पण ज्यांना(पुरूषाना) मुली आहेत त्याना नक्कीच पटतील अशी आशा आहे. असहमत. माता, पत्नी, भगिनी, कन्या - कोणत्याही नात्याने पुरुषाशी संबंधित असलेली स्त्री आणि या नात्याची जाणीव असलेला पुरुष यांना तुमचे विचार पटू शकतील; मुलगी-बाप हेच नाते असायला हवे असे नाही. मात्र धनंजयांचा मूळ मुद्दा हा मूलभूत पुरुषी/'नर' वृत्तीचा (बेसिक् मेल् इन्स्टिंक्ट्?) आहे, असे मला वाटते. अगदी स्वपत्नीशी एकनिष्ठ असणारे पुरुषही रस्त्याने जाणार्‍या एखाद्या (सामान्य समाजमान्यतेनुसार) 'सुंदर' स्त्रीकडे (निदान) चोरूनही पाहत नसतील, यावर विश्वास ठेवणे (निदान माझ्यासाठी तरी) कठीणच आहे. अशाच प्रकारचे विधान स्त्रियांच्याही बाबतीत लिहिता येईल. पण अशी मूलभूत वृत्ती अविवेकी/अनियंत्रित झाली की तिचे स्वैराचार, वासनांधता यांत रुपांतर होते, असे वाटते. सुंदर पोशाख, शोभेसा नट्टापट्टा केलेल्या सुंदर स्त्रीस नजरेने किंवा प्रत्यक्ष बोलून 'कॉम्प्लिमेन्ट्' देणे आणि केवळ उपभोगाच्या हेतूने, वखवखलेल्या कामुक/वासनांध नजरेने पाहणे यांत फरक आहे, हे खरे; आणि स्त्रियांना हा फरक नक्कीच कळतो, असे (मला तरी) वाटते. पण असे सौंदर्य प्रत्यक्ष 'अवलोकनाविना' कसे 'ऍक्नॉलेज्' करता येईल (दखल घेता येईल), हे मात्र मला कळत नाही. धनंजयांच्या मूऴ प्रतिसादात प्राचीन शिल्पादी कलांबाबतची विधाने, पोशाख इ. बद्दलची विधाने ही स्त्रीच्या सौंदर्याकडे पुरुषाने डोळे भरून पहावे ('सौंदर्याचा' उपभोग घेण्याच्या दृष्टीने, स्त्रीच्या 'शरीराचा' कामभावनेतून उपभोग घेण्याच्या दृष्टीने नव्हे), त्याची दखल घ्यावी आणि तसे व्यक्त करावे या मूळ उद्देशाचे दाखले देणारी आहेत, असे मला वाटते. मला व्यक्तिशः (कदाचित पुरुष असल्याने म्हणा हवे तर) त्यात काही गैर वाटत नाही. पण स्त्रीस ज्या नजरेची जाणीव केवळ सौंदर्यास्वादक नजर म्हणून नाही तर त्याहीपलीकडची (कामुक, वासनांध, हिडीस, वखवखलेली इ.) नजर म्हणून होते, अशा नजरेचे मी समर्थन करत नाही/करणार नाही//करू शकत नाही/शकणार नाही, हेही तितकेच खरे. (समंजस)बेसनलाडू