तुला भेटण्यास दोन शब्द बोलण्यास वेळच कुठे होता? आता... आता तर पर्जन्यधारांसमवेत बरसतेस तू. आणि शेवटी वेळ असताना मजपाशी घाईत आहेस तू. काय सांगू, काय सांगू आपण... अजाणताच म्हणतो - आहे बेमौसम हे शहर. पुन्हा कधीतरी भेटूया... अलविदा - ए - गुलमोहर.!

आठवतो तुला तो दिवस? ज्या दिवशी आपण गुंतलो एकमेकांत! आधिच निरोप आला होता फक्त पाहायला येणार आहात आधीही पाहील होतस लांबुन मी तुला आणि तु मला आवडले म्हणूनच आलास परत तुझ्या परीवाराला घेऊन मला दाखवायला अन निरखायला. आतच बसले होते मी धडधडणारे ठोक्यांवर मात करत. एकीकडे तुला पाहण्याची ओढही होती तुही आवडला होतास मला म्हणूनच तर हुरहुर चालू होती मला बोलावल तुझ्या आत्पेष्टांनी मी आले तुमच्या समोर थरथरणार्‍या कप बशांना सावरत ! सगळ्यांची नजर एकदाच माझ्यावर शांत झाली, कपबशांची किणकिण मात्र जास्तच जाणवू लागली. मला बसवले तुमच्या सोबत तुझ्याच माणसांनी आणि विचारले , "आमचे घर सांभाळशील का ?