कविता

मिल्या ह्यांची अप्रतिम गजल 'सोडू नको' ही वाचल्यावर विडंबनधर्मा सोडू नको असे आमच्या मनाने बजावलेच! ;)

संपला रस्सा तरी चापायचे सोडू नको!
अन प्रसंगी वाडगा चाटायचे सोडू नको!

तू तिच्यापासून नक्की वाचशी, सांगू कसे?
हेलमेटा रोज तू घालायचे सोडू नको!

केस हे पडतील आपोआप त्यांच्या अंगणी
रोज तू गच्चीवरी 'कोंबा'यचे सोडू नको!

काय झाले सदनिकांतुन लोक पळती शेकडो?
तू तुला जमते तसे थिरकायचे सोडू नको!

पाहिजे तर काढ सदरा सोड दोंदा मोकळे
बावळ्या 'सलमान'ची जिरवायचे सोडू नको!

एका बेसावध क्षणी वचनात गुंतून मी
तुझ्या संगतीने आले विश्व माझे त्यागून मी

तुझ्या सोबतीचा किती गर्व, अभिमान होता
महाराज्ञी होते जशी, जग सारे जिंकून मी

चार भिंती, छत, दारे यांना घरपण दिले
चांदण्याचे कवडसे अंगणात शिंपून मी

चित्र अर्धेच ठेवून माझे कुंचले टाकले
रंग माझे विसरले तुझ्या रंगी रंगून मी

नाही घेतला मी ठाव, नाही मोजली मी खोली
तुझ्या अस्तित्वात असे दिले मला झोकून मी

तुझी प्रगती, विकास, तुझा चढता आलेख
तुझ्या कोडकौतुकात नित्य गेले गुंगून मी

तुझ्या यशाचे मंदीर, शिखराचा तूच धनी
नामदेवाची पायरी तशी दारी थांबून मी

ती :
नेहमीच राहतोस एकाकी ,भग्न,
चेहर्‍यावर शोधत प्रश्नचिन्ह,
साचवत असतोस सदा एकांत !

तो :
कुणी नसे मज, मला एकटेपण
कुणासाठी मी नसे साजण
विश्वच सारे मजसाठी दुष्मन

ती :
का आणिलेस स्वतःस एकाकीपण
मी आहे तुझीच साजण
विश्वात कोण तुज दुष्मन ?

तो :
कुणासही नसे माझे भान
घरी-दारी नसे मज मान
कुणीच ना म्हणे मज छान !

ती (नियती) :
तू कुणाचे ठेवलेस भान
घरी दारी दिला कुणास मान ?
कुणास तू म्हटलास छान ?

प्रत्येकास आपलं मान,
प्रेमाचं कर तु दान,
क्षमेसाठी धर कान !

अलगद दु:ख आज डसतंय गं
मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं

रूणझुण पाऊलात रूतलेला काटा
पूर येता मनामध्ये दिसेनाशा वाटा
कुसळ का उरामध्ये सलतंय गं..
मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं..

वठलेल्या वेलीवरी चोरून का उभं
खाली काळी माती अन शिरावरी नभ
सुकलेलं पान असं रूसतंय गं..
मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं..

दूर दूर कोण तिथं काळोखात फ़िरे
मला पाहूनिया करी कोणते इशारे
सुख तिथे दूर उभं हसतंय गं
मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं..

भेगाळली धरा वाहे आसवांचा झरा
आभाळात नुसताच वाजतो नगारा
प्रखर उन्हांत रान भिजतंय गं
मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं

उरले जे जगायचे, वाया क्षण गतकालीचे,
जगूनी क्षण साफल्याचे, माघारी तव फिरुनी यावे.

राहीले जे मिटायचे, वाद आप्त - परकीयांचे
निपटून सारे वाद, गोडी-गुलाबी परतूनी यावे.

राहीले जे अधुरे, स्वप्न मनातील जागपणीचे
स्वप्न साकारुन मनीचे, समाधान जिंकून यावे.

उरले जे ऋण भाळीचे, संकटकाळी उपकाराचे
फेडुन ऋण उपकाराचे, ऋणास त्या वंदूनी यावे.

राहीले जे जुळवावयाचे, आप्तसंबध माणूसकीचे
जोडूनी नाते माणूसकीचे, माणूस बनुनी माणसांत यावे.

राहीले जे योग्य फलाचे, कर्तव्य ते जीवनाचे
फळ मिळवून कर्माचे, कर्तव्यदक्ष बनुनी यावे.

उशीर.....

ही हुरहुरणारी सांज अशी
अन् भुरभुरणारे केस तुझे
असते सुरेख सुंदर कांता पण.....
मज दिसती ते गणवेष तुझे !

खिडकीवर , गाली ओघळते
ही श्रावणातली धार अशी
तू कधी कवळशील सांग सखे
हे विरघळते अवशेष तुझे?

ही चांदरात गे पुनवेची
मी स्वार जुन्या आठवांवरती
हा धपापणारा श्वास मला
पण ओठांवरती फेस तुझा !

संपले स्वप्न ते सोनेरी
अन् माझेही झाले सोने
पण मोहरलो मी चितेवरीही
गळता.....भिजल्या पापण्यांचे केस तुझे !

मी कुठवर पाहू वाट ?

मी कुठवर पाहू वाट ?
सांग ना.....
कुठवर पाहू वाट ?

या उत्तररात्री आठवतो मज
केशसंभार घनदाट
ही रिती शेज अन् तळमळता मी
जाते उशीत भिजून पहाट
सांग ना , कुठवर पाहू वाट ?सांग ना , कुठवर पाहू वाट ?

तो तरुण कोवळा स्वप्नाळू
ती सुंदर , शीतल ना कुठला थाट
पाहताच तिला तो हरवून गेला
....नयनी आठवांची* ही लाट ! * आठवांची = आठवणींची
सांग ना , कुठवर पाहू वाट ?सांग ना , कुठवर पाहू वाट ?

प्रिय मिपाप्रेमी
मात्रुदिना निमित्त ही एक छोटीशी कविता............

माय,
माय आतला पदर
चार पुडदाच्या पोळीतला
भाजलेल्या खोबर्याचा तुकडा
गावाच्या होळीतला...

तव्यावरची भाकर भाजण्यासाठी
माय झाली चुलीतलं सरपण
जळत राहिली सतत
घराला यावं घरपण...

चुलीवर शिजून-शिजून
मऊ झालेल पूरण
आत्मशांतिसाठी पोळीचा तुकडा
आगीत जळावा तसं
माईला आलेलं मरण..................