कविता

असेही काही क्षण आयुष्यात असतात मनाच्या आकाशात लुकलुकत असतात अवखळ क्षण, खळखळाट भरलेले मनाला भिडलेला चंचलपणा मौज-मस्तीचा उधाण वारा दिशाहीन कुठेही वाहणारा श्वास रोखणारे सुखही असते गुदमरुन, हृदयी कोंडलेले भार पेलवत नाही सुखाचा म्हणुन नयन कडांतुन ओसांडलेले. क्षण असतात सुख-दु:ख एकोप्याचे दु:खातून सुख शोधण्याचे सुखातील दु:ख जाणण्याचे सुख-दु:ख आनंदण्याचे.

जीवनाच्या वाटेवर असावी सोबत कर्म, प्रेम्,संयम, ज्ञानाची संगत असावे तृप्ती, आनंद, समाधान रांगत सगुण घोळक्याची असावी सोबत दुर्गुणांना झाडण्या गुणांची संगत एकांतालाही करावी सोबत बरसणार्‍या सुख, दु:खाना झेलत आधारा द्यावा निराधारास क्षणभर असावी निर्मळ, निर्व्याज सोबत चुकलेली वाट दाखवण्यास सोबत .

प्रतिसाद देणार्‍या त्या कंपूस उद्देशून (चाल:- प्रतिमा उरी धरोनी) प्रतिसाद मनी धरोनी कुणी लेख लिहित रहावे ते लेख निर्मितीचे विचार करोनी लिहावे उस्फुर्त भावनानी स्वप्नात गुंग व्हावे पुष्पात गंध जैसा लेखात भाव तैसा अद्वैत लिखणीचे त्यां जीवनी असावे तुम्ही सप्तरंग वाचनाचे व्हावे अनेक मतांचे विषय जीवनाचे चर्चीत कुणी बसावे का वाचकास वाटे प्रतिसाद कुणा भावे ते भावस्वप्न कुणाचे बेकार कुणी करावे प्रतिसाद मनी धरोनी कुणी लेख लिहित रहावे श्रीकृष्ण सामंत

एक युवक अन एक युवती दोघांची एकदा भेट झाली एकमेकांच्या तरूण सौंदर्याला भाळली तिच्या नाजूकपणाची त्याला छाप पडली त्याच्या धाडसीपणाला ती मोहरली प्रेम समजून आकर्षणात गुंतली संसाराच्या स्वप्नात रंगू लागली विवाहाच्या पिंजर्‍यात अडकली एक दोन वर्ष मौजमजेत गेली तो बाबा अन ती आईही झाली जबाबदार्‍यांची ओझी पडली विचार्-मतामध्ये चिर पडू लागली अवगुणांची आता छाप पडू लागली कर्तव्याची उणीव भासू लागली "माझेच खरे" ह्या शब्दाने उचल खाल्ली एकमेकांची सोबत नकोशी झाली घटस्पोटाची नोटीस दारात आली त्याची तलवार बाळावर पडली भितीची आसवे गालावर ओघळू लागली माझे आई बाबा ही जाणिव त्यालाच राहीली बाबा की आई आवडीची, निवड कोर्टाकडे

पानापानांवरती आला शहारा कोमल भासला बोचरा वारा ! शाखेवरच अडल्या जलधारा फुलला पिसारा !! जीवनाचा प्रवास झाला सुरू लाडके असे ते माझे लेंकरू ! छेडितसे तयां दुष्ट पांखरू कसे सहन करु?

मिल्या ह्यांची अप्रतिम गजल 'सोडू नको' ही वाचल्यावर विडंबनधर्मा सोडू नको असे आमच्या मनाने बजावलेच! ;) संपला रस्सा तरी चापायचे सोडू नको! अन प्रसंगी वाडगा चाटायचे सोडू नको! तू तिच्यापासून नक्की वाचशी, सांगू कसे? हेलमेटा रोज तू घालायचे सोडू नको! केस हे पडतील आपोआप त्यांच्या अंगणी रोज तू गच्चीवरी 'कोंबा'यचे सोडू नको! काय झाले सदनिकांतुन लोक पळती शेकडो? तू तुला जमते तसे थिरकायचे सोडू नको! पाहिजे तर काढ सदरा सोड दोंदा मोकळे बावळ्या 'सलमान'ची जिरवायचे सोडू नको! काय हा भारी तुझा पण खर्ज 'रंग्या' लागला गर्दभासम रोज तू रेकायचे सोडू नको! चतुरंग

एका बेसावध क्षणी वचनात गुंतून मी तुझ्या संगतीने आले विश्व माझे त्यागून मी तुझ्या सोबतीचा किती गर्व, अभिमान होता महाराज्ञी होते जशी, जग सारे जिंकून मी चार भिंती, छत, दारे यांना घरपण दिले चांदण्याचे कवडसे अंगणात शिंपून मी चित्र अर्धेच ठेवून माझे कुंचले टाकले रंग माझे विसरले तुझ्या रंगी रंगून मी नाही घेतला मी ठाव, नाही मोजली मी खोली तुझ्या अस्तित्वात असे दिले मला झोकून मी तुझी प्रगती, विकास, तुझा चढता आलेख तुझ्या कोडकौतुकात नित्य गेले गुंगून मी तुझ्या यशाचे मंदीर, शिखराचा तूच धनी नामदेवाची पायरी तशी दारी थांबून मी माझे आयुष्य परीघ, तूच एक केंद्रबिन्दू तुझ्याभोवती फिरले मला हुलकावून मी एक

ती : नेहमीच राहतोस एकाकी ,भग्न, चेहर्‍यावर शोधत प्रश्नचिन्ह, साचवत असतोस सदा एकांत ! तो : कुणी नसे मज, मला एकटेपण कुणासाठी मी नसे साजण विश्वच सारे मजसाठी दुष्मन ती : का आणिलेस स्वतःस एकाकीपण मी आहे तुझीच साजण विश्वात कोण तुज दुष्मन ? तो : कुणासही नसे माझे भान घरी-दारी नसे मज मान कुणीच ना म्हणे मज छान ! ती (नियती) : तू कुणाचे ठेवलेस भान घरी दारी दिला कुणास मान ? कुणास तू म्हटलास छान ? प्रत्येकास आपलं मान, प्रेमाचं कर तु दान, क्षमेसाठी धर कान ! तो : उघडले आता माझे कान ! उमगली मज हे गुढ सान अहंभाव हा पेटवितो रान

अलगद दु:ख आज डसतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं रूणझुण पाऊलात रूतलेला काटा पूर येता मनामध्ये दिसेनाशा वाटा कुसळ का उरामध्ये सलतंय गं.. मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. वठलेल्या वेलीवरी चोरून का उभं खाली काळी माती अन शिरावरी नभ सुकलेलं पान असं रूसतंय गं.. मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. दूर दूर कोण तिथं काळोखात फ़िरे मला पाहूनिया करी कोणते इशारे सुख तिथे दूर उभं हसतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. भेगाळली धरा वाहे आसवांचा झरा आभाळात नुसताच वाजतो नगारा प्रखर उन्हांत रान भिजतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं कधी कानी येता काही प्रेमभरे बोल मोह पडे जीवास नि होई घालमेल भुलव्याला रोज असं फ़सतंय गं मन माझं